Ας το φωνάξουμε μαζί(Ενορχηστρωμένο)

Τα λόγια δημιουργήθηκαν δύο μέρες πριν την πρωτοχρονιά και γι' αυτό ίσως ακουστούν παράδοξα κάποια πράγματα.

Πάντως θέλω να πω κάτι...
Τώρα...
15 λεπτά πριν αποχωρήσω...
Στο μυαλό μου ήρθε μια φράση που είχα πρωτοσυναντήσει στον Αρκά και έλεγε "κράμα αθωότητας και προστυχιάς"...
Το γιατί το σκέφτηκα αυτό θα το κρατήσω για μένα.

Ουσιαστικά όμως, ήθελα να πω ότι εκεί έξω, στους δρόμους που παίζαμε μικροί, γίνεται πόλεμος. Ίσως για όσους σκέφτονται "έχει λεφτά ο μπαμπάς" να μην το βλέπουν και να μην τους νοιάζει κιόλας. Υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα να καταντήσω τρελός μετά από όλο αυτό...

Διάβασα στο blog της Ag'o το σχόλιο του Leviathan...
"είναι τραγικές οι εικόνες που έρχονται από την περιοχή... και απορώ δε μπορεί κάποιος να τους σταματήσει...?????[...]"

Και πρέπει κάποια στιγμή να ενημέρωσω και το προφίλ του AttikiOnAir στο LastFM με τα καινούρια τραγούδια...

Εγώ αυτά έμαθα(Apo)

Είναι το πρώτο μου τραγούδι στο οποίο δεν έχω γραμμένα τα λόγια. Απλώς ήθελα το θέμα αυτό των επιλογών να το βγάλω από μέσα μου. Το ηχογράφησα γύρω στις 9 με 10 φορές και φυσικά η κάθε φορά είχε διαφορετικούς στίχους, γιατί αυτοσχεδίαζα την ώρα που το άκουγα. Αλλά πάνω-κάτω όλες κυμαίνονταν στο ίδιο φραστικό κλίμα.

Η ανάσα μου

Η ανάσα μου σηματα καπνού στις κρύες νύχτες του χειμώνα
που σε καλούν να'ρθεις εδώ να μου πεις για την αλήθεια σου ακόμα.

Περάσαν οι βροχές. Περάσαν οι νυχτιές.
Περάσαν οι φωτιές. Περάσανε κι οι αστραπές.

Ο ουρανός καθάριος. Τα αστέρια του μετράω
κι εκεί,κοντά στο τελευταίο,κάπου σταματάω.

Αφήνω μια μετέωρη ελπίδα μην είσαι εσύ το τελευταίο.
Μα τόσα χρόνια περάσαν. Μάλλον δεν ήταν μοιραίο.

Μια σκέψη τώρα τριγυρίζει στο μυαλό.
Πως δε μπορείς ποτέ να μου στολίσεις ουρανό.

Το φως σου από αστέρι που έσβησε πριν καιρό.
Θα ήταν όμορφο το ψέμα άμα ήσουν εδώ.

Όμως δεν είσαι. Αυτό γνωρίζω κι είναι καιρός πια να βρω
τον πόνο που θα πει απ' την αρχή το σ' αγαπώ.

Τόσες σταγόνες δάκρυα. Στιγμές χαθήκαν άδικα.
Τόσα ταξίδια στη ζωή και χώματα μείναν απάτητα.

Αναρωτήθηκα φορές πώς θα μπορώ να ζήσω
σ' ένα κόσμο που μου λέει πίσω τώρα να σ' αφήσω.

Όμως κανένας δε με ήξερε καλύτερα από εσένα.
Κι έμπλεξα σε δρόμους που θα μου'διναν στέμμα.



Μα δε μ' αρέσαν τελικά. Μ' άρεσες μόνο εσύ.
Αυτή είναι η αλήθεια. Όσο κι αν μοιάζει σκληρή.

Πόσα είπα σ' αγαπώ και δε με πίστεψες ποτέ!
Υπάρχουν πάντα στιγμές για να μου πεις "Ξέρεις... ναι"

"Έκανα λάθος για σένα. Συγγνώμη τώρα σου ζητώ".

Βγάλε από τα μάτια σου το βλέμμα σου αυτό.
Το όμορφο, το θεϊκό και πάντα φωτεινό.

Άνοιξε τα χέρια σου για μια φορά ακόμη
και θα ζητήσω απ' τη ζωή να μου πει αυτή συγγνώμη

για ό,τι έγινε και για τις μέρες μακριά σου
για ό,τι έκανες όσο δεν ήμουν κοντά σου.

Δεν ξέρω. Δε γνωρίζω. Δε μου πέφτει και λόγος.
Συγγνώμη κι εγώ θα πω όσο κι αν έμεινα μόνος.

Μόνος όχι από φίλους. Παρέες έχω να βγαίνω.
Από αγάπη θα χαθώ. Απ' την αγάπη μαθαίνω.

Αυτούς τους στίχους τραγούδι θα τους κάνω να δεις.
Να με γνωρίσεις ξανά κι ελπίζω να μη φοβηθείς.

Δεν αντέχεις την αλήθεια όσο κι αν λες πως τη θέλεις.
Ευελπιστώ να γυρίσεις όσο στην καρδιά μου μένεις.

...

Και κάπου εδώ ήθελα να τελειώσω.
Να σταματήσω πρωτού ξαναβιώσω.

Αναμνήσεις από τους τσακωμούς.

Όμως η μουσική εδώ με πήρε μαζί της.
Αφήνω αναμνήσεις. Και πάω μαζί της.

Κι αν δεν της κάνει ο ρυθμός μου, άλλη θα φτιάξω.
Κι αν δε μ' αρέσει ούτε αυτή, εγώ θα την αλλάξω.

Νότες θα παίζω που θα αρέσουν σ' εμένα.
Είναι πιο όμορφη η αλήθεια και δυσχώνευτο το ψέμα.

Κι ελπίζω κάποτε, κάποια μέρα να γυρίσεις.
Να δω ότι κατάφερες το εγώ σου πίσω να αφήσεις.

4+3=7... ή μήπως 43?

Έφτασα αισίως στα 43 τραγούδια!
Ξεκινήσα το 2006 με το "Wrath of war" και φτάνω στο σήμερα έχοντας στο ιστορικό μου 43 τραγούδια, με τελευταίο το "Husband & Wife". Και δεν υπολογίζω το "Και πάλι παιδί feat Αισθήσεις"...Τραγούδια που ακούω και στην καθημερινότητά μου. Άλλωστε το ότι τα δημιούργησα σημαίνει πως μου αρέσουν αλλά δεν τα είχα βρει έτοιμα στο εμπόριο ή στο internet ή γενικότερα ως παραγωγή. 43 τραγούδια...Μέσα σε διάστημα 2 χρόνων. 2 χρόνων ακριβώς! Οκτώβριο ξεκίνησα. Οκτώβριος και τώρα.

Και φτάνω να σκεφτώ το εξής.
Όταν ήμουν Α' λυκείου πρωτοαγάπησα μια κοπέλα.
Τότε(2002) ξεκίνησα να γράφω ποιήματα.
Δύο χρόνια αργότερα μπήκε η Νάνσυ στη ζωή μου(2004).
Δύο χρόνια αργότερα από τη Νάνσυ(2006) ξεκίνησα να γράφω τραγούδια.
Δύο χρόνια αργότερα(2008) έχω φτάσει στα 43 τραγούδια.
Κάποια αγαπήθηκαν από φίλους.
Κάποια όχι.
Πάντως όλα αγαπήθηκαν από εμένα.
Κι αυτό μου είναι αρκετό για να συνεχίσω...

Καλή συνέχεια λοιπόν...

Soulitude

La Solitudine

Το νου σας φίλοι μου...

Lonely...

Lonely I'm so lonely,
I have nobody,
To call my own
Im so lonely, I'm mr. Lonely
I have nobody,
To call my own
Im so lonely,

Yo this one here goes out to all my players out there you know got to have one good girl who is always been there like ya
Know took all the bullshit then one day she cant take it no more and decides to leave

I woke up in the middle of the night and I noticed my girl wasn't by my side, could have sworn I was dreaming, for her I was
feening, so I had to take a little ride, back tracking over these few years, trying to figure out what I do to make it go bad, cause
Ever since my girl left me, my whole left life came crashing

I'm so lonely (so lonely),
I'm Mr. Lonely (Mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own) girl

I'm so lonely (so lonely)
I'm Mr. Lonely (mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own) girl

Can't beleive I had a girl like you and I just let you walk right out of my life, after all I put u through u still stuck
Around and stayed by my side, what really hurt me is I broke your heart, baby you were a good girl and I had no right, I
Really wanna make things right, cause without u in my life girl

I'm so lonely (so lonely)
I'm Mr. Lonely (Mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody to call my own)
To call my own (to call my own) girl

I'm so lonely (so lonely)
I'm Mr. Lonely (Mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own) girl

Been all about the world ain't never met a girl that can take the things that you been through
Never thought the day would come where you would get up and run and I would be out chasing u
Cause ain't nowhere in the globe I'd rather be, ain't no one in the globe I'd rather see than the girl of my dreams that made me
Be so happy but now so lonely

So lonely (so lonely)
I'm mr. Lonely (mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own)

I'm so lonely (so lonely)
I'm Mr. Lonely (Mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own) girl

Never thought that I'd be alone, I didn't hope you'd be gone this long, I just want u to come home, so stop playing girl and
Come on home (come on home), baby girl I didn't mean to shout, I want me and you to work it out, I never wished I'd ever
Hurt my baby, and its driving me crazy cause...

I'm so lonely (so lonely)
I'm Mr. Lonely (Mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own)

I'm so lonely (so lonely)
I'm Mr. Lonely (Mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own) girl

Lonely, so lonely
So lonely, (so lonely),
Mr. Lonely, so lonely
So lonely, so lonely, (so lonely), Mr. Lonely

Καλοκαίρι 2008

Νέο τραγουδάκι με τίτλο "Καλοκαίρι 2008".
Θέλουμε όμως και τη συμμετοχή του κόσμου. Τη δική σου συμμετοχή!
Το τραγούδι (μόνο μουσική) βρίσκεται εδώ, ενώ το πώς τραγουδιέται βρίσκεται εδώ και οι στίχοι είναι οι παρακάτω:

Καλημέρα άπο εδώ
απ' το καλοκαίρι αυτό
που αγγίζει όνειρα

Όνειρα αληθινά
Πελάγη καλοκαίρινα
Όλα θα έρθουνε καλά

Έλα πάμε συντροφιά
σε πελάγη και βουνά
με τα χέρια στα ουράνια

Ν' αγγίξουμε τα ακρογάλια(Χ3)

Έχω τούτο το ρυθμό
για να πω ό,τι πιο τρελό
να το κάνεις στο λεπτό
Το καλοκαίρι αυτό

Κι όσα έφυγαν θα έρθουν
Κι όσα έρθουν θα μείνουν εδώ
Κι όσα δεν δω θα τα βρω
Στον καλοκαιρινό ουρανό

Σύννεφα ή θάλασσα
Σκέψου "τι χαράμησα!"
Στο νερό μέσα να χαθείς
Σαν δεινός κολυμβητής

Έλα πάμε συντροφιά
σε πελάγη και βουνά
με τα χέρια στα ουράνια
Ν' αγγίξουμε τα ακρογάλια(Χ3)

Ευχές για ένα πολύ καλό
καλοκαίρι φωτεινό
που θα φωτίσει ό,τι αγαθό
αξίζει να μείνει ζωντανό.

Έλα πάμε συντροφιά
σε πελάγη και βουνά
με τα χέρια στα ουράνια
Ν' αγγίξουμε τα ακρογάλια(Χ3)

Κατεβάστε λοιπόν τη μουσική!
Πιάστε μικρόφωνο!
Χρησιμοποιήστε το αγαπημένο σας πρόγραμμα ηχογράφησης(πχ.Audacity)
και στείλτε μας τη φωνή σας σε ένα mp3 στο attikionair-στο-gmail.com.
Θα το παραλάβουμε και θα το προσθέσουμε στο τραγούδι.
Μόνο θερμή παράκληση να μας στείλετε μόνο τη φωνή σας.
Παράφωνοι ή μη, δεν έχει σημασία! Το θέμα είναι να περάσουμε καλά. Γιατί. εμείς καλύτεροι είμαστε; Το κέφι μας κάνουμε Για τυχόν πληροφορίες στείλτε επίσης στο παραπάνω e-mail. Σας περιμένουμε!!!

Ένα δικό μου "νανούρισμα"

Τόσα μουσικά νανουρίσματα τριγύρω.
Ήθελα να φτιάξω κι εγώ κάτι.
Έκλεισα τα φώτα του σπιτιού και έμεινα με το φως του φεγγαριού και του δρόμου.
Και ξεκίνησα να γράφω...
Είναι δύο εκδόσεις καθώς οι στίχοι δε βόλευαν ακριβώς για τραγούδι... Παραθέτω και τις δύο:
Το τραγούδι είναι εδώ.

Στίχοι:

Άλλαξα χώρο, άλλαξα και φως
Άλλαξα το χώρο μου και άλλαξα και φως
Βλέπω διαφορετικά. Νιώθω διαφορετικός
βλέπω αλλιώς, νιώθω διαφορετικός
Κουνώ τα μάτια μου πάνω-κάτω
Τα μάτια μου στοχεύω να κοιτάζουν πάνω-κάτω
και βλέπω τη ζωή από την κορυφή ως τον πάτο.
και βλέπω τη ζωή απ' την κορφή ως τον πάτο


Είναι περίεργη απόψε η νύχτα. Απόψε φυσάει.
Είναι περίεργη η νύχτα και απόψε. Φυσάει.
Ίσα-ίσα βλέπω το μελάνι. Μα δε με νοιάζει. Η καρδιά μιλάει.
Δε βλέπω το μελάνι μα η καρδιά μου μιλάει.
Πόσο υπέροχη είναι η ησυχία! Προμηνύει πολλά.
Υπέροχη η ησυχία! Προμηνύει πολλά.
Καταιγίδες...ή ξαστεριά.
Καταιγίδες... ή ξαστεριά.


Θα ήθελα να μοιραστώ με εσένα το τώρα.
Θα ήθελα να μοιραστώ με εσένα το τώρα.
Να μοιραστώ ό,τι ζω αυτή την ώρα.
Να μοιραστώ μαζί σου ό,τι ζω αυτή την ώρα.
Το σκοτάδι, την ησυχία και τη Βαβυλώνα.
Σκοτάδι, ησυχία, και τη Βαβυλώνα
Μόλις γέννησε η νύχτα και είναι λεχώνα.
Μόλις γέννησε η νύχτα και είναι λεχώνα


Δε με νοιάζει από πού ήρθε ή πού θα πάει
Δε με νοιάζει από πού ήρθε ή πού θα πάει
Όσο δύσκολο κι αν μοιάζει, ο Θεός με οδηγάει.
Όσο δύσκολο κι αν μοιάζει, ο Θεός με οδηγάει.
Δε βλέπω το μελάνι και δυσκολεύεται η γραφή.
Δε βλέπω το μελάνι και δυσκολεύεται η γραφή.
Με αγάπη κι ένστικτο γράφω όμως. Η φωνή σιωπηλή.
Μα με αγάπη, ένστικτο γράφω. Η φωνή σιωπηλή.

Σαν παιδί μοιάζω κι απόψε που μαθαίνει.
Σαν παιδί μοιάζω κι απόψε που μαθαίνει
Ο αέρας, να αλλάξω σελίδα προσμένει.
Ο αέρας, να αλλάξω σελίδα περιμένει.
Μα έτσι κι αλλιώς τελειώνει ο χώρος μου εδώ.
Μα έτσι και αλλιώς τελειώνει εδώ
κι έτσι αλλάζω σελίδα δίχως να χάσω λεπτό.
Αλλάζω σελίδα δίχως να χάσω λεπτό.


Ωραία, από εδώ έχει άλλο φως.
Ωραία από εδώ έχει άλλο φως.
Αλλάζει, ξεχωρίζει και απόψε ο ουρανός.
Αλλάζει, ξεχωρίζει και απόψε ο ουρανός.
Κι αν σκοτείνιασε φωτίζω και ας είμαι μοναχός.
Κι αν σκοτείνιασε φωτίζω, και ας είμαι μοναχός.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει, όμως είμαι ζωντανός.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει όμως είμαι ζωντανός.


Συνήθισε το χέρι στην αυτόματη γραφή και πια δε βλέπω
Συνήθισε το χέρι στην γραφή και πια δε βλέπω.
Αγγίζω σήμερα το διαφορετικό και ό,τι ίδιο παραβλέπω.
Αγγίζω το "αλλιώς" και ό,τι ίδιο παραβλέπω.
Φυσάει και κοιτώ το χάδι του αέρα στην κουρτίνα.
Φυσάει και κοιτώ το χάδι στην κουρτίνα
Θυμάμαι και τα άσχημα της ζωής μου, όλα εκείνα.
Θυμάμαι και τα άσχημα της ζωής μου, όλα εκείνα.


Φυσάει και το χαίρομαι που ακόμη δε φοβάμαι.
Φυσάει και το χαίρομαι που ακόμη δε φοβάμαι
Τους φόβους μου τους έδιωξα, για σένα όμως λυπάμαι.
Τους φόβους μου τους έδιωξα, για σένα όμως λυπάμαι.
Δε φοβάμαι για εμένα. Δε φοβάμαι για το φως.
Δε φοβάμαι για εμένα. Δε φοβάμαι για το φως.
Φοβάμαι για το άστρο που της φυλάει ο ουρανός.
Φοβάμαι για το άστρο που σου φυλάει ο ουρανός.


Ψίθυροι ακούγονται. Φωνές από το δρόμο.
Ψίθυροι ακούγονται. Φωνές από το δρόμο
Αυτή είναι η αλήθεια μου ακόμη κι αν κρυώνω.
Αυτή είναι η αλήθεια μου ακόμη κι αν κρυώνω.
Ακόμη και αν έχασε η καρδιά μου την ελπίδα
Ακόμη και αν έχασε η καρδιά μου την ελπίδα
η αγάπη μου υπάρχει για να κόβει σα λεπίδα.
η αγάπη μου υπάρχει για να κόβει σα λεπίδα.


Να κόβει ό,τι σε κρατά δέσμια απ'τους ανθρώπους.
Να κόβει ό,τι σε κρατά δέσμια απ' τους ανθρώπους.
Τα όνειρα να αγγίζεις με διάφορους τρόπους.
Τα όνειρα να αγγίζεις με διάφορους τρόπους.
Κλείσε τα μάτια και κοιμήσου γλυκιά μου.
Κλείσε τα μάτια και κοιμήσου γλυκιά μου.
Είμαι ακόμη εδώ. Χτυπάει η καρδιά μου.
Είμαι ακόμη εδώ. Χτυπάει η καρδιά μου.


Όσο είμαι εδώ γλυκιά μου, θα με έχεις φυλαχτο.
Όσο είμαι εδώ γλυκιά μου, θα με έχεις φυλαχτό.
Κι αν τα χρόνια περάσουν και με ξεχάσεις, θα 'μαι εδώ.
Κι αν τα χρόνια περάσουν και με ξεχάσεις θα'μαι εδώ.
Σκοπό μου έχω να ζήσω, να υπομένω, ν' αγαπώ.
Σκοπό μου έχω να ζήσω, να υπομένω, ν' αγαπώ.
Αυτό ήταν το νανούρισμα. Να ξέρεις! Είμαι εδώ.
Αυτό ήταν το νανούρισμα. Να ξέρεις, είμαι εδώ.

Νανούρισμα... λίγο διαφορετικό

Κοιμήσου και παρήγγειλα το μέλλον σου στην πόλη
καριέρα που θα ζήλευαν εχθροί και φίλοι όλοι
κοιμήσου και σου φύλαξα στην τράπεζα τα φράγκα
που θα σε κάνουν άνθρωπο, που θα σε κάνουν μάγκα.
Κοιμήσου και τα λάθη σου άλλοι θα τα πληρώνουν
αγγέλους θα λαδώσουμε πάντα να σε γλιτώνουν
κοιμήσου και παρήγγειλα ολάκερη τη γνώση
κι έναν δάσκαλο καλό στο κεφάλι να στη χώσει.
Κοιμήσου παλικάρι μου μη σκέφτεσαι το κρίμα
για το στρατό σου βάλαμε το πιο μεγάλο βύσμα
κοιμήσου και μη νοιάζεσαι αν ακούγονται οι πορδές σου
κοιμήσου εμείς φροντίσαμε και για τις διακοπές σου.
Κοιμήσου κι αν μπορείς να τρως όμως συγχρόνως
μην πάει χαμένος άδικα ο πολύτιμος σου χρόνος
κοιμήσου εμείς πληρώσαμε να μείνει το φεγγάρι
και τα κακά σου όνειρα νεράιδα να τα πάρει.
Κοιμήσου και στον ξύπνιο σου αν θέλεις να κοιμάσαι
θα ’μαστε τριγύρω σου ποτέ να μη φοβάσαι
κοιμήσου παλικάρι μου και μη πληρώνεις νοίκι
την τύχη σου θα δίνουμε πάντα σα χαρτζιλίκι.
Κοιμήσου και θα αλλάξουμε λίγο την προφορά σου
για όταν θα πας στα ξένα και για το ντοκτορά σου
κοιμήσου όσο πληρώνουμε τίποτα μη σε νοιάζει
όλα έχουν την τιμή τους τίποτα μη σε σκιάζει.

Κλείσε τα μάτια σου και τίποτα μη σε νοιάζει
κλείσε τα μάτια σου και μη μιλάς
κλείσε τα μάτια σου, ο κόσμος για σένα αλλάζει
κοιμήσου ήσυχος, αφού έχεις εμάς.

Κοιμήσου και στο γάμο σου θα γίνει νταβαντούρι
εμείς θα σου διαλέξουμε γυναίκα κελεπούρι
κοιμήσου και την πρώτη νύχτα αν είστε κουρασμένοι
εμείς θα σου την φέρουμε έτοιμη γκαστρωμένη.
Κοιμήσου είμαστε εδώ όλοι για το καλό σου
ο νους μας είναι συνεχώς στο ευαίσθητο μυαλό σου
κοιμήσου τώρα αγόρι μου για να βρεις την υγειά σου
και δεν θα σε ξυπνήσουμε νωρίς για την δουλειά σου.
Κοιμήσου ώρες πολλές φτιάξε και επιδερμίδα
και με γιατρούς θα διώξουμε την πρώτη σου ρυτίδα
κοιμήσου όλα τα κάναμε να φαίνονται μικρά
τα άλλα θα φροντίσουμε να φεύγουν βιαστικά.
Κοιμήσου στα στρωσίδια τα χρυσοκεντημένα
όσα σκεπάσαν την ψυχή σου στα διαλέξαμε ένα κι ένα
κοιμήσου όλου του κόσμου μην ακούς τον χαλασμό
με ξόρκια σε φυλάμε από κάθε πειρασμό.
Κοιμήσου πλάι στη χαρά εδώ κοντά λεβέντη
αφού εμείς σου στήσαμε το πιο μεγάλο γλέντι
κοιμήσου κι άραξε, χουζούρεψε, βολέψου
χωρίς εμάς που θα βρισκόσουνα για σκέψου.
Κοιμήσου γύρω σου τόσα φυλαχτά
τώρα κανείς δεν θα θυμάται ότι τα πήρες δανεικά
κοιμήσου και το άγχος σου απ’ έξω έχει μείνει
στο άγνωστο φροντίσαμε να μη σε παροτρύνει.
Κοιμήσου αφού ο ουρανός έχει πιο σκούρο χρώμα
γερνάς μα το νανούρισμα κοντά σου είναι ακόμα
κοιμήσου τώρα για τα καλά και άντε γεια σου
εμείς θα μεγαλώσουμε έτσι και τα παιδιά σου.

---

Ο δικτυακός φίλος pyro ήταν ένα παλικάρι που αν και δεν είχαμε γνωριστεί από κοντά πολλές φορές προσφέρθηκε να με βοηθήσει. Ήταν κι αυτός πολλά χρόνια στο ίδιο φόρουμ και από τη διάθεσή του θα μπορούσα να πω πως μόνο κακές προθέσεις δεν είχε και σίγουρα δεν ήταν παλιοχαρακτήρας. Η είδηση της αυτοκτονίας του στο ελληνικό στράτευμα έπεσε σαν βόμβα. Ο ίδιος είχε παρουσιαστεί στις ειδικές δυνάμεις αλλά λόγω κάποιου ιατρικού προβλήματος που διαγνώσθηκε, υπηρετούσε τελικά ως Τ/Φ στον Έβρο με χαρακτηρισμό Ι2. Πολλά ελέχθησαν και πολλά ήταν αλήθειες, όπως δηλαδή ο πρωτοφανής αριθμός τον Ελλήνων αξιωματικών που για να δικαιολογηθεί εκατοντάδες άδεια στρατόπεδα υπολειτουργούν αφού το πρόβλημα της υπογεννητικότητας είναι γνωστό. Αλήθεια είναι επίσης η κακή νοοτροπία τους, καθώς από το να βρεθείς με γαλόνια ενώ ήσουν στην στάνη και προσπαθούσες να λύσεις το επαγγελματικό σου αδιέξοδο, σίγουρα δεν σε κάνει ούτε πολιτισμένο, ούτε μορφωμένο, ούτε και καλλιεργημένο. Ούτε και η σπουδή στις στρατιωτικές τακτικές σε κάνει κοινωνικό άνθρωπο, ειδικά αν μεγάλωσες σε περιβάλλον χωρίς πολλούς-πολλούς ανθρώπους. Είναι αλήθεια πως σε όλη μου την θητεία δεν γνώρισα αξιωματικό από τα 2 μεγάλα αστικά κέντρα. Οι δουλειές αυτές για τους αστούς μάλλον είναι έσχατη λύση.
Αλλά είδα και κάτι άλλο στην θητεία μου, που μου επιτρέπει ίσως να κάνω λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου. Τρεις μέρες πριν απολυθώ, σε φυλάκιο προκαλύψεως των ελληνοαλβανικών συνόρων ξυπνήσαμε όπως κάθε πρωί και πίναμε τον καφεδάκο μας αλλά η απουσία του Γ.Κ δεν έγινε αντιληπτή. Όμως κάποιος συνάδελφος αναρωτήθηκε αν είχε παρατηρήσει κανείς τελευταία την σημαία στο παρατηρητήριο:
επειδή τα φαντάρια στα φυλάκια δεν μπαίνουν στον κόπο να ανεβοκατεβάζουν σημαίες πρωί-βράδυ, αυτές είναι μόνιμα υψωμένες. Αλλά αν και ανεβοκατεβαίναμε καθημερινά πολλοί άνθρωποι στο παρατηρητήριο, κανένας δεν είχε παρατηρήσει αν όντως.... υπάρχει ακόμη. Και επειδή μάλλον θα ήταν σημαντικό παράπτωμα για τον κάθε τυπολάτρη να διαπιστώναμε τελευταία στιγμή ότι την βούτηξε κάποιος περαστικός βραδινός Αλβανός για πλάκα, αποφάσισε ένα παλικάρι να πάει να δει αν όντως υπάρχει στον ιστό. Επέστρεψε κουτρουβαλώντας με κομμένη την ανάσα και δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Το μόνο που μπορούσε να πει ήταν "ο Γιώργος.... ο Γιώργος!".
Ο Γιώργος σε ένα φυλάκιο που δεν υπήρχαν παλιοί και νέοι (στα φυλάκια αυτά όλοι απολυόμενοι είναι), σε ένα φυλάκιο που δεν είχε αξιωματικούς, σε ένα φυλάκιο που ξυπνούσες και κοιμόσουν ότι ώρα ήθελες, πέρναγες την ώρα σου όπως ήθελες, έτρωγες ότι ήθελες και γενικά θύμιζε παιδική κατασκήνωση, αποφάσισε να βάλει το όπλο στη θέση "κατά ριπάς" κάτω από το σαγόνι με αποτέλεσμα οι 4 σφαίρες που έφυγαν μονομιάς, να τον αποκεφαλίσουν. Η ιστορία συνηθισμένη, απλώς τον είχε πάρει η γκόμενα τηλέφωνο και του είπε ότι χωρίζουν.
Στρατοδικεία και ανακριτές ήταν μια επιπλέον πράξη στο θεατρικό της στρατιωτικής μου θητείας. Εμείς είπαμε αυτό που ξέραμε, η γκόμενα για να αποφύγει το λιντσάρισμα στο χωριό είπε ένα σωρό παραμύθια. Ότι δήθεν τον βασανίζαμε και άλλα τέτοια τραβηγμένα από τα μαλλιά, δηλαδή ήταν εύκολο και λογικό για τον κάθε ανακριτή να στείλει την υπόθεση στο αρχείο. Οι γονείς του νομίζω πήγαν στον... Χαρδαβέλα, εμένα με ενοχλούσαν οι μπάτσοι 4 χρόνια αργότερα όπως φαντάζομαι και τους υπόλοιπους, αλλά ευτυχώς αποφεύχθηκε επιπλέον μπλέξιμο για μια υπόθεση που ήταν φως φανάρι. Ο κάθε "επιστήμονας" θα μπορούσε να είχε κατασκευάσει το δικό του σενάριο και να είχε πάρει επιπλέον δημοσιότητα, όπως βέβαια συνηθίζεται τον τελευταίο καιρό.
Το παλικάρι αυτό πλην μιας κάποιας στεναχώριας για τον χωρισμό δεν έδειχνε κανένα σημάδι κατάθλιψης. Ούτε έδειχνε απελπισμένος, ούτε χαρακωνόταν, ούτε και ήταν τσαντισμένος. Σίγουρα κι αυτός επίσης δεν ήταν παλιοχαρακτήρας, ήταν καλό παιδάκι. Το γεγονός ότι η ηχητική του χώρου (το παρατηρητήριο ήταν σε μια κορφή ενώ το φυλάκιο σε μια γούβα) δεν επέτρεψε να ακούσουμε τους πυροβολισμούς το ίδιο βράδυ, ήταν και αυτό που μας έκανε αρχικά ύποπτους. Πράγματι δηλαδή αυτό που ειπώθηκε ότι είναι φύσην αδύνατον να εντοπιστούν γρήγορα οι φαντάροι με ψυχολογικά προβλήματα, αυτό είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Επιπλέον πιστεύω ότι η στράτευση είναι μόνο για την ηλικία των 18 ετών, όπου οι συνηθισμένες προσβολές των αξιωματικών κατά τις προσωπικότητας περνάνε απολύτως στον χαβαλέ. Δεν είναι το ίδιο πράγμα για έναν 30χρονο. Τι διάολο, δεν νομίζω να είναι σπατάλη χρόνου αυτές οι υπερ-μειωμένες θητείες, πόσο μάλλον όταν ο μέσος νέος σπαταλά περισσότερους από 12 μήνες της ζωής του στις καφετέριες.
Αλλά όλα αυτά βεβαίως δεν επιστρέφουν τον Αποστόλη σπίτι του. Καλό ταξίδι φιλαράκι, τσάμπα κι άδικα.

Πηγή:Βαβυλώνα

---

Το μόνο σχόλιο που θέλω να κάνω είναι ότι μέχρι στιγμής όσο περνάει ο καιρός αγαπάω πιο πολύ και πιο έντοντα. Είχα παρόμοιο τηλεφώνημα... Αυτό όμως νιώθω ως λύση... Να αγαπήσω περισσότερο. Ίσως πάλι να είναι απλα τα λόγια ενός τρελού αυτά... Όμως είναι δικά μου... Τρελά ή όχι... Είναι δικά μου...

Νανούρισμα... από τα παλιά

Μήπως γυρίσεις

Παλεύω στο σκοτάδι οι αναμνήσεις
Η ψυχή μου συναντιέται με τις τύψεις
Τέτοιες ώρες το μυαλό μου αναπολεί
κάθε στιγμή που μοιραστήκαμε μαζί

Στο παράθυρο μου στάζουνε οι σκέψεις
μα δεν χάνονται ούτε σβήνουν οι δυο λέξεις
Και εγώ ψάχνω τη μορφή σου στο σκοτάδι
όπως κάνω πια συνήθως κάθε βράδυ

Μοιραίο το όνειρο μου θα παραμείνει
σαν ένα πνεύμα ιερό που δεν μ' αφήνει
Θα συνεχίσει να μου παίρνει το μυαλό
και να με αφήνει κάθε βράδυ μοναχό

Να νοσταλγώ, κάθε στιγμή
κάθε στιγμή που μοιραστήκαμε μαζί
Να αφουγκράζομαι τους ήχους της σιωπής
μήπως γυρίσεις πάλι πίσω να με βρεις

Και αναρωτιέμαι με τους ήχους της σιωπής
μήπως γυρίσεις πάλι πίσω να με βρεις

Παραμιλώ, αυτό το πάθος με ματώνει
με εγκλωβίζει, με τρελαίνει, με σκοτώνει
Ατέλειωτο μαρτύριο που με δαμάζει
μία φωνή που το όνομα σου μου φωνάζει

Σαν μια θηλιά που με πνίγει το άρωμα σου
σαν εφιάλτης στα όνειρα μου η σκιά σου
Με βασανίζει η θύμηση σου
και αναζητώ όπως κάθε βράδυ τη μορφή σου

Και απελπίζομαι, αφόρητα πονώ
Δεν θα σε βρω όσο πολύ και αν σε ποθώ
Θα παραμείνω σιωπηλός και πικραμένος
Όρθιος να στέκομαι μα στερημένος

Και ενώ στο τζάμι συνεχίζουνε οι σκέψεις
να γράφουν μάταια τις ίδιες πάντα λέξεις
Εγώ κοιτώ μήπως σε βρω στο ουρανό
και αν δε σε βρω και γι απόψε θα χαθώ

Και αναρωτιέμαι με τους ήχους της σιωπής
μήπως γυρίσεις πάλι πίσω να με βρεις

Σκέψεις ξημερώματα...

    Σήμερα το ξημέρωμα γυρνούσα σπίτι περπατώντας. Η ώρα ήταν περίπου 2. Έφτασα σπίτι και βρήκα ξύπνιους τους γονείς μου και μερικούς, συνδεδεμένους στο internet, φίλους. Μάλιστα ο ενας ήταν το πλέον απίστευτο γεγονός πως βρισκόταν ξύπνιος τέτοια ώρα. Τελικά, αποκτώντας μια ρομαντική διάθεση που πήγαζε από την καρδιά μου, σκεφτόμενος τις δυσάρεστες καταστάσεις που έχουν καταλάβει τη ζωή μου τις τελευταίες μέρες, φτάσαμε παρέα μέχρι τις 4 το ξημέρωμα. Μ' αυτόν και με έναν άλλον φίλο.
    Όσο είμαι ξύπνιος φροντίζω η μπαλκονόπορτα και το πατζούρι να είναι ανοιχτά. Να βλέπω έξω τη φύση. Και όταν έρθει η ώρα να νικήσει ο ύπνος και η νύστα στο σώμα μου, σηκώνομαι, βγαίνω στο μπαλκόνι, ρίχνω μια ματιά έξω, κοιτάω τον ουρανό, κοιτάω τη γή,γυρνάω την πλάτη, ρίχνω ένα τελευταίο βλέμμα σαν να εύχομαι "θα τα ξαναπούμε σε μερικές ώρες. Θα ξανάρθω." και μετά κλείνω την κλειδαριά του πατζουριού. Τακ......... Τακ.........
    Χτες, μαζί με την προηγούμενη ευχή έκανα και μια ακόμη σκέψη καθώς το φως της νέας μέρας είχε ήδη αρχίσει να παλεύει με το σκοτάδι της νύχτας.Τι θα γινόταν αν σήμερα,Κυριακή 29 Ιουνίου 2008, δεν ξημέρωνε; Αν ο ήλιος δεν σηκωνόταν ψηλά στον ουρανό; Τι θα έλεγαν οι άνθρωποι; Πώς θα αντιδρούσαν; Και κυρίως πώς θα αντιδρούσαν τα ζώα που όσο να' ναι είναι πιο κοντά στη φύση από ότι οι άνθρωποι;
    Σήμερα το απόγευμα, αυτή τη στιγμη, επέλεξα να γράψω αυτή τη σκέψη σε αυτήν την ανάρτηση. Έπρεπε φυσικά να την προετοιμάσω κατάλληλα. Να βρω μια εικόνα που να περιγράφει κάτι αντίστοιχο. Κι αν όχι εικόνα, ένα τραγούδι. Κι αν όχι τραγούδι, τότε ένα κείμενο που να μου δείχνει πως έχει κάνει κι άλλος την ίδια σκέψη με εμένα σε αυτόν τον κόσμο κάποτε στο παρελθόν. Αναζήτησα λοιπόν τη φράση "No Sun Today".

Κι έπεσα στο παρακάτω τραγούδι των Linking Park:

Grey Daze - Sometimes

Sometimes things just seem to fall apart
Κάποιες φορές τα πράγματα μοιάζουν να γκρεμίζονται
When you least expect them too
Όταν το θεωρείς το πλέον απίθανο να συμβεί
Sometimes you want to pack up and leave behind
Κάποιες φορές θες να τα μαζέψεις και να τα αφήσεις όλα πίσω
All of them and all their smiles
Όλα αυτά και όλα τους τα χαμόγελα

I don't know what to think anymore
Δεν ξέρω πια τι να σκεφτώ
Maybe things will get better
Ίσως τα πράγματα να πάνε καλά
Maybe things will look brighter
Ίσως τα πράγματα να γίνουν πια φωτεινά
Maybe maybe maybe
Ίσως ίσως ίσως

Sometimes people surprise you
Μερικές φορές οι άνθρωποι σε εκπλήσσουν
(And people surprise me)
(Και άνθρωποι εκπλήσσουν εμένα)
Well I guess that's the price we pay
Λοιπόν... υποθέτω πως αυτό είναι το τίμημα
For wanting so badly
Όταν θες κάτι τόσο πολύ

I don't know what to think anymore
Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πια
Maybe things will get better
Ίσως τα πράγματα να πάνε καλά
Maybe things will look brighter
Ίσως τα πράγματα να γίνουν πια φωτεινά
Maybe maybe maybe
Ίσως ίσως ίσως
I don't know what to think anymore
Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πια
Maybe things will get better
Ίσως τα πράγματα να πάνε καλά
Maybe things will look brighter
Ίσως τα πράγματα να γίνουν πια φωτεινά
Maybe maybe maybe
Ίσως ίσως ίσως

I don't know what to think anymore
Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πια
Maybe things will get better
Ίσως τα πράγματα να πάνε καλά
Maybe things will look brighter
Ίσως τα πράγματα να γίνουν πια φωτεινά
Maybe maybe maybe
Ίσως ίσως ίσως
Μερικές φορές μερικές φορές μερικές φορές

Χτες βράδυ...

...όταν ο ήλιος είχε χαθεί. Ξημερώματα. 3 το πρωί. Αν μου άρεσε το αλκοόλ θα ήμουν στην 3η φιάλη. Αν ήμουν ναρκωμανής θα ήμουν στη 3η δόση. Αν ήμουν καπνιστής θα ήμουν στο 3ο πακέτο. Δεν είμαι τίποτε από αυτά όμως. Είμαι απλά άνθρωπος. Με τα δικά μου βάσανα, με τις δικές μου σκέψεις και με τα δικά μου όνειρα. Με τα δικά μου φτερά.
Άνοιξα το πατζούρι. Άναψα το φως. Πήρα το τετράδιό μου και το στυλό. Κάθισα κάτω. Και κοίταξα ψηλά...

"Ευαγγελία - Το νόημα"
Ήρθε μάλλον η ώρα να δείξω με πράξη
όσα τόσα χρόνια ο εαυτός μου μαθητεύει και διδάσκει.
Μόνο μ' ένα αστέρι στολισμένος ο ουρανός.
Αναπαράγει το ηχείο τη φωνή ενός που αποκαλείται "Ομήρου Απόγονος".

Μέσα από τις στάχτες των λαθών μας θ' αναγεννηθώ.
Αφού λέω ότι μπορώ, τότε καθήκον μου να το κάνω, να σωθώ.
Μ' αυτό το σώμα θα παλέψω. Που τώρα ακουμπώ στον τοίχο τον λευκό.
Που τώρα τα πόδια του κοιτούν τον ουρανό.

Σκοτείνιασε η νύχτα απόψε πιο πολύ.
Άναψα μια λάμπα μα δεν ήταν αρκετή.
Το σκοτάδι που αντίκρυζα και με πόναγε ήταν στη ζωή
και όχι στην ίδια τούτη τη νυκτί.

Τελικά το τραγούδι μου Ευαγγελία είναι αυτό ακριβώς. Ευαγγελία.
Με όλη την έννοια της λέξης. Δεν είναι μαγεία η διαδικασία.
Κατάφερα όμως να προσδώσω σ' ένα τραγούδι όλο το φως μου
ώστε στο σκοτάδι να το ανακαλύψει εκ νέου ο εαυτός μου.

Υπομονή χρειάζεται να κάνω. Κι εντάξει δε θα γκρεμίσω.
Μα κι ό,τι έχτισα, να γκρεμιστεί δε θα τ'αφήσω.
Συνεχίζω να είμαι ο εαυτός μου. Δεν είμαι από ανθρώπους απειλούμενος.
Συνεχίζω να είμαι ακόμη ευτυχισμένος... κι ας μην είμαι χαρούμενος.

Ακούστε το τραγούδι Evangelica(Remaster) και θα καταλάβετε τον τελευταίο στίχο καθώς και γιατί λέω ότι αντανακλά το φως μου. Καλή συνέχεια

Όλα ξεκίνησαν...

...το 2006. Δύο χρόνια πριν. Τότε μου έδειξε ο φίλος μου ο M0rphy πώς να κάνω εκπομπή μέσω Shoutcast και Winamp στο internet. Στη συνέχεια αναζητώντας ένα διαφημιστικό σποτ μου έφτιαξε μία μουσικούλα και μου την έστειλε. Και εγώ του έλεγα "καλά πώς το έκανες;". Με το τάδε πρόγραμμα μουσικης.(βλ. lmms). Ξεκίνησα κι εγώ να το ψάχνω και να το δουλεύω. Και κοιτώντας προχτές τη μουσική αυτών των 2 χρόνων έπεσα πάνω σε ένα τραγουδάκι που δεν είχα δημοσιεύσει προηγουμένως. "Μελωδίες του Διαστήματος" ήταν ο τίτλος. Μία απλή μελωδία ενός πιάνου και ενός σφυρίγματος. Τα δύο όργανα εναλλάσονται θα έλεγα κάπως άγαρμπα αλλά έχουν και τον δικό τους ρυθμό συντονισμού. Καλύτερα όμως να σταματήσω να μιλάω. Μπορείτε να το ακούσετε εδώ

Με αγκαλιάζει μυρωδιά καινούργιας μέρας

Ομήρου Απόγονοι

Άλλο ένα βράδυ παλεύω με αυταπάτες,
σβήνω από το νου μου αυτά που χρόνια νοσταλγώ.
Δεν ελπίζω, μέσα από της φωτιάς τις στάχτες
θα βρω τη δύναμη να φύγω, να χαθώ.

Νιώθω το αίμα να καίει τα σωθικά μου,
ακούω τραγούδια που έλεγα μικρός.
Μια σκέψη φτάνει, να γλιτώσω τα όνειρα μου,
Μα είναι βαρύς ο θάνατος, πολύ αργός.

Οι εικόνες όμορφες στοργής μικρού σπιτιού.
Αχ, η ζεστή γλυκιά αγκαλιά μικρής μητέρας.
Μοιάζουν με όραμα σε σφαίρα χωρισμού,
σε ξυπνάει μυρωδιά καινούργιας μέρας.

Στάλες βροχής στο τζάμι φτιάχνουν μια εικόνα.
Μοιάζει μ'αυτή που κάποτε χαράζατε για μένα.
Και ας ήταν άνοιξη και ας ήταν και χειμώνας,
όλα ήταν όμορφα από αγάπη στολισμένα.

Το ξέρω λάθη δεν χωράνε στη ζωή μου,
τώρα είμαι μόνος μου σαν μαύρο ξωτικό.
Πρέπει να κλάψω,να καλύψω την οργή μου,
στο παραμύθι να'μαι εγώ ο αρχηγός.

Να ζήσω,να υπάρχω, να μαθαίνω,
φτιαχνοντάς στίχους και περνάει ο καιρός.
Να τραγουδώ στα σκοτάδια θα επιμένω,
υπερασπίζοντας αυτά που αγαπώ.

Μυρωδιά καινούργιας μέρας,
πλημμυρίζει τα όνειρα μου.
Παντού αέρας,
που σκοτώνει τη φτωχή καρδιά μου.

Είναι εκείνες οι στιγμές,που το σώμα μου πεθαίνει
και η ψυχή μου φτερουγίζει σαν χαμένη,
σε τόπους μακρινούς και έρημους.
Δρόμος η καρδιά μου και οδηγός ο νους.

Φαντασία αρρωστημένη, χρόνια φυλακισμένη,
ποτέ δεν τόλμησες να απλώσεις μακριά το χέρι.
Σε σταμάταγε του φόβου ο θυμός,
ήτανε γύρω σου ο κόσμος σκοτεινός.

Φυλακιζόσουνα στα θα,πρέπει και μη,
με χίλιους τρόπους έψαχνες μια αφορμή.
Και έτσι μια νότα σε ταξίδεψε μακριά.
Έφυγες,χάθηκες, ξανάγινες παιδί.

Θαρρείς πως μοιάζαν όλα αγνά, αληθινά,
σαν το τραγούδι ενός πουλιού μες το κλουβί.
Τώρα σου φαίνεται ο αέρας καθαρός,
μπορείς ξανά ονειρευτείς πάνω στ'αστέρια.

Και μη φοβάσαι αν είναι ο κόσμος σου φτωχός,
καρδιάς χρυσάφι κατοικεί στα δυο μου χέρια.
Γι'αυτό λοιπόν σου φωνάζω δυνατά,
πως σ'αγκαλιάζει μυρωδιά καινούριας μέρας.

Μυρωδιά καινούργιας μέρας,
πλημμυρίζει τα όνειρα μου.
Παντού αέρας,
που σκοτώνει τη φτωχή καρδιά μου.

---

Πιστεύω πως την ανάρτηση αυτή τη δημοσιεύω ακριβώς στην ώρα της.
2 η ώρα το ξημέρωμα.
Ξημερώματα Κυριακής.
Σε 5 ώρες θα ξεκινήσουν οι χριστιανοί να προσέρχονται στις εκκλησίες για να λατρέψουν τον Θεό και να προσευχηθόύν για ακόμη μια φορά σε αυτόν.
Σε 5 ώρες κάποιοι θα επιστρέφουν στο σπίτι τους μετά από το ξενύχτι του Σαββάτου.
Σε 5 ώρες, πολλά μωρά θα έχουν γεννηθεί.
Σε 5 ώρες, πολλοί άνθρωποι θα έχουν πεθάνει.
Σε 5 ώρες θα έρθουν άσχημα και καλά μαντάτα.
Όπως και να έχει όμως με αγκαλιάζει ήδη η "Μυρωδιά καινούργιας μέρας"

Σε χρειάζομαι

Μια φορά με μια βαρκούλα σε μια θάλασσα
Μες στο κύμα δάκρυ στη ζωή μου χάλασα
Μέρα νύχτα, νύχτα μέρα ίδια πράγματα
Κι έφτασες εσύ κι αρχίσανε τα τραύματα

Σε χρειάζομαι γιατί σ' αγαπώ
Πώς να σου το πω
Πάω να τρελαθώ σε χρειάζομαι
Γιατί σ' αγαπώ
Πώς να σου το πω
Πάω να τρελαθώ σε χρειάζομαι

Τώρα ό,τι και να γίνει δίπλα μου εσύ
Μες στην έρημη ζωή μου είσαι όαση
Δεν ακούω εγώ του κόσμου τα λεγόμενα
Αχ και να 'μαστε μαζί τα χρόνια τα επόμενα

Σε χρειάζομαι γιατί σ' αγαπώ

---

Και αύριο...
με την έλευση της νέας μέρας...
θα έρθει και ένα άλλο τραγουδάκι που άκουσα...
Αν βρω και το βίντεο κλιπ χαρούμενος θα είμαι...

Κάτι μικρό αλλά μεγάλο

Έχω όρεξη απόψε να γράψω πολύ
μα δε θα γράψω για μένα ούτε για νύχτα τρελή.
Θα γράψω κάτι για όλους τους ανθρώπους
Θα γράψω κάτι και γι' αυτούς που δεν κάνανε κόπους.

Τι κι αν είσαι παιδί; Τι κι αν είσαι μεγάλος!
Τι κι αν είσαι παππούς; Τι και να θα γίνεις άλλος!
Τι και αν το ξέρεις; Τι κι αν θα το μάθεις!
Καλύτερα να το δείξω παρά να το πάθεις!

Κάθε λάθος που κάνεις είναι ένα ακόμη λάθος
Ένα λάθος που βγάζει απ' τη ζωή σου το πάθος.
Το πάθος ν' αμυνθείς, να πολεμήσεις.
Τα όνειρα που έκανες παιδί τώρα να αγγίξεις.

Γιατί βλέπεις, κάθε λάθος που κάνεις
κι άλλο δικαίωμα χάνεις
να πεις "εγώ δεν..."
Άνθρωπε! Τι δεν;

"Εγώ δεν έκανα ποτέ..." κι εκεί τελειώνει η φράση.
Και αν το συνεχίσεις τελειώνει κι η φάση.
Κι αν το γράψεις, το σβήνεις.
Μα αν το πεις, τότε το αφήνεις;

Δε μπορείς να διορθώσεις πάντα ένα λάθος.
Δε μπορεί να κερδίζει πάντοτε ο δράκος.
Να προσέχεις τι λες, πολύ πριν το πεις.
Τα όνειρά σου να ζεις, πολύ πριν τα δεις.

Γιατί εκεί είναι η ευτυχία: στα όνειρα που κάνεις.
Εκεί είναι η μαγεία: στις ευκαιρίες που χάνεις.
Γιατί τότε εκτιμάς καλύτερα ό,τι έχεις.
Κι αν δεν το εκτιμήσεις, σκέψη δεν κατέχεις.

Τα όνειρά σου θυμήσου!
Ό,τι έκανες θυμήσου.
Ό,τι κατέστρεψες θυμήσου!
Και εγώ είμαι μαζί σου.

Σ' αυτή την αναζήτηση εγώ είμαι μαζί σου.
Εγώ σε υποστηρίζω αρκεί να είναι η ζωή σου.
Αυτό που ακολουθείς η γη να το αντηχεί
και τα βήματά σου να φωνάζουνε ψυχή.

Τη δική σου ψυχή που έφτιαξε τα όνειρα
αυτά που δημιούργησες ή που μοιάζουν με τ' ακόλουθα:
Να πετάξεις στο φως, να οδηγήσεις στο φως,
να πιστέψεις ακόμη και αν είσαι τυφλός.

Αυτά είναι τα δικά μου και για μένα και για σένα
και για όποιον ψάχνει Ιθάκη σαν τον Οδυσσέα.
Το χέρι μου κουράστηκε, το ίδιο και η πένα
μα εγώ θα συνεχίσω ως κάποια νεολαία.

Πάμε, τρίτη σελίδα, και εγώ συνεχίζω,
τη νύχτα ξεγελώ και τον ήλιο αγγίζω.
Αγγίζω το Θεό και τις πεταλούδες.
Δεν το λέω για μένα. Δεν είναι ελπίδες φρούδες.

Πίστεψέ το κι εσύ ότι μπορείς να Τον αγγίξεις.
Δείξε Του κι εσύ ότι μπορείς να Τον αφήσεις
τη ζωή σου να οδηγήσει στο φως
και τα όνειρά σου να αγγίξει ο ουρανός.

Τα όνειρά σου φτιάξε μόνος κι η ζωή σου να'ναι δρόμος
κι όσα σκέφτηκες διαβάζοντας να τα μάθει ο Κρόνος.
Ένας πλανήτης από τον ήλιο μακρινός
μα στο πιο βαθύ σκοτάδι θα λάμψει το φως.

Ακολούθα τις αρχές σου και φτιάξε τα όνειρά σου
ακολούθα όσα σκέφτηκες αφού ήρθα κοντά σου.
Δε λέω ότι τώρα πια θα αλλάξω τα μυαλά σου.
Δείχνω απλώς σε Αυτόν που ήτανε κοντά σου.

Μη με πιστέψεις αλλά τις σκέψεις σου μη δέσεις.
Κοίτα χαμηλά, σου εγγυώμαι, δε θα πέσεις.
Υπάρχει, αν το κοιτάξεις, ένα φως στη σκιά σου.
Είναι το ίδιο φως που κατοικεί και στην καρδιά σου.

Αυτή η καρδιά που πληγώθηκε πολύ
από όταν έφτασες στη γη
είναι ακόμη εκεί
και κατοικεί εκεί που άφησες αυτή τη χορδή

Τη χορδή μιας κιθάρας που έπαιζε μουσική
και τώρα έγινε πιο όμορφη κι αυτή.

Κι αυτή η στροφή
    τελευταία στροφή
Καληνυχτίζω εδώ
    και σε αφήνω στο Θεό
Δεν έχω άλλο οδηγό
    μόνο το δικό μου εαυτό.
Τελειώνει η ψυχή
    σε αυτή τη γραμμή.

EvAngelica

Ένα τραγούδι που έγραψα για μία φίλη μου...
Ευαγγελία το όνομα αυτής.
Είναι η ίδια φίλη για την οποία γράφτηκε το ποίημα "Ήρωας ο παππούς" και το έχω συμπεριλάβει σε προηγούμενο ποστ.
Το τραγουδάκι είναι εδώ και φυσικά ενημερώνω και τη λίστα με τα τραγούδια

...είμαι ακόμη ευτυχισμένος κι ας μην είμαι χαρούμενος

Και συνεχίζω...
1)να γράφω
2)να πολεμάω
3)να ζω
4)να αγαπάω
5)να τραγουδάω
6)να κοιτώ
7)να δακρύζω
8)να ζητώ
9)να προσεύχομαι
10)να γεύομαι
11)να έρχομαι
12)να κοιμάμαι
13)να εύχομαι
14)να ονειρεύομαι
15)να στέκομαι
16)να τρέχω
17)να περπατάω
18)να πιστεύω
19)να εμπιστεύομαι
20)να φανερώνω
21)να δείχνω
22)να ελπίζω...

Σ'ένα τέλος να ελπίζω που εύκολο θα'ναι!
Όχι για μένα! Για τους άλλους να κοιμάμαι...

Δε με νοιάζει αν τ'αξίζω. Δε με νοιάζει αν τ' αξίζουν.
Δεν είμ' αυτός στον οποίο πρέπει ν' αποδείξουν.

Κι όταν έρθει το σκοτάδι, η απώλεια φωτός
και διαπιστώσεις, πόσο είσαι μοναχός

Ίσως με καταλάβεις, και να νιώσεις
ό,τι ένιωσα... Κι ας το προδώσεις.

Γιατί βλέπεις...
Ή δε βλέπεις;

Όπως και να'χει... Ό,τι ένιωσα θα νιώσεις.
Κι ό,τι έζησες; Ας το σκοτώσεις!

Και συνεχίζω...
1)να πέφτω
2)να πονώ
3)να κλαίω
4)να φεύγω
5)να κρύβομαι
6)να δίνομαι
7)να...

---

Και κάτι που βρήκα τυχαία και ταιριάζει... Ένα από τα παράξενα που κάνει ο Θεός για να βοηθήσει τους ανθρώπους να κάνουν υπομονή μέχρι να έρθει η λύτρωση :)

---

Και κάτι από τη χτεσινή βόλτρα επιστροφής με το τραίνο:

Νέα τραγούδια...

Πέρασε λίγος καιρός από την τελευταία ανάρτηση/δημοσίευση τραγουδιού. Αυτό όμως δε σημαίνει πως έχω σταματήσει να παίζω ή να γράφω μουσική ή στίχους. Έχω να εκπληρώσω μια μουσική υποχρέωση σε έναν γνωστό μου, θέλω να φτιάξω και ένα τραγούδι για την κολλητή μου... Και μαζί με όλα αυτά και μαζί με την βλέψη μου να πάρω πτυχίο στην ώρα μου, έχω και την επιθυμία να δημιουργήσω ένα τραγούδι μόνο με πιάνο. Αυτό σημαίνει πως όπου το τραγούδι μου φαίνεται κενό, δεν μπορώ να βάλω ειδικά εφέ, ούτε ήχους ambient ούτε τίποτα. Ό,τι δε μου αρέσει πρέπει να το γεμίσω με νότες. Δεν υπάρχει η εύκολη οδός του "εφέ". Κι αυτό αν και λίγο δύσκολο, είναι μια πρόκληση. Και είναι από αυτές που μου αρέσουν!
Μετά λοιπόν από μία αποτυχημένη προσπάθεια να δημιουργήσω το "Christmas at last" όπως το ονόμασα, επιστρέφω με τα "New Piano Attempt" και "New Piano Attempt(Paradise mix)". Κοινώς το πρώτο είναι το πιάνο, και το δεύτερο είναι η ίδια μελωδία με εφέ. Ήθελα να ακούσω και τα δύο...
Καλή ακρόαση...