...είμαι εδω

Καλώς ορίσατε κι απόψε στο ταξίδι μου
στιχάκια μου μικρά και φαντασία
παρμένα από το τελευταίο παραμύθι μου
που λέγεται ζωή και είναι μαγεία.

Υπήρξανε στιγμές που κάποια χάθηκαν
και τα λουλούδια του χειμώνα μαράθηκαν
Όμως κάποιες αγάπες ήταν θαυμάσιες και αναστήθηκαν
και κάποια όνειρα γι΄ αυτές ήτανε λίγα και αυξήθηκαν.

Ακόμη και αυτό το φωτάκι που σκοτώνει το σκοτάδι
μου μοιάζει με ουράνιο τόξο που βγαίνει από πηγάδι
Και ο θησαυρός είναι στην άκρη του φωτός. Εδώ που γράφω.
Εδώ που τα όνειρά μου με μπλε μελάνι βάφω.

Και ας μην ξεχνάμε πως κάποια συναισθήματα
είναι αστείρευτα κι αν κάποια συνθήματα
μας λένε να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε και τι κάνουμε εδώ
προτείνω να ενώσουμε γη και ουρανό.

Εγώ κατάφερα να ενώσω δύο χρόνια με τον τρόπο μου.
Ολοκληρώνοντας το κείμενο αυτό με το λόγο μου
και παραμένοντας ξύπνιος ξεγελώντας τον κόπο μου
κάνοντας κάτι που ήτανε πέρα απ' τον πόθο μου.

Ψηλά τα χέρια σηκώνω και Εσένα ακουμπώ.
Τα μάτια μου σηκώνω και Εσένα κοιτώ.
Τα όνειρα ελευθερώνω και μ' Εσένα αγαπώ.
Πάντα θα Σου το θυμίζω. Καληνύχτα!..

...σα να είμαστε παιδιά!

Απλά είναι κρίμα αυτή η πόλη να 'χει γεμίσει προστάτες
και αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι να είναι αποστάτες
και να επιδιώκουν κάποια εύκολα λεφτά
γιατί νομίζουν πως νοικιάζουν ευτυχία με αυτά.

Στα Χριστούγεννα η χαρά και στο χειμώνα
βρίσκεται τη μέρα που πέφτουν τα χιόνια
βρίσκονται τη νύχτα που ξεκινάει να χιονίζει
βρίσκεται στο χιόνι που μας καλωσορίζει

Και ενώ ούτε φέτος ήρθε έτσι η χαρά
γιορτάζουμε την έλευση του ενός Θεού ξανά
Ενός Χριστού νεογέννητου πάντα ξαναγεννιέται.
Πάντα ο ίδιος και ποτέ μα ποτέ δεν ξεχνιέται.

Και είναι αλήθεια ωραίο να περπατάς και να γελάς
και τον κόσμο που δεν ξέρεις να τον χαιρετάς
και να σου απαντά με ένα χαμόγελο.
"Καλά χριστούγεννα" και ως τα αυτιά το χαμόγελο.

Και να ρωτάνε "μα καλά δεν κρυώνει η καρδιά;"
και να απαντάς εσύ "όχι. αλλά να είσαι καλά"
"Καλά Χριστούγεννα και σ' ευχαριστώ"
και να σου λένε "γιατί; Εγώ σ' ευχαριστώ".

Είναι Χριστούγεννα! Και πια τα έχω όλα.
Υγεία, φιλία, Θεό, πίστη. Απ' όλα.
Τι μένει να ζητήσω από τη νέα χρονιά;
Να γίνουμε όλοι σα να 'μαστε παιδιά!

Να συγχωρήσουμε όσους μας πλήγωσαν παλιά.
Να αγαπήσουμε σα να αγαπάς πρώτη φορά.
Να τα ξεχάσουμε όλα. Κυρίως τα κακά.
Και να γιορτάσουμε την έλευση του ενός Θεού ξανά.

Είναι Χριστούγεννα. Δεν ξέρω αν το είπα.
Και λέω να το γιορτάσουμε μ' αγάπη και κοίτα
να γεμίσεις με αγάπη την καρδιά
και να τη δώσουμε σα να είμαστε παιδιά!

Γιατί το αξίζει ο κόσμος να αγαπήσουμε ξανά
να ερωτευτούμε τη φύση και αυτήν την παγωνιά
που είναι ιδανική να ζεσταθεί η καρδιά
και να αγγίξουμε ανθρώπους σα να είμαστε παιδιά!

Μη με ρωτήσετε πώς δημιουργήθηκε το παραπάνω...
Δεν ξέρω από πού ήρθε... απλά... τσουφ... το έγραψα!

Σαν το Λάζαρο λοιπόν...

...έχω μια δεύτερη ευκαιρία...
...για να σωθώ και να σώσω...
...Φίλοι μου είναι αυτοί που μου θυμίζουν τον εαυτό μου...
...ακόμη κι όταν τον χάσω, αρκεί να μου μουρμουρίσουν τη μελωδία για να θυμηθώ ξανά...
...δεν είμαι τέλειος μα προσπαθώ να γίνω...
...μ' Ένα Θεό στο πλευρό τα λάθη πίσω αφήνω...
...ζητάω συγγνώμη από όσους πλήγωσα...
...και από όσους για να συγχωρηθώ συγχώρησα...
...ο Χριστός αναστήθηκε κι είναι η σειρά μας λοιπόν...
...και έχω ανθρώπους να στηρίξω και δε θέλω να 'μαι απών...
...και έγραψα κάτι που δε θα γράψω ακόμη εδώ...
...όμως θα γράψω ένα ποίημα για Αυτόν επάνω στο σταυρό...

"Ας το φωνάξουμε μαζί"

Μέσα στη νύχτα. Μέσα στη σκόνη.
Μέσα στις τόσες χαρές και σ' όσες θα' ρθουν ακόμη.

Μέσα στα όρια του κόσμου
αλλά και έξω απ' αυτά.
Μέσα στο όνομά Σου φως μου
με τα δικά μου φτερά

Μες στην καρδιά σου, αν και σ' αυτό το σκοτάδι.
Τα μάτια σ' αντικρύζουν γλυκό πράσινο λιβάδι.

Η νύχτα σε φοβάται και Σ' αγαπάει μαζί
γιατί υπάρχει γιατί υπάρχεις κι Εσύ

Μέσα στα άστρα. Μέσα στη μέρα.
Μέγα στα λίγα λεπτά που διένυσε η Δευτέρα.

Μέσα στο απόγευμα. Μέσα στο χελιδόνι.
Μέσα σε τόσα. Και δεν τελείωσα ακόμη.

Υπάρχω γιατί υπάρχεις κι Εσύ.
Δεν είμαι η νύχτα, με συντροφεύει όμως κι αυτή.

Μέσα στις λίγες μέρες μέχρι το νέο χρόνο.
Μέσα στο νερό. Έξω στο οξυγόνο.

Μέσα στην ιστορία.
Μέσα σε κάθε όνομα που απαιτεί μνοία.

Μέσα στο φιλί. Μέσα στο κελί.
Μέσα στον έρωτα. Μέσα στη ζωή.

Μέσα στον πόνο. Μέσα στη μοναξιά.
Μέσα στην παρέα. Πάντα κρατάς συντροφιά.

Κι έχω κι άλλα να πω. Όμως δεν ήρθε η ώρα.
Μέσα στου ματιού την κόρη. Μέσα στου άρτου την κόρα.

Τα λόγια αυτά γράφω
για Εκείνο τον άντρα
που ήταν επάνω στο σταυρό
κι ήταν ο αμνός μες στη μάντρα.

Μέσα στη μάντρα των ανθρώπων
Μες στον ιδρώτα τόσων κόπων.
Σε όλα μέσα Θεέ μου.
Σε αγαπάνε Χριστέ μου.

Ήτανε πράγματι απίστευτο (Νάντο)

Είναι τουλάχιστον μαγικό.
Τόσα όνειρα. Τόσες σκέψεις. Τόσο καλό.
Τόσο μεγάλος ο ουρανός. Τόσο μεγάλα τα σύννεφα
κι όσα είδα κλουβιά, άδεια να μείναν ύστερα.

Μεγαλώνοντας πιάναμε το στυλό όλο και λιγότερο.
Το έπιασες ποτέ εκτός σχολείου; Για κάτι περισσότερο;
Μάλλον όχι. Δεν πειράζει όμως. Δεν πειράζει!
Ήταν όμορφη η νύχτα και το μυαλό σκέψεις μοιράζει.

Διαβάζει και σκέφτεται. Επεξεργάζεται και καταλήγει.
Μοιράζει και ονειρεύεται. Αφουγκράζεται και η σκέψη με τυλίγει.

Τη νύχτα σου αφιερώνω απόψε. Δίπλα σου είμαι.
Στέκομαι με τα χέρια ανοιχτά και ταξιδεύει το είναι.
Οτιδήποτε χριεαστείς να μου το πεις. Θα είμαι εδώ.
Μου άρεσε που μιλήσαμε. Και για εσένα είμαι εγώ.

Αφιερωμένοι οι στίχοι από έναν αθηναίο.
Ήσαν έμπνευση σήμερα, αν και δυσάρεστο το νέο.
Να μη φοβάσαι όμως. Θα δεις. Το ξέρεις. Είναι απίστευτο
πόσες ζωγραφιές χωράνε σε ένα στυλό. Είναι απίστευτο!

Στη Salokicca,
Με αγάπη

Και η εκπαίδευση αρχίζει από τώρα

Βλέπω να έρχονται οι μέρες που δε θέλουν οι πολλοί
και το πρόσωπό μου θα κρύψω, ντυμμένο στα λευκά.
Έχω ελάχιστο καιρό για προπόνηση. Προετοιμάζονται χρόνια αυτοί.
Και τη φωνή μου θα αλλάξω. Δε θα γνωρίζομαι απ' αυτά.

Και το όνομα το έχω, μα ελπίζω να βρω καλύτερο.
Κάποιο πιότερο κρυφό. Όχι όμως μεγαλύτερο.
Μπορεί τότε να χαθώ
και κόκκινο να γίνει το ύφασμα, από λευκό.

Αξίζει όμως να προσπαθήσω.
Θα είναι η τελευταία ανθρώπινη αμυντική ασπίδα.
Τα όνειρά μου θα είναι όσα δεν έκανα κι όσα να κάνουν άλλοι είδα.
Γέμισε ο κόσμος λόγια. Το Θεό μου δε θ' αφήσω.

Ελπίζω Αυτός να με οδηγήσει.
Ελπίζω Αυτός τις ευθύνες να ζυγίσει.
Ελπίζω να μου δείξει
την αλήθεια που θα με βοηθήσει.

Μόνο δύο πράγματα μπορούν να με εμποδίσουν, όπως το σκέφτομαι.
Να είμαι στρατιώτης ντυμμένος στο χακί
ή να έχω οικογένεια: γυναίκα και παιδί.
Αλλιώς, ούτε το σκοτάδι δε θα μπορεί να με κάνει να αχνοφαίνομαι!

Το "πριν" και το "μετά"

Το πριν...

Έτσι στα γρήγορα...

Δεν έχω χρόνο πολύ για να γράψω αυτή την ώρα.
Δε μ' αρέσει η ζωή που άφησε πίσω της η μπόρα.
Δε μυρίζει βρεγμένο χώμα.
Κοιτάζω το σκοτάδι και βλέπω ένα ακόμη πιο σκοτεινό χρώμα.

Αλήθεια, τι χρώμα όρισε η φύση για τη ζωή;
Τι χρώμα για της μάνας την αγκάλη τη ζεστή;
Τι χρωμα να όρισε για το αίμα που χύθηκε άδικα;
Τι χρώμα για το αίμα που δε χύθηκε, μη μολυνθεί το χώμα άδικα.

Και γιατί το "κρατάτε με" το λέμε τις λάθος στιγμές;
"Κρατάτε με να μην τον δείρω" ακούγεται συνήθως τις φορές.
Πάω να δω το μέγεθος της καταστροφής σήμερα.
Σήμερα... που είναι σχετικά γαλήνια και ήρεμα.

Η μόνη μου έγνοια αυτή τη στιγμή
είναι αν αυτή η επιθυμία η κρυφή
είναι για να βοηθήσει το Θεό
ή μακριά Του να σταθώ.

Ελπίζω σε μια απόφαση που θα μου υποδείξεις Κύριε.
Ελπίζω στις δυνάμεις μου ως ελεύθερος άνθρωπος Κύριε.
Ελπίζω κάποτε να διώξω το φόβο από τους ανθρώπους Κύριε.
Χα! Κι η πρώτη σκέψη ήταν βασιλιάς! Δελεαστικό. Απλή σκέψη Κύριε.

...

και το μετά...

...και μ'εσένα την ελπίδα θα ξαναφέρω

Βγήκα επιτέλους έξω στον κόσμο
Είδα όσα ήθελα μα δε μου επιτρέπει ο χώρος μου να δω.
Γέμισε η καρδιά απορίες. Ο φόβος είναι του κόσμου ή από τον κόσμο;
Το βλέμμα σου δεν το κατάλαβα και λυπάμαι γι' αυτό.

Φοβόσουν; Ή εγώ δε μπορούσα να καταλάβω το νόημα των λόγων του;
Κοιμόσουν; Ή εγώ μόνο ήμουν ξύπνιος; Ή κανείς από τους δύο;
Πραγματικά! Δε με νοιάζει που δεν κατάλαβα το περιεχόμενο των λόγων του.
Το βλέμμα σου θέλω ν' αποκρυπτογραφήσω πριν πω "αντίο".

Είχα κλείσει το στόμα με το χέρι μου.
Δεν ήξερα αν έπρεπε να τρομάξω ή να γελάσω!
Δεν ξέρω αν ήταν κοντά ή μακριά μου το αστέρι μου.
Δεν κατάφερα ακόμη τον απλό κόσμο να φτάσω.

Εσύ κι εκείνοι τον καταλάβατε. Άνετοι ήσαστε.
Ανεξάρτητα του τι έλεγε, χωρίς ενδοιασμό, επιλέξατε πίσω να τον αφήσετε.
Μάλλον πρέπει να μπλεχτώ σε κανονικό πόλεμο και μάχη
μήπως και καταλάβω τι σημαίνει ομηρία και τι ενημέρωση για διαμάχη.

Κι αυτό το χτυποκάρδι από έρωτα δεν ήταν και το ξέρω.
Άγνοια για αντίδραση. Κατάφερα όμως να την υποφέρω;
Για σημερινό μήνυμα, το χαμόγελό σου θα μεταφέρω.
Μικρή μου τζοκόντα...

Ατέλειωτο(Διπλοερμηνεία)

Ήτανε δύσκολη η αρχή
μα δεν τελείωσα ακόμη
κι ελπίζω αυτή η βροχή
να μην οδηγήσει σε χιόνι.

Ανακάλυψα την ιστορία ξανά πριν λίγες ώρες.
Έμαθα για κάποιες ψυχές, για κάποιους λαθρεπιβάτες.
Άνοιξα, αρκετά ώστε να ακούω της βροχής τις σταγόνες
κι αυτό το "τακ-τακ" χειροκρότημα για ακροβάτες.

Για ακροβάτες και τους μάγους που είναι τέτοια ώρα έξω.
Ακροβάτης πρέπει να είσαι για να ζήσεις.
Μάγος πρέπει να είσαι αν το πεις το "θα τ' αντέξω".
Άνθρωπος όχι, αν μπορείς σε μια ψυχή τα μάτια να κλείσεις.

Δεν είναι η ψυχή που χάθηκε.
Δεν είναι τα όνειρα ποθ δε βγήκαν αληθινά.
Δεν είναι το πρόβλημα που θάφτηκε.
Είναι μαζί όλα αυτά και άλλα πολλά.

Κι είχα καιρό να ακούσω ραδιόφωνο.
Όπως όταν ήμουν στο σχολείο, πριν κάμποσα χρόνια.
Είχα καιρό να αφαιρέσω τη φωνή απ' το μικρόφωνο.
Να ακούσω μια φορά χωρίς να ανοίξουν τα σαγόνια.

Όμορφα... Τα μάτια μου ξεκίνησαν να κλείνουν.
Και το φως δε βοηθάει την κατάσταση.
Η μουσική και τα τραγούδια τ'αυτιά να κοιμηθούν δεν τα αφήνουν.
Κι ο πόνος στο μυαλό κάνει μετάσταση.

Το σώμα ζητάει να κοιμηθεί απεγνωσμένα.
Λογικό. Περασμένη η ώρα.
Και κάποια μάτια όμως ίσως ζητούν λύτωση από εμένα κι από σένα.
Και δεν υπάρχει "μακάρι". Αν το ήθελα θα ήμουν έξω τώρα...

Δεν κρύβομαι

Μετά από τόσον καιρό τις σελίδες του άνοιξα...
Έπιασα ξανά το μελάνι και γράμματα ζωγράφησα...

Πόσα δευτερόλεπτα ζωής να μείναν ακόμη στη μέρα μου;
Άραγε πού με πηγαίνει το αόρατο αυτό σύννεφο του αέρα μου;

Δεν κρύβομαι. Δε φοβάμαι.
Ψάχνω εποικοδομητικούς τρόπους για να ζήσω χωρίς να κοιμάμαι.

Θέλω πολύ ακόμη για να σε φτάσω Θεέ μου και το ξέρω.
Θέλω πολύ ακόμη ώστε το φως να κρατήσω και να ξαναφέρω.

Μου είχαν λείψει αυτές οι νύχτες είναι η αλήθεια.
Έλεγα πάντα τα ίδια, όμως όσα ποτήρια κι αν είπια.

Όχι ποτήρια αλκοόλ, αλλά ποτήρια πίκρες.
Όπως και να'χει, έπαιρνα πάντα τη μαγεία από τις νύχτες.

Ελπίζω κάποτε να καταφέρω να αγαπήσω όσο αγαπήθηκα.
Ελπίζω να μη λυπήσω περισσότερο από όσο λυπήθηκα.

Τα τραγούδια μου όμως κι η φωνή μου θ' αναπνέουν όσο ζω.
Μέχρι να σβήσει η ανάσα μου, εγώ θα αγαπώ.

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω. Αντέχω ακόμα πολύ πόνο.
Ένα πράγμα μόνο. Μη διαπράξω άλλο φόνο.

Φόνο ψυχής. Καταστροφή ζωής.
Δημιουργός υπερβολής; Μόνο εσύ είσαι ο Κριτής.

Χμ... οκ...

..ακόμη δεν έχω πιει γάλα. Έβαλα να δω μερικά βίντεο που έχω αποθηκευμένα στον υπολογιστή μου και θυμήθηκα αυτό. Το αναρτώ και αποχωρώ...
Και ψάχνοντας για τους στίχους έπεσα πάνω σε αυτό. Ό,τι να'ναι!!! Για τρελά γέλια(ή κλάμματα,διαλέξτε)!

Νοστάλγησα τη ζεστή αγκαλιά σου,
Τα υγρά εκείνα φιλιά σου
Θέλω να περάσω μαζί σου Ερωτική Βραδιά
Σώμα με σώμα να σε αγγίξω
Μες στο αυτί σου να ψιθυρήσω
Τις πιο ομορφές στιγμές μου να ζήσω σε ερωτική βραδιά

Απόψε θέλω να χαθώ σε ερωτικη βραδιά...

---

Διαβάστε κι αυτό... Το βρήκα τυχαία, πάλι ψάχνοντας για τους στίχους.
Ποιητής:Σπήλιος
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΘΥΜΑΤΑΙ…
Ποιος θα θυμάται ότι πέρασα από δω…
Σκιές τα ίχνη μου στο πέρασμα του ανέμου.
Στιγμές που αρνήθηκα, σαπίζουν μέσαθέ μου,
κουφάρια διάσπαρτα στου χρόνου το έμπεδο.

Ποιος θα θυμάται ποια κανάκευε απειλή
το βαριανάσεμα και τ αγκομαχητό μου.
Ο,τι φαρμάκωνε το παραμιλητό μου,
να μην πικράνει αυτούς που πόνεσα πολύ.

Ποιος θα θυμάται πόση ικέτεψα στοργή
απ την απόγνωση, που μ είχε υιοθετήσει.
Το χάος που μ άρμεγε και τόχα απορροφήσει.
Την άγια φύση μου και την αμαρτωλή.

Ποιος θα θυμάται όσες μπόλιασα αγκαλιές,
που δεν ξεπέταξαν βλαστούς και δεν ανθίσαν
Τα λιγνοκέρια, που τρεμίζοντας φωτίσαν
αχνά του νου μου τις αβυσσαλέες σπηλιές.

Δε θα γυρίσω, όπως θα φεύγω, να μη δω
να κλαίει η σκιά μου, λιγοστεύοντας. Κι ακόμα,
το θάνατό της να γλυκοφιλάει στο στόμα.
Ποιος θα θυμάται ότι πέρασα από δω…

Η ανάσα μου

Η ανάσα μου σηματα καπνού στις κρύες νύχτες του χειμώνα
που σε καλούν να'ρθεις εδώ να μου πεις για την αλήθεια σου ακόμα.

Περάσαν οι βροχές. Περάσαν οι νυχτιές.
Περάσαν οι φωτιές. Περάσανε κι οι αστραπές.

Ο ουρανός καθάριος. Τα αστέρια του μετράω
κι εκεί,κοντά στο τελευταίο,κάπου σταματάω.

Αφήνω μια μετέωρη ελπίδα μην είσαι εσύ το τελευταίο.
Μα τόσα χρόνια περάσαν. Μάλλον δεν ήταν μοιραίο.

Μια σκέψη τώρα τριγυρίζει στο μυαλό.
Πως δε μπορείς ποτέ να μου στολίσεις ουρανό.

Το φως σου από αστέρι που έσβησε πριν καιρό.
Θα ήταν όμορφο το ψέμα άμα ήσουν εδώ.

Όμως δεν είσαι. Αυτό γνωρίζω κι είναι καιρός πια να βρω
τον πόνο που θα πει απ' την αρχή το σ' αγαπώ.

Τόσες σταγόνες δάκρυα. Στιγμές χαθήκαν άδικα.
Τόσα ταξίδια στη ζωή και χώματα μείναν απάτητα.

Αναρωτήθηκα φορές πώς θα μπορώ να ζήσω
σ' ένα κόσμο που μου λέει πίσω τώρα να σ' αφήσω.

Όμως κανένας δε με ήξερε καλύτερα από εσένα.
Κι έμπλεξα σε δρόμους που θα μου'διναν στέμμα.



Μα δε μ' αρέσαν τελικά. Μ' άρεσες μόνο εσύ.
Αυτή είναι η αλήθεια. Όσο κι αν μοιάζει σκληρή.

Πόσα είπα σ' αγαπώ και δε με πίστεψες ποτέ!
Υπάρχουν πάντα στιγμές για να μου πεις "Ξέρεις... ναι"

"Έκανα λάθος για σένα. Συγγνώμη τώρα σου ζητώ".

Βγάλε από τα μάτια σου το βλέμμα σου αυτό.
Το όμορφο, το θεϊκό και πάντα φωτεινό.

Άνοιξε τα χέρια σου για μια φορά ακόμη
και θα ζητήσω απ' τη ζωή να μου πει αυτή συγγνώμη

για ό,τι έγινε και για τις μέρες μακριά σου
για ό,τι έκανες όσο δεν ήμουν κοντά σου.

Δεν ξέρω. Δε γνωρίζω. Δε μου πέφτει και λόγος.
Συγγνώμη κι εγώ θα πω όσο κι αν έμεινα μόνος.

Μόνος όχι από φίλους. Παρέες έχω να βγαίνω.
Από αγάπη θα χαθώ. Απ' την αγάπη μαθαίνω.

Αυτούς τους στίχους τραγούδι θα τους κάνω να δεις.
Να με γνωρίσεις ξανά κι ελπίζω να μη φοβηθείς.

Δεν αντέχεις την αλήθεια όσο κι αν λες πως τη θέλεις.
Ευελπιστώ να γυρίσεις όσο στην καρδιά μου μένεις.

...

Και κάπου εδώ ήθελα να τελειώσω.
Να σταματήσω πρωτού ξαναβιώσω.

Αναμνήσεις από τους τσακωμούς.

Όμως η μουσική εδώ με πήρε μαζί της.
Αφήνω αναμνήσεις. Και πάω μαζί της.

Κι αν δεν της κάνει ο ρυθμός μου, άλλη θα φτιάξω.
Κι αν δε μ' αρέσει ούτε αυτή, εγώ θα την αλλάξω.

Νότες θα παίζω που θα αρέσουν σ' εμένα.
Είναι πιο όμορφη η αλήθεια και δυσχώνευτο το ψέμα.

Κι ελπίζω κάποτε, κάποια μέρα να γυρίσεις.
Να δω ότι κατάφερες το εγώ σου πίσω να αφήσεις.

Εμπνευσμένο...

Επίθεση αγάπης

Ένα ακόμη δωμάτιο που γεμίζει με αγάπη.
Μελωδίες από πιάνο... Το χαρτί βλέπει το μάτι.
Πολύ ωραία η μελωδία. Δε με κουράζει ν' ακούω
Μου θυμίζει τις μέρες των "σ'αγαπάω. Μ' ακούς;" που μου'λεγες "σ'ακούω".

Περάσανε οι βδομάδες. Περάσανε και οι μήνες.
7 χρόνια ποίησης. Γιατί οι μέλισσες σκοτώνουν τους κυφήνες;
Ας το παραδεχτούμε. Δεν είμαι ποιητής.
Πέντε στιχάκια έγραψα. Ούτε τραγουδιστής.

Σπούδασα για να είμαι προγραμματιστής ίσως.
Μα λες να ήθελα να φύγεις μακριά μου μήπως;
Απομονώνοντας το σκοτάδι απομονώνεις και το φως;
Είχες δει τα όνειρά μου. Κι είχε λάμψει ο ουρανός.

Το είχες δει και το είχα δει. Γιατί χάλασε έτσι;
Εντάξει τα όνειρά μου, τα ξαναχτίζω με το "θέλω έτσι"!
Μ' εσένα τι να κάνω, δεν ξέρω!
Γνωρίζω τι μερίδιο ευθύνης φέρω.

"Ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα" δε λένε;
Κάθε Πάσχα, κάθε Χριστούγεννα, κάθε νύχτα οι αναμνήσεις θα με καίνε.
Δε θα σκοτώσω άλλη ξανά.
Λυπάμαι για όλα. Ειλικρινά.

Υπάρχει όμως ένα θαύμα ακόμη για εσένα.
Από μια αγάπη που τρέφεται από εμένα.
Πάντα σε προστάτευα και αυτή τη στιγμή αυτό θα κάνω.
Ορίζω το μέλλον σου.Συγγνώμη αν λίγο το χάνω.

Θα προσπαθήσω σκληρά για τον Παράδεισο. Να πάω!
Και ευθύς θα ψάξω να σε βρω. Παντού θα ρωτάω!
Και αν δεν είσαι εκεί...
αυτή είναι η προσευχή...

Ν' αλλάξει θέση Κύριε μ' εμένα στη Ζωή.
Να ζήσει αυτή. Ας χαθώ εγώ γι' αυτή.
Φερ'τη πίσω λοιπόν. Κι ας μην προλάβω να τη δω.
Μου αρκεί να ζει κοντά Σου. Κι ας χαθώ...

Μες στο σκοτάδι το ζήτησα.
Μέσα σε κλάμμα κρυφό...
Το πρόσωπο...Το φως Σου το αντίκρυσα.
Συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό...

Κρυπτογραφώντας τα όνειρα

Αριστερά μου κοιτάζω και βλέπω πληγές
Απομεινάρια μιας ενέργειας που ξόδεψα στο χτες
Τις φρόντισε ένας φίλος με χρώμα και βαμβάκι
Δε με πονάνε από τότε, απλώς τσούζουν λιγάκι

Όσο ο χρόνος περνάει οι πληγές επουλώνουν
Έχει φτάσει χειμώνας μα χελιδόνια ζυγώνουν
Παίρνουν έναν-έναν τους φίλους απο την προστασία
και τους πάνε όπου τους πουν για να βρουν την ευτυχία

Και ένα τελευταίο, περιμένω, χελιδόνι
να έρθει να μου πει πως δεν είναι αηδόνι
Κι ας τραγουδάει γλυκά τα όνειρα της ζωής
Η αλήθεια πονάει μα αυτή είναι η μαγεία της

Χελιδόνια που φύγαν και ένα που θα έρθει
Για εμένα μοναχά κι αν αργήσει, θα έρθει
Κοιτάζω και βλέπω πως πληθαίνουν οι πληγές
Όμως ακόμη έχει δύναμη το βαμβάκι του χτες...

Μάθετε ποιος είμαι(Εμπνευσμένο)

Αρκεί ένα τραγούδι για να σπάσει τη σιωπή.
Αρκεί μια φωνή για να ραγίσει του πάγου το γυαλί.
Αρκεί ένας Θεός που να είναι η Ζωή!

Θυμάμαι όσα έγραψα. Θυμάμαι όσα είπα.
Αναπολώ όσα πέρασα και όλα αυτά που βρήκα.
Έμαθα σε ανθρώπους πώς να βλέπουν στο σκοτάδι.
"Άγγιξα ψυχές. Πήγα μέχρι τον Άδη".

"Όσες καρδιές κι αν γεμίσω, δε θ' αδειάσω ποτέ"
γιατί η αγάπη μου είναι από το Θεό. Ναι!
Ελεύθερος νιώθω και είμαι ευτυχισμένος.
Χαρούμενος δεν είμαι, όμως ούτε μπερδεμένος.

Ντυμμένα μ' αίμα τα οστά. Ντυμμένο με δέρμα.
Υπάρχουνε και μύες και αυτό ήταν. Τέρμα!
Αυτό είναι το σώμα που θα μείνει όταν φύγω.
Η ψυχή μου ελπίζω μη χαθεί όταν φύγω.

Στο χέρι μου είναι και σε αυτούς που μ' ακούσαν
και σ' αυτούς που βοήθησα να σωθούν γιατί βρωμούσαν.
Όχι από τη ζωή που ήταν άδικη και βρώμικη.
Μιλάω για αυτούς που απ' το χρήμα γίναν μπόλικοι.

Ένας δούλος δε μπορεί να έχει δυο αφέντες.
Τον ένα θα μισήσει και θα του πετάξει πέτρες.
Τον άλλον θα αγαπήσει και κοντά του θα μείνει.
Κι όποιος τον κερδίσει, τη ζωή ή το θάνατο του δίνει.

Ήδη τα μάτια έχουν κλείσει και το σώμα κοιμάται.
Το χέρι όμως συνεχίζει. Το χαρτί δε λυπάται.

Τι όνειρα θα κάνω και ετούτο το βράδυ;
Κι αλήθεια, θα'ναι όνειρα ή εφιαλτικό λιβάδι;
Ας είναι! Θα κλάψω, θα πονέσω, τελικά θα διασχίσω.
Ό,τι άχρηστο θ' αφήσω. Το ταξίδι θα συνεχίσω.

Όσο δύσκολα κι αν μοιάσουν όλα κάποιες φορές.
Όσο κι αν με κατηγορήσουν κάποιες άλλες φορές.
Την αλήθεια μου την είπα. Την αλήθεια θα τη λέω.
Κάτι ακόμη θα πω. Παλιό αλλά και νέο.

"Ό,τι δε μπορείς να συγχωρήσεις,
αγάπησέ το πιο πολύ, μην το αφήσεις!".
"Γιατί εκεί είναι η ευτυχία, στα όνειρα που κάνεις.
Εκεί είναι η μαγεία, στις ευκαιρίες που χάνεις".

Τόσα σ' αγαπώ και πόσοι με πιστέψαν;
Τόσα χρόνια αληθινά, μα πόσοι τη χαρά μου κλέψαν;
Όλα τα χρόνια μια αγκαλιά που συνεχώς μεγαλώνει.
Μυαλό και καρδιά. Το ένα το άλλο στοιχιώνει.

Ας είναι, εγώ πολέμησα. Θα πολεμήσω κι άλλο.
Όνειρα εκπλήρωσα. Θα εκπληρώσω κι άλλο.
Δεν είμαι κακός. Κάτι πάνω μου κακό δεν είναι.
Απλά ήθελα πριν φύγετε να μάθετε ποιος είμαι.

---

Αφιερωμένο σε όσους δεν ανήκουν στους Omnis, M0rphy, VanPro, JohnnyRed, Marilou, EvAngelica, Eratoula, Evris, Vino, Eleanna, Pasponi, Zouperman, Popapad, Ellh, TAZ, Wife, JimPrift, Ria, Stellou , Hopy, Viper, MAT, Antonis, Αλέξανδρος, Saladrex και τους φίλους αυτών.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους ανήκουν στους παραπάνω (γράφτηκαν με τυχαία σειρά).
Εμπνευσμένο από το τραγούδι "Μάθετε ποια είμαι" της Miss G που ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση.

"...συνεχίζω ν'αγαπώ"

Τι τραγούδι να σου γράψω απόψε
που τα όνειρα ξαναγγίξαν τη ζωή!
Το σκοινί που κοντά σου τα κρατούσε κόψε.
Στους ώμους μου τα παίρνω εγώ και την ευθύνη αυτή.

Η ελπίδα έχει φύγει από τη γη
και παρέα αναζητεί.
Ψάχνει στο φεγγάρι και στ' αστέρια για φωνή.
Μα τίποτα δε βρίσκει, παραμένει μοναχή.

Κι όμως συνεχίζει την ευτυχία να ψάχνει.
Συνεχίζει τη χαρά να ψάχνει.
Συνεχίζει τη φιλία να ψάχνει.
Και μες στο μαύρο συνεχίζει την ευτυχία να ψάχνει.

Μα αν η ελπίδα ψάχνει την ελπίδα
τότε σε τι μπορούμε να ελπίζουμε;
Με μεγάλη δύναμη έρχεται και μεγάλη ευθύνη. Πήδα!
Στο σκοτάδι μέσα πήδα και δείξε το φως! Ελπίζουμε!

Σε Εσένα ελπίζουμε. Σε Εσένα που είσαι ακόμη εδώ.
Σε Εσένα που δημιούργησες τη γη και τον ουρανό.
Σε Εσένα που άγγιξες το τεντωμένο χέρι στο χαμό.
Σε Εσένα που κι όταν χάθηκαν βοήθησες να...

Ένα παιδί που στηρίζεται στα δυο του χέρια...

Ένα παιδί που στα χέρια του έμαθε να στηρίζεται,
αυτό χαρακτηρίζει το εγώ μου,
αυτό αντανακλά τον εαυτό μου...
Και ο κόσμος μου γύρω να στροβιλίζεται.

Τα κατάφερα λοιπόν αφού προσπάθησα πολύ.
Τη σιγουριά απέκτησα να βγω απ'τη φυλακή
όπου μ'έβαλε ο άνθρωπος να φοβάμαι τη γη
αφού απ' αυτήν πρέπει ν' απέχει το κεφάλι πολύ.

Μήπως θα πέσω; Μήπως σκοντάψω;
Μήπως την ύπαρξη καμιάς βιτρίνας θάψω;
Γιατί δεν είχα χώρο να χορέψω.
Το σπίτι μου δεν έχει χώρο να γιατρέψω.

Να γιατρέψω ό,τι φοβάμαι,
ό,τι προκύπτει δηλαδή ότι φοβάμαι.
Γιατί είπα ότι δε φοβάμαι πια.
Περπατώ στα χέρια μου με σιγουριά.

"Και σε αυτό ανάποδος" θα έλεγε η γιαγιά μου.
Άκουσέ με. Άκουσέ με! Το λέει ακόμα η καρδιά μου!
Θα βγω στους δρόμους ντυμένος μες στα μαύρα
να τυλίξω στη φωτιά το κακό μια για πάντα.

Οι δρόμοι με καλούν να χαθώ στη σκοτεινιά
να προστατεύσω ό,τι μπορώ, πριν χαθεί απ' τη ματιά
γιατί αν χαθεί... κανείς δε θα το βρει.
Μόνο η ανάμνηση της νύχτας θα παραμείνει ζωντανή.

"Είδα πολλά..."

Γνώρισα ανθρώπους που έχουν χάσει πολλά
και άλλους που κερδίσαν πριν τα χάσουν ξανά...
Γνώρισα ανθρώπους που έχουν παίξει στο καζίνο
και τελικά παράτησαν το πάθος εκείνο.

Γνώρισα ανθρώπους που κροϊδεύαν στο δημοτικό
μα όσοι τους αγάπησαν το ξέχασαν κι αυτό.
Γνώρισα ανθρώπους που δεν κλαίγαν. Όπως ήμουν κι εγώ.
Το πρώτο δάκρυ μου ήρθε από ένστικτο...οικογενειακό.

Γνώρισα ανθρώπους που ο νόμος ήταν πιο πάνω από αυτούς.
Τα ίδια τα χρήματα αποκάλεσαν θεούς.
Γνώρισα ανθρώπους που γνωρίσαν ανθρώπους
μα καθόλου δεν είδαν όσους έκαναν κόπους.

Γνώρισα ανθρώπους που παλεύουν με τη ζωή
και δε λέω "παλεύαν" γιατί ζουν ακόμη αυτοί.
Γνώρισα ανθρώπους που με δεχτηκαν χαμογελαστοί
και άνοιξε η αγκαλιά μου για να τους υποδεχτεί.

Ίσως με κάποιους να νομίσεις ότι μοιάζεις.
Με την ύπαρξή σου μόνο το κακό πειράζεις.
Θα σου δώθούν φίλε μου πολλά.
Άλλα θα'ναι άσχημα και άλλα καλά.

Θα κάνω ό,τι μπορώ
για να είμαι μαζί
με αυτούς που αγαπώ
όπως είσαι κι εσύ.

Κι ό,τι κακό και άσχημο έρθει, υπομονή!
Θα'ρθει να σε προστατέψει από χειρότερα. Η αλήθεια είναι αυτή!
Κι αν κάποιες φορές δε βρίσκεις λύσεις...
Μη φοβάσαι. Σκοπός είναι να καταφέρεις να επιζήσεις.

Κλείσε τον κόσμο όλο στο μυαλό σου.
Κλείσε τα αυτιά σου, τα μάτια σου, το εγώ σου.
Κι ύστερα άνοιξέ τα και πέταξε το κάθε τι τυχαία.
Και πριν ξανακρυφτούν, κοίτα μόνο τα ωραία.

Μην ψάξεις για τίποτα. Ούτε για φως, ούτε για σκοτάδι.
Τα μάτια σου κλείσε. Το μυαλό... η ψυχή θα καταλάβει.
Επειδή Τον αγάπησες θα ζήσεις.
Να μη φοβάσαι! Όσες φορές κι αν χρειαστεί να λυγίσεις...

Γαμώ σε... Το χέρι σου ζητώ

Μπορείς να σκεφτείς τον εαυτό σου μητέρα;
Εσύ; Μπορείς να σε σκεφτείς παντρεμένο πατέρα;
Δεν απαντάω. Θέτω απλά ερωτήσεις
που, άμα θελήσεις, μπορείς να απαντήσεις.

Παντρεμένος τι άραγε να σημαίνει;
Όταν το ακούς αυτό βάσανο συμαίνει;
Τούτος ο τίτλος μόνο στα λόγια μένει;
Ή μήπως από κάτω κάποιο βάθρο παραμένει;

Είναι απλά ένας τίτλος ή κάτι πιο σημαντικό;
Είναι τα πάντα ή ένα απλό μηδενικό;
Το χρήμα δε σε νοιάζει ή παντρεύτηκες γι' αυτό;
Ή μήπως εμφανίστηκε παιδί ανεπιθύμητο;

Σκέψου καλά τι κάνεις και πού βρίσκεσαι
Αγγίζεις τα όνειρά σου ή απ' αυτά απομακρύνεσαι;
Ξέρει η καρδιά να τραγουδά; Εσύ αφήνεσαι;
Στο Θεό που λες ότι πιστεύεις, παραδίνεσαι;

Δεν κρίνω κανέναν. Απλώς ερωτώ...
Πρώτα θα πας στα ξένα ή θα περάσεις από εδώ;
Έστω ένα τραγούδι ν' αφιερώσω. Αυτό!
Καληνύχτα! Κι όταν ξυπνήσεις θα'μαι εδώ.

Η τελευταία σκέψη είναι η ελπίδα(Αισθήσεις)

Έτσι πριν κοιμηθώ θα γράψω λίγους στίχους
πριν στα όνειρα χαθώ θα ακούσω κάποιυς ήχους
Μέχρι τότε όμως μπορώ να πω δυο πραγματάκια
για να χαμογελάσουν δυο γλυκά μικρά ματάκια

Έχεις δει τον ήλιο τελευταία;
Έχεις ακούσει να μιλάνε για αγάπη τελευταία;
Έχεις μυρίσει τα λουλούδια πώς μυρίζουν τελευταία;
Έχεις αγγίξει το Θεό σου τελευταία;

Έχεις δει κάποιο φίλο τελευταία;
Έχεις ακούσει τη φωνή των γονιών σου τελευταία;
Έχεις μυρίσει τη βροχή τελευταία;
Έχεις αγγίξει τα όνειρά σου τελευταία;

Έχεις δει το φως της καρδιάς σου τελευταία;
Έχεις ακούσει να μιλάνε τα τραγούδια τελευταία;
Έχεις μυρίσει φαγητό της μαμάς σου τελευταία;
Έχεις αγγίξει την ελπίδα τελευταία;

Έτσι πριν κοιμηθώ έγραψα λίγους στίχους
πριν στα όνειρα χαθώ, άκουσα κάποιους ήχους
Μέχρι τότε όμως είπα δυο πραγματάκια
για να χαμογελάσουν δυο γλυκά μικρά ματάκια...

Ακόμη...μαζί

Ακόμη τελικά είσαι ερωτευμένος μαζί της
Ακόμη νιώθεις στ' ακροδάχτυλά σου την αφή της.
Ακόμη βλέπεις τη ζωή της με τα μάτια σου.
Ακόμη οι αναμνήσεις είναι όλη η πραμάτια σου.

Ακόμη τα όνειρά σου έχουν κι εκείνη μέσα τους.
Ακόμη τα δύο γυρεύουν το ένα τους.
Ακόμη μια ζωή ζηλεύει το αίμα τους.
Ακόμη ένα χαρτί που χάραξε στη ζωή τους η πένα τους.

Ακόμη μια φορά που κάποιος έμεινε πίσω και κάποιος πήγε μπροστά.
Ακόμη μια ψυχή που ενώ όλα ήταν λάθος, σκέφτηκε ορθά.
Ακόμη ένας κόσμος που ζώντας στην αδικία θα κριθεί δίκαια.
Ακόμη ένα ποτήρι αλκοόλ που θα καταναλωθεί ανίερα.

Ακόμη ένας χειμώνας μετά απ' το καλοκαίρι.
Ακόμη μία νύχτα που αγγίζει μεσημέρι.
Ακόμη ένα κτίριο καφέ γεμάτο αγάπη.
Ακόμη ένα δάσος καμμένο, μαύρο δάκρυ.

ακόμη μια φορά το καφέ έγινε άσπρο.
Ακόμη μια φορά αντιστράφηκαν οι νόμοι και ανέβηκε ψηλά ένα άστρο.
Ακόμη μια φορά έγινε το κίτρινο θαλασσί.
Ακόμη μια φορά στα όνειρα θα τη δεις. Εσύ κι αυτή...

Ακόμη ένα νυχτερινό λιβάδι

Ακόμη ένα νυχτερινό λιμάνι.
Για ακόμη μια φορά δε βλέπω το μελάνι.
Βλέπω ίσα-ίσα τις γραμμές για να μη βγω εκτός.
Εκτός σελίδας. Εκτός ζωής. Εκτός αγάπης. Γενικά εκτός.

Έχω πέσει στο κρεβάτι και σκέφτομαι. Δεν πρέπει να κοιμηθώ.
Στου Μορφέα την αγκαλιά δεν πρέπει ακόμα να χαθώ.
Είναι νωρίς και δεν έχει ακόμα η νύχτα κλείσει
και η ψυχή μου την καρδιά μου στο φεγγάρι έχει ανοίξει.

Περίεργο... Μυρωδιά δυόσμου στα πνευμόνια μου έφτασε.
Στη γειτονιά του κόσμου δε γνωρίζουν από πού η μουσική κατέφτασε.
Ούτε εγώ γνώριζα. Στα δώδεκά μου έμαθα τα πάντα.
Εκείνο το ξημέρωμα, στη φέξη, που είπα στο Θεό "αν με ακούς, απάντα".

Και όχι μόνο απάντησε, μα έφερε και αγγέλους.
Και τότε κατάλαβα. Η ύπαρξη αρχής δε σημαίνει ύπαρξη τέλους.
Και τότε κατάλαβα και έστελνα τους αγγέλους μου να την προσέχουν.
Όπως θα φύλαγαν εμένα, έτσι κι εκείνοι να την έχουν.

Κι αυτή η μέρα που μ' επισκίασε το δυσάρεστο
το φως του Θεού μου παραμένει καλοπροαίρετο και ευάρετο.
Και το νιώθω. Από αυτό τροφοδοτούμαι.
Και το νιώθω, μ'αγαπά. Προσκυνώ, δεν προσκυνούμαι.

Φάνηκε ο φάρος στη ζωή μου, στη νυχτιά μου.
Το λιμάνι πάντα εκεί. Ο φάρος πάντα εδώ κοντά μου.
Χριστέ μου θέλω ν´ αγγίξουμε μαζί τα όνειρά μου.

---

"Στου Μορφέα την αγκαλιά δεν πρέπει ακόμα να χαθώ."
Αυτό πρόλαβα να γράψω και κοιμήθηκα τελικά...
Και έτσι τώρα συνέχισα το ποίημα.
Έμαθα ότι κόπηκα στο ένα από τα 2 τελευταία μαθήματα που μου έμεναν για να πάρω πτυχίο. Στο άλλο κόπηκα. Τώρα θα δούμε τι θα γίνει. Πάντως ακόμη και αυτές τις στιγμές...

Φάνηκε ο φάρος στη ζωή μου, στη νυχτιά μου.
Το λιμάνι πάντα εκεί. Ο φάρος πάντα εδώ κοντά μου.
Χριστέ μου θέλω ν´ αγγίξουμε μαζί τα όνειρά μου.