Με θέλεις, χωρίς εσένα

Το τέλος της παράκαμψης
κοίταξε πόσα αυτοκίνητα επιστρέφουν κι έρχονται
καθώς αφήνουμε τα σύρματα πίσω μας
οι μάρκες τους εκτοπίζουν τις λέξεις μας
στέκομαι στο έδαφος
μα δε με θέλεις
χωρίς εσένα, θα είμαι πιο μπροστά από σένα
δεν έχω τίποτα να σου δώσω
κι είναι τόσο δύσκολο να σου εξηγήσω
περισσότερο από κάθε άλλη φορά
γιατί μου αρέσουν τα εργοστάσια
κάθε φορά που κοιτάζω εσένα
ένα ταξίδι από τα γόνατα ως τα δάχτυλα
η αντανάκλαση της σύγχυσης
οι μέρες και τα ισόμετρα πέταλα
η ανακάλυψη του οίκτου
σαν αεροπλάνο πετά και μας εγκαταλείπει
[η χαρά ποτέ]
κι αν δεν ήταν τόσο ωραία εδώ
θα μπορούσα να έρθω μαζί σου
μα έχω βαρεθεί να σου ζητώ συγγνώμη
κι είναι βέβαιο πως δε μπορώ ν' αλλάξω
γιατί ο κόσμος είναι μια χούφτα από εκατομμύρια μόρια
κι η κατανόηση δείχνει ν' αργοπεθαίνει
λεπτό με το λεπτό
αστέρι μ' αστέρι
δορυφόρο με δορυφόρο
δώσ' μου τα χέρια σου
κράτησε μακριά τα ψέματα
χάρισέ τα σ' αυτούς που μπορούν να σε πιστέψουν
θέλεις ν' ακούσεις τόσα πολλά
κι εγώ θέλω να κλάψω
να κοιτάξω το χώμα σαν τη μόνη αλήθεια
σε σκέφτομαι
μέσα από σένα είδα εμένα
τη στρογγυλή άκρη της Γης
την απέραντη ακινησία που επεκτείνει την απόσταση
κι εξαλείφει το φως

Μ.Δ. ~ Κ.Β. ~ Α.Π.

Ένα δικό μου σημείο ζωής...

Η ζωή δε μπορεί να μοιραστεί σε 4 διαστάσεις.
Και όσο κι αν έχουμε γεμίσει με ήλιους που δύουν, τις τελευταίες μέρες δεν έχω δει κανέναν. Βλέπω πάντα έναν ήλιο. Αλλά ποτέ να δύει! Πάντα να ανατέλλει! Πάντα! Κι αυτά τα φώτα της πόλης, ακόμη και στις 2 και στις 3 και στις 4 και στις 5 το ξημέρωμα δίνουν πάντα έναν κατάλληλο φωτισμό. Ένα υπέροχο φως(ή Φως λόγω της χτεσινής μέρας) για να σηκώσεις το χέρι σου στα τζάμια των αυτοκινήτων και να ζωγραφίσεις με το δάχτυλό σου πάνω στην υγρασία ένα χαμογελαστό προσωπάκι. Ένα μικρό "καλημέρα" για αυτόν που θα το βρει μόλις ξυπνήσει...

Stereo Nova - Σημείο Ζωής
Κοίταξε πώς δύει ο ήλιος σα σφαίρα
οι άνθρωποι φεύγουν μέσα σε τρένα
η επανάληψη της κίνησης, σημείο ζωής
με χτυπάει σα σφαίρα, πέφτω καταγής

Στο πέρα τού κόσμου, τις άδειες ταράτσες
τα όνειρά μου καθρεφτίζονται απάνω στους χάρτες
κι από τα σύννεφα δείχνουν πως η μέρα τελειώνει
είμαι τόσο μόνος που κανείς δε με γλυτώνει

Μακριά απ' όλα αυτά, μητέρα, που υποσχέθηκα να κάνω
πόσα χρόνια ακόμα μένουν μέχρι να πεθάνω;

Να φέρουμε στον κόσμο τουλάχιστον ένα παιδί
ή ν' αγοράσουμε καλύτερα μια γάτα ή ένα σκυλί
να υπενθυμίζει μια [άπαρτη] σχέση
αυτή που είχα κι αυτή που ελπίζω να έρθει

Μόνο γι' αυτή τη στιγμή ας ήμουν γλάρος
να πετούσα από πάνω μου αυτό το ηλίθιο βάρος
[...] πάνω απ' τα φύλλα της χλόης
αναζητώντας τη χαμένη τιμή μιας πόλης

Πόσο βαθύς είναι αυτός ο ορίζοντας;
ο σκύλος μου πέφτει από διάστημα δύοντας
μέσα στον πόλεμο η καρδιά του χτυπάει
μ' ένα κοχύλι μού τηλεφωνάει
της μοναξιάς το [απέρριτο] πέλαγος
σε κοιτάζω πάλι με δέος

Μόνο γι' αυτή τη στιγμή ας ήμουν γλάρος
να πετούσα από πάνω μου το ηλίθιο αυτό βάρος
[...] πάνω απ' τα φύλλα της χλόης
αναζητώντας τη χαμένη τιμή μιας πόλης

Τα καταφέραμε λοιπόν και φέτος και είμαι χαρούμενος γι' αυτό

Όταν είμαι άκεφος και η ψυχή μου τόσο κουρασμένη
Όταν τα προβλήματα έρχονται και η καρδιά μου είναι μπερδεμένη
Τότε κάθομαι ακίνητος και περιμένω εδώ μέσα στη σιωπή
Μέχρι να έρθεις και να κάτσεις λιγάκι μαζί μου

Με ανυψώνεις, ώστε να μπορώ να ανέβω σε βουνά
Με σηκώνεις για να περπατήσουμε σε φουρτουνιασμένες θάλασσες
Είμαι δυνατός όταν στηρίζομαι στους ώμους σου
Με ανυψώνεις σε περισσότερα από όσα μπορώ να είμαι

Δεν υπάρχει ζωή, ζωή χωρίς πείνα
Κάθε ακούραστη καρδιά χτυπάει τόσο ατελώς
Όμως όταν έρχεσαι και γεμίζω με θαυμασμό
Κάποιες φορές, νομίζω πως αγγίζω την αιωνιότητα

Με ανυψώνεις, ώστε να μπορώ να ανέβω σε βουνά
Με σηκώνεις για να περπατήσουμε σε φουρτουνιασμένες θάλασσες
Είμαι δυνατός όταν στηρίζομαι στους ώμους σου
Με ανυψώνεις σε περισσότερα από όσα μπορώ να είμαι

Κάτι που είχα τραγουδήσει παλιά με το Μίκη

Ζαβαρακατρανέμια ζαβαρακατρανέμια
Αλληλούια αλληλούια

Ζαβαρακατρανέμια ίλεως ίλεως
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
Αλληλούια αλληλούια

Ίλεως ίλεως ίλεως
ίλεως ίλεως νέμια
Ίλεως ίλεως ίλεως ίλεως
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
Αλληλούια αλληλούια

Ζαβαρακατρανέμια ζαβαρακατρανέμια
Αλληλούια αλληλούια

Ζαβαρακατρανέμια ίλεως ίλεως
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
Αλληλούια αλληλούια
Αλληλούια αλληλούια

Ερμηνεία:
Ζαβαρα = Λαβαρα
Κατρα = Μαυρα (κατραμι)
Νεμια = Ανεμισαν

Λαβαρα μαυρα ανεμισαν (πειρατες)
και παρακαλουμε για ελεος

Άνθρωποι

Άκούστε το πατώντας εδώ...

Τα άστρα κοιτάζουν από ψηλά
ένα δρόμο χωρίς όρια
Και ο εαυτός μου
μια αιώνια μάχη
ανάμεσα στο καλό και το κακό
μια αιώνια κατανάλωσης ενέργειας
που μπορεί να φέρει καταστροφή
ή δημιουργία
Τα δέντρα λυγίζουν στον άνεμο
Έχει άπνοια και όμως λυγίζουν
Υποκλίνονται αν θες
Στο φεγγάρι
ή στον ήλιο
μα είναι ακόμη μεσάνυχτα;
Ακούω τα φύλλα των δέντρων
όσο κι αν προσπαθούν να κρύψουν τη ζωντάνια τους
Σήμερα
αύριο
ενώνοντας τις δύο οντότητες
μέσα σε λίγες ώρες
Καλωσορίζοντας τις δύο θερμότητες
της νύχτας και της μέρας
του ξημερώματος
της αλήθειας
του φωτός.

Η ανάσα μου

Η ανάσα μου σηματα καπνού στις κρύες νύχτες του χειμώνα
που σε καλούν να'ρθεις εδώ να μου πεις για την αλήθεια σου ακόμα.

Περάσαν οι βροχές. Περάσαν οι νυχτιές.
Περάσαν οι φωτιές. Περάσανε κι οι αστραπές.

Ο ουρανός καθάριος. Τα αστέρια του μετράω
κι εκεί,κοντά στο τελευταίο,κάπου σταματάω.

Αφήνω μια μετέωρη ελπίδα μην είσαι εσύ το τελευταίο.
Μα τόσα χρόνια περάσαν. Μάλλον δεν ήταν μοιραίο.

Μια σκέψη τώρα τριγυρίζει στο μυαλό.
Πως δε μπορείς ποτέ να μου στολίσεις ουρανό.

Το φως σου από αστέρι που έσβησε πριν καιρό.
Θα ήταν όμορφο το ψέμα άμα ήσουν εδώ.

Όμως δεν είσαι. Αυτό γνωρίζω κι είναι καιρός πια να βρω
τον πόνο που θα πει απ' την αρχή το σ' αγαπώ.

Τόσες σταγόνες δάκρυα. Στιγμές χαθήκαν άδικα.
Τόσα ταξίδια στη ζωή και χώματα μείναν απάτητα.

Αναρωτήθηκα φορές πώς θα μπορώ να ζήσω
σ' ένα κόσμο που μου λέει πίσω τώρα να σ' αφήσω.

Όμως κανένας δε με ήξερε καλύτερα από εσένα.
Κι έμπλεξα σε δρόμους που θα μου'διναν στέμμα.



Μα δε μ' αρέσαν τελικά. Μ' άρεσες μόνο εσύ.
Αυτή είναι η αλήθεια. Όσο κι αν μοιάζει σκληρή.

Πόσα είπα σ' αγαπώ και δε με πίστεψες ποτέ!
Υπάρχουν πάντα στιγμές για να μου πεις "Ξέρεις... ναι"

"Έκανα λάθος για σένα. Συγγνώμη τώρα σου ζητώ".

Βγάλε από τα μάτια σου το βλέμμα σου αυτό.
Το όμορφο, το θεϊκό και πάντα φωτεινό.

Άνοιξε τα χέρια σου για μια φορά ακόμη
και θα ζητήσω απ' τη ζωή να μου πει αυτή συγγνώμη

για ό,τι έγινε και για τις μέρες μακριά σου
για ό,τι έκανες όσο δεν ήμουν κοντά σου.

Δεν ξέρω. Δε γνωρίζω. Δε μου πέφτει και λόγος.
Συγγνώμη κι εγώ θα πω όσο κι αν έμεινα μόνος.

Μόνος όχι από φίλους. Παρέες έχω να βγαίνω.
Από αγάπη θα χαθώ. Απ' την αγάπη μαθαίνω.

Αυτούς τους στίχους τραγούδι θα τους κάνω να δεις.
Να με γνωρίσεις ξανά κι ελπίζω να μη φοβηθείς.

Δεν αντέχεις την αλήθεια όσο κι αν λες πως τη θέλεις.
Ευελπιστώ να γυρίσεις όσο στην καρδιά μου μένεις.

...

Και κάπου εδώ ήθελα να τελειώσω.
Να σταματήσω πρωτού ξαναβιώσω.

Αναμνήσεις από τους τσακωμούς.

Όμως η μουσική εδώ με πήρε μαζί της.
Αφήνω αναμνήσεις. Και πάω μαζί της.

Κι αν δεν της κάνει ο ρυθμός μου, άλλη θα φτιάξω.
Κι αν δε μ' αρέσει ούτε αυτή, εγώ θα την αλλάξω.

Νότες θα παίζω που θα αρέσουν σ' εμένα.
Είναι πιο όμορφη η αλήθεια και δυσχώνευτο το ψέμα.

Κι ελπίζω κάποτε, κάποια μέρα να γυρίσεις.
Να δω ότι κατάφερες το εγώ σου πίσω να αφήσεις.

Η τελευταία σκέψη είναι η ελπίδα(Αισθήσεις)

Έτσι πριν κοιμηθώ θα γράψω λίγους στίχους
πριν στα όνειρα χαθώ θα ακούσω κάποιυς ήχους
Μέχρι τότε όμως μπορώ να πω δυο πραγματάκια
για να χαμογελάσουν δυο γλυκά μικρά ματάκια

Έχεις δει τον ήλιο τελευταία;
Έχεις ακούσει να μιλάνε για αγάπη τελευταία;
Έχεις μυρίσει τα λουλούδια πώς μυρίζουν τελευταία;
Έχεις αγγίξει το Θεό σου τελευταία;

Έχεις δει κάποιο φίλο τελευταία;
Έχεις ακούσει τη φωνή των γονιών σου τελευταία;
Έχεις μυρίσει τη βροχή τελευταία;
Έχεις αγγίξει τα όνειρά σου τελευταία;

Έχεις δει το φως της καρδιάς σου τελευταία;
Έχεις ακούσει να μιλάνε τα τραγούδια τελευταία;
Έχεις μυρίσει φαγητό της μαμάς σου τελευταία;
Έχεις αγγίξει την ελπίδα τελευταία;

Έτσι πριν κοιμηθώ έγραψα λίγους στίχους
πριν στα όνειρα χαθώ, άκουσα κάποιους ήχους
Μέχρι τότε όμως είπα δυο πραγματάκια
για να χαμογελάσουν δυο γλυκά μικρά ματάκια...

Lonely...

Lonely I'm so lonely,
I have nobody,
To call my own
Im so lonely, I'm mr. Lonely
I have nobody,
To call my own
Im so lonely,

Yo this one here goes out to all my players out there you know got to have one good girl who is always been there like ya
Know took all the bullshit then one day she cant take it no more and decides to leave

I woke up in the middle of the night and I noticed my girl wasn't by my side, could have sworn I was dreaming, for her I was
feening, so I had to take a little ride, back tracking over these few years, trying to figure out what I do to make it go bad, cause
Ever since my girl left me, my whole left life came crashing

I'm so lonely (so lonely),
I'm Mr. Lonely (Mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own) girl

I'm so lonely (so lonely)
I'm Mr. Lonely (mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own) girl

Can't beleive I had a girl like you and I just let you walk right out of my life, after all I put u through u still stuck
Around and stayed by my side, what really hurt me is I broke your heart, baby you were a good girl and I had no right, I
Really wanna make things right, cause without u in my life girl

I'm so lonely (so lonely)
I'm Mr. Lonely (Mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody to call my own)
To call my own (to call my own) girl

I'm so lonely (so lonely)
I'm Mr. Lonely (Mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own) girl

Been all about the world ain't never met a girl that can take the things that you been through
Never thought the day would come where you would get up and run and I would be out chasing u
Cause ain't nowhere in the globe I'd rather be, ain't no one in the globe I'd rather see than the girl of my dreams that made me
Be so happy but now so lonely

So lonely (so lonely)
I'm mr. Lonely (mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own)

I'm so lonely (so lonely)
I'm Mr. Lonely (Mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own) girl

Never thought that I'd be alone, I didn't hope you'd be gone this long, I just want u to come home, so stop playing girl and
Come on home (come on home), baby girl I didn't mean to shout, I want me and you to work it out, I never wished I'd ever
Hurt my baby, and its driving me crazy cause...

I'm so lonely (so lonely)
I'm Mr. Lonely (Mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own)

I'm so lonely (so lonely)
I'm Mr. Lonely (Mr. Lonely)
I have nobody (I have nobody)
To call my own (to call my own) girl

Lonely, so lonely
So lonely, (so lonely),
Mr. Lonely, so lonely
So lonely, so lonely, (so lonely), Mr. Lonely

Καλοκαίρι 2008

Νέο τραγουδάκι με τίτλο "Καλοκαίρι 2008".
Θέλουμε όμως και τη συμμετοχή του κόσμου. Τη δική σου συμμετοχή!
Το τραγούδι (μόνο μουσική) βρίσκεται εδώ, ενώ το πώς τραγουδιέται βρίσκεται εδώ και οι στίχοι είναι οι παρακάτω:

Καλημέρα άπο εδώ
απ' το καλοκαίρι αυτό
που αγγίζει όνειρα

Όνειρα αληθινά
Πελάγη καλοκαίρινα
Όλα θα έρθουνε καλά

Έλα πάμε συντροφιά
σε πελάγη και βουνά
με τα χέρια στα ουράνια

Ν' αγγίξουμε τα ακρογάλια(Χ3)

Έχω τούτο το ρυθμό
για να πω ό,τι πιο τρελό
να το κάνεις στο λεπτό
Το καλοκαίρι αυτό

Κι όσα έφυγαν θα έρθουν
Κι όσα έρθουν θα μείνουν εδώ
Κι όσα δεν δω θα τα βρω
Στον καλοκαιρινό ουρανό

Σύννεφα ή θάλασσα
Σκέψου "τι χαράμησα!"
Στο νερό μέσα να χαθείς
Σαν δεινός κολυμβητής

Έλα πάμε συντροφιά
σε πελάγη και βουνά
με τα χέρια στα ουράνια
Ν' αγγίξουμε τα ακρογάλια(Χ3)

Ευχές για ένα πολύ καλό
καλοκαίρι φωτεινό
που θα φωτίσει ό,τι αγαθό
αξίζει να μείνει ζωντανό.

Έλα πάμε συντροφιά
σε πελάγη και βουνά
με τα χέρια στα ουράνια
Ν' αγγίξουμε τα ακρογάλια(Χ3)

Κατεβάστε λοιπόν τη μουσική!
Πιάστε μικρόφωνο!
Χρησιμοποιήστε το αγαπημένο σας πρόγραμμα ηχογράφησης(πχ.Audacity)
και στείλτε μας τη φωνή σας σε ένα mp3 στο attikionair-στο-gmail.com.
Θα το παραλάβουμε και θα το προσθέσουμε στο τραγούδι.
Μόνο θερμή παράκληση να μας στείλετε μόνο τη φωνή σας.
Παράφωνοι ή μη, δεν έχει σημασία! Το θέμα είναι να περάσουμε καλά. Γιατί. εμείς καλύτεροι είμαστε; Το κέφι μας κάνουμε Για τυχόν πληροφορίες στείλτε επίσης στο παραπάνω e-mail. Σας περιμένουμε!!!

Ένα δικό μου "νανούρισμα"

Τόσα μουσικά νανουρίσματα τριγύρω.
Ήθελα να φτιάξω κι εγώ κάτι.
Έκλεισα τα φώτα του σπιτιού και έμεινα με το φως του φεγγαριού και του δρόμου.
Και ξεκίνησα να γράφω...
Είναι δύο εκδόσεις καθώς οι στίχοι δε βόλευαν ακριβώς για τραγούδι... Παραθέτω και τις δύο:
Το τραγούδι είναι εδώ.

Στίχοι:

Άλλαξα χώρο, άλλαξα και φως
Άλλαξα το χώρο μου και άλλαξα και φως
Βλέπω διαφορετικά. Νιώθω διαφορετικός
βλέπω αλλιώς, νιώθω διαφορετικός
Κουνώ τα μάτια μου πάνω-κάτω
Τα μάτια μου στοχεύω να κοιτάζουν πάνω-κάτω
και βλέπω τη ζωή από την κορυφή ως τον πάτο.
και βλέπω τη ζωή απ' την κορφή ως τον πάτο


Είναι περίεργη απόψε η νύχτα. Απόψε φυσάει.
Είναι περίεργη η νύχτα και απόψε. Φυσάει.
Ίσα-ίσα βλέπω το μελάνι. Μα δε με νοιάζει. Η καρδιά μιλάει.
Δε βλέπω το μελάνι μα η καρδιά μου μιλάει.
Πόσο υπέροχη είναι η ησυχία! Προμηνύει πολλά.
Υπέροχη η ησυχία! Προμηνύει πολλά.
Καταιγίδες...ή ξαστεριά.
Καταιγίδες... ή ξαστεριά.


Θα ήθελα να μοιραστώ με εσένα το τώρα.
Θα ήθελα να μοιραστώ με εσένα το τώρα.
Να μοιραστώ ό,τι ζω αυτή την ώρα.
Να μοιραστώ μαζί σου ό,τι ζω αυτή την ώρα.
Το σκοτάδι, την ησυχία και τη Βαβυλώνα.
Σκοτάδι, ησυχία, και τη Βαβυλώνα
Μόλις γέννησε η νύχτα και είναι λεχώνα.
Μόλις γέννησε η νύχτα και είναι λεχώνα


Δε με νοιάζει από πού ήρθε ή πού θα πάει
Δε με νοιάζει από πού ήρθε ή πού θα πάει
Όσο δύσκολο κι αν μοιάζει, ο Θεός με οδηγάει.
Όσο δύσκολο κι αν μοιάζει, ο Θεός με οδηγάει.
Δε βλέπω το μελάνι και δυσκολεύεται η γραφή.
Δε βλέπω το μελάνι και δυσκολεύεται η γραφή.
Με αγάπη κι ένστικτο γράφω όμως. Η φωνή σιωπηλή.
Μα με αγάπη, ένστικτο γράφω. Η φωνή σιωπηλή.

Σαν παιδί μοιάζω κι απόψε που μαθαίνει.
Σαν παιδί μοιάζω κι απόψε που μαθαίνει
Ο αέρας, να αλλάξω σελίδα προσμένει.
Ο αέρας, να αλλάξω σελίδα περιμένει.
Μα έτσι κι αλλιώς τελειώνει ο χώρος μου εδώ.
Μα έτσι και αλλιώς τελειώνει εδώ
κι έτσι αλλάζω σελίδα δίχως να χάσω λεπτό.
Αλλάζω σελίδα δίχως να χάσω λεπτό.


Ωραία, από εδώ έχει άλλο φως.
Ωραία από εδώ έχει άλλο φως.
Αλλάζει, ξεχωρίζει και απόψε ο ουρανός.
Αλλάζει, ξεχωρίζει και απόψε ο ουρανός.
Κι αν σκοτείνιασε φωτίζω και ας είμαι μοναχός.
Κι αν σκοτείνιασε φωτίζω, και ας είμαι μοναχός.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει, όμως είμαι ζωντανός.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει όμως είμαι ζωντανός.


Συνήθισε το χέρι στην αυτόματη γραφή και πια δε βλέπω
Συνήθισε το χέρι στην γραφή και πια δε βλέπω.
Αγγίζω σήμερα το διαφορετικό και ό,τι ίδιο παραβλέπω.
Αγγίζω το "αλλιώς" και ό,τι ίδιο παραβλέπω.
Φυσάει και κοιτώ το χάδι του αέρα στην κουρτίνα.
Φυσάει και κοιτώ το χάδι στην κουρτίνα
Θυμάμαι και τα άσχημα της ζωής μου, όλα εκείνα.
Θυμάμαι και τα άσχημα της ζωής μου, όλα εκείνα.


Φυσάει και το χαίρομαι που ακόμη δε φοβάμαι.
Φυσάει και το χαίρομαι που ακόμη δε φοβάμαι
Τους φόβους μου τους έδιωξα, για σένα όμως λυπάμαι.
Τους φόβους μου τους έδιωξα, για σένα όμως λυπάμαι.
Δε φοβάμαι για εμένα. Δε φοβάμαι για το φως.
Δε φοβάμαι για εμένα. Δε φοβάμαι για το φως.
Φοβάμαι για το άστρο που της φυλάει ο ουρανός.
Φοβάμαι για το άστρο που σου φυλάει ο ουρανός.


Ψίθυροι ακούγονται. Φωνές από το δρόμο.
Ψίθυροι ακούγονται. Φωνές από το δρόμο
Αυτή είναι η αλήθεια μου ακόμη κι αν κρυώνω.
Αυτή είναι η αλήθεια μου ακόμη κι αν κρυώνω.
Ακόμη και αν έχασε η καρδιά μου την ελπίδα
Ακόμη και αν έχασε η καρδιά μου την ελπίδα
η αγάπη μου υπάρχει για να κόβει σα λεπίδα.
η αγάπη μου υπάρχει για να κόβει σα λεπίδα.


Να κόβει ό,τι σε κρατά δέσμια απ'τους ανθρώπους.
Να κόβει ό,τι σε κρατά δέσμια απ' τους ανθρώπους.
Τα όνειρα να αγγίζεις με διάφορους τρόπους.
Τα όνειρα να αγγίζεις με διάφορους τρόπους.
Κλείσε τα μάτια και κοιμήσου γλυκιά μου.
Κλείσε τα μάτια και κοιμήσου γλυκιά μου.
Είμαι ακόμη εδώ. Χτυπάει η καρδιά μου.
Είμαι ακόμη εδώ. Χτυπάει η καρδιά μου.


Όσο είμαι εδώ γλυκιά μου, θα με έχεις φυλαχτο.
Όσο είμαι εδώ γλυκιά μου, θα με έχεις φυλαχτό.
Κι αν τα χρόνια περάσουν και με ξεχάσεις, θα 'μαι εδώ.
Κι αν τα χρόνια περάσουν και με ξεχάσεις θα'μαι εδώ.
Σκοπό μου έχω να ζήσω, να υπομένω, ν' αγαπώ.
Σκοπό μου έχω να ζήσω, να υπομένω, ν' αγαπώ.
Αυτό ήταν το νανούρισμα. Να ξέρεις! Είμαι εδώ.
Αυτό ήταν το νανούρισμα. Να ξέρεις, είμαι εδώ.

Νανούρισμα... λίγο διαφορετικό

Κοιμήσου και παρήγγειλα το μέλλον σου στην πόλη
καριέρα που θα ζήλευαν εχθροί και φίλοι όλοι
κοιμήσου και σου φύλαξα στην τράπεζα τα φράγκα
που θα σε κάνουν άνθρωπο, που θα σε κάνουν μάγκα.
Κοιμήσου και τα λάθη σου άλλοι θα τα πληρώνουν
αγγέλους θα λαδώσουμε πάντα να σε γλιτώνουν
κοιμήσου και παρήγγειλα ολάκερη τη γνώση
κι έναν δάσκαλο καλό στο κεφάλι να στη χώσει.
Κοιμήσου παλικάρι μου μη σκέφτεσαι το κρίμα
για το στρατό σου βάλαμε το πιο μεγάλο βύσμα
κοιμήσου και μη νοιάζεσαι αν ακούγονται οι πορδές σου
κοιμήσου εμείς φροντίσαμε και για τις διακοπές σου.
Κοιμήσου κι αν μπορείς να τρως όμως συγχρόνως
μην πάει χαμένος άδικα ο πολύτιμος σου χρόνος
κοιμήσου εμείς πληρώσαμε να μείνει το φεγγάρι
και τα κακά σου όνειρα νεράιδα να τα πάρει.
Κοιμήσου και στον ξύπνιο σου αν θέλεις να κοιμάσαι
θα ’μαστε τριγύρω σου ποτέ να μη φοβάσαι
κοιμήσου παλικάρι μου και μη πληρώνεις νοίκι
την τύχη σου θα δίνουμε πάντα σα χαρτζιλίκι.
Κοιμήσου και θα αλλάξουμε λίγο την προφορά σου
για όταν θα πας στα ξένα και για το ντοκτορά σου
κοιμήσου όσο πληρώνουμε τίποτα μη σε νοιάζει
όλα έχουν την τιμή τους τίποτα μη σε σκιάζει.

Κλείσε τα μάτια σου και τίποτα μη σε νοιάζει
κλείσε τα μάτια σου και μη μιλάς
κλείσε τα μάτια σου, ο κόσμος για σένα αλλάζει
κοιμήσου ήσυχος, αφού έχεις εμάς.

Κοιμήσου και στο γάμο σου θα γίνει νταβαντούρι
εμείς θα σου διαλέξουμε γυναίκα κελεπούρι
κοιμήσου και την πρώτη νύχτα αν είστε κουρασμένοι
εμείς θα σου την φέρουμε έτοιμη γκαστρωμένη.
Κοιμήσου είμαστε εδώ όλοι για το καλό σου
ο νους μας είναι συνεχώς στο ευαίσθητο μυαλό σου
κοιμήσου τώρα αγόρι μου για να βρεις την υγειά σου
και δεν θα σε ξυπνήσουμε νωρίς για την δουλειά σου.
Κοιμήσου ώρες πολλές φτιάξε και επιδερμίδα
και με γιατρούς θα διώξουμε την πρώτη σου ρυτίδα
κοιμήσου όλα τα κάναμε να φαίνονται μικρά
τα άλλα θα φροντίσουμε να φεύγουν βιαστικά.
Κοιμήσου στα στρωσίδια τα χρυσοκεντημένα
όσα σκεπάσαν την ψυχή σου στα διαλέξαμε ένα κι ένα
κοιμήσου όλου του κόσμου μην ακούς τον χαλασμό
με ξόρκια σε φυλάμε από κάθε πειρασμό.
Κοιμήσου πλάι στη χαρά εδώ κοντά λεβέντη
αφού εμείς σου στήσαμε το πιο μεγάλο γλέντι
κοιμήσου κι άραξε, χουζούρεψε, βολέψου
χωρίς εμάς που θα βρισκόσουνα για σκέψου.
Κοιμήσου γύρω σου τόσα φυλαχτά
τώρα κανείς δεν θα θυμάται ότι τα πήρες δανεικά
κοιμήσου και το άγχος σου απ’ έξω έχει μείνει
στο άγνωστο φροντίσαμε να μη σε παροτρύνει.
Κοιμήσου αφού ο ουρανός έχει πιο σκούρο χρώμα
γερνάς μα το νανούρισμα κοντά σου είναι ακόμα
κοιμήσου τώρα για τα καλά και άντε γεια σου
εμείς θα μεγαλώσουμε έτσι και τα παιδιά σου.

---

Ο δικτυακός φίλος pyro ήταν ένα παλικάρι που αν και δεν είχαμε γνωριστεί από κοντά πολλές φορές προσφέρθηκε να με βοηθήσει. Ήταν κι αυτός πολλά χρόνια στο ίδιο φόρουμ και από τη διάθεσή του θα μπορούσα να πω πως μόνο κακές προθέσεις δεν είχε και σίγουρα δεν ήταν παλιοχαρακτήρας. Η είδηση της αυτοκτονίας του στο ελληνικό στράτευμα έπεσε σαν βόμβα. Ο ίδιος είχε παρουσιαστεί στις ειδικές δυνάμεις αλλά λόγω κάποιου ιατρικού προβλήματος που διαγνώσθηκε, υπηρετούσε τελικά ως Τ/Φ στον Έβρο με χαρακτηρισμό Ι2. Πολλά ελέχθησαν και πολλά ήταν αλήθειες, όπως δηλαδή ο πρωτοφανής αριθμός τον Ελλήνων αξιωματικών που για να δικαιολογηθεί εκατοντάδες άδεια στρατόπεδα υπολειτουργούν αφού το πρόβλημα της υπογεννητικότητας είναι γνωστό. Αλήθεια είναι επίσης η κακή νοοτροπία τους, καθώς από το να βρεθείς με γαλόνια ενώ ήσουν στην στάνη και προσπαθούσες να λύσεις το επαγγελματικό σου αδιέξοδο, σίγουρα δεν σε κάνει ούτε πολιτισμένο, ούτε μορφωμένο, ούτε και καλλιεργημένο. Ούτε και η σπουδή στις στρατιωτικές τακτικές σε κάνει κοινωνικό άνθρωπο, ειδικά αν μεγάλωσες σε περιβάλλον χωρίς πολλούς-πολλούς ανθρώπους. Είναι αλήθεια πως σε όλη μου την θητεία δεν γνώρισα αξιωματικό από τα 2 μεγάλα αστικά κέντρα. Οι δουλειές αυτές για τους αστούς μάλλον είναι έσχατη λύση.
Αλλά είδα και κάτι άλλο στην θητεία μου, που μου επιτρέπει ίσως να κάνω λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου. Τρεις μέρες πριν απολυθώ, σε φυλάκιο προκαλύψεως των ελληνοαλβανικών συνόρων ξυπνήσαμε όπως κάθε πρωί και πίναμε τον καφεδάκο μας αλλά η απουσία του Γ.Κ δεν έγινε αντιληπτή. Όμως κάποιος συνάδελφος αναρωτήθηκε αν είχε παρατηρήσει κανείς τελευταία την σημαία στο παρατηρητήριο:
επειδή τα φαντάρια στα φυλάκια δεν μπαίνουν στον κόπο να ανεβοκατεβάζουν σημαίες πρωί-βράδυ, αυτές είναι μόνιμα υψωμένες. Αλλά αν και ανεβοκατεβαίναμε καθημερινά πολλοί άνθρωποι στο παρατηρητήριο, κανένας δεν είχε παρατηρήσει αν όντως.... υπάρχει ακόμη. Και επειδή μάλλον θα ήταν σημαντικό παράπτωμα για τον κάθε τυπολάτρη να διαπιστώναμε τελευταία στιγμή ότι την βούτηξε κάποιος περαστικός βραδινός Αλβανός για πλάκα, αποφάσισε ένα παλικάρι να πάει να δει αν όντως υπάρχει στον ιστό. Επέστρεψε κουτρουβαλώντας με κομμένη την ανάσα και δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Το μόνο που μπορούσε να πει ήταν "ο Γιώργος.... ο Γιώργος!".
Ο Γιώργος σε ένα φυλάκιο που δεν υπήρχαν παλιοί και νέοι (στα φυλάκια αυτά όλοι απολυόμενοι είναι), σε ένα φυλάκιο που δεν είχε αξιωματικούς, σε ένα φυλάκιο που ξυπνούσες και κοιμόσουν ότι ώρα ήθελες, πέρναγες την ώρα σου όπως ήθελες, έτρωγες ότι ήθελες και γενικά θύμιζε παιδική κατασκήνωση, αποφάσισε να βάλει το όπλο στη θέση "κατά ριπάς" κάτω από το σαγόνι με αποτέλεσμα οι 4 σφαίρες που έφυγαν μονομιάς, να τον αποκεφαλίσουν. Η ιστορία συνηθισμένη, απλώς τον είχε πάρει η γκόμενα τηλέφωνο και του είπε ότι χωρίζουν.
Στρατοδικεία και ανακριτές ήταν μια επιπλέον πράξη στο θεατρικό της στρατιωτικής μου θητείας. Εμείς είπαμε αυτό που ξέραμε, η γκόμενα για να αποφύγει το λιντσάρισμα στο χωριό είπε ένα σωρό παραμύθια. Ότι δήθεν τον βασανίζαμε και άλλα τέτοια τραβηγμένα από τα μαλλιά, δηλαδή ήταν εύκολο και λογικό για τον κάθε ανακριτή να στείλει την υπόθεση στο αρχείο. Οι γονείς του νομίζω πήγαν στον... Χαρδαβέλα, εμένα με ενοχλούσαν οι μπάτσοι 4 χρόνια αργότερα όπως φαντάζομαι και τους υπόλοιπους, αλλά ευτυχώς αποφεύχθηκε επιπλέον μπλέξιμο για μια υπόθεση που ήταν φως φανάρι. Ο κάθε "επιστήμονας" θα μπορούσε να είχε κατασκευάσει το δικό του σενάριο και να είχε πάρει επιπλέον δημοσιότητα, όπως βέβαια συνηθίζεται τον τελευταίο καιρό.
Το παλικάρι αυτό πλην μιας κάποιας στεναχώριας για τον χωρισμό δεν έδειχνε κανένα σημάδι κατάθλιψης. Ούτε έδειχνε απελπισμένος, ούτε χαρακωνόταν, ούτε και ήταν τσαντισμένος. Σίγουρα κι αυτός επίσης δεν ήταν παλιοχαρακτήρας, ήταν καλό παιδάκι. Το γεγονός ότι η ηχητική του χώρου (το παρατηρητήριο ήταν σε μια κορφή ενώ το φυλάκιο σε μια γούβα) δεν επέτρεψε να ακούσουμε τους πυροβολισμούς το ίδιο βράδυ, ήταν και αυτό που μας έκανε αρχικά ύποπτους. Πράγματι δηλαδή αυτό που ειπώθηκε ότι είναι φύσην αδύνατον να εντοπιστούν γρήγορα οι φαντάροι με ψυχολογικά προβλήματα, αυτό είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Επιπλέον πιστεύω ότι η στράτευση είναι μόνο για την ηλικία των 18 ετών, όπου οι συνηθισμένες προσβολές των αξιωματικών κατά τις προσωπικότητας περνάνε απολύτως στον χαβαλέ. Δεν είναι το ίδιο πράγμα για έναν 30χρονο. Τι διάολο, δεν νομίζω να είναι σπατάλη χρόνου αυτές οι υπερ-μειωμένες θητείες, πόσο μάλλον όταν ο μέσος νέος σπαταλά περισσότερους από 12 μήνες της ζωής του στις καφετέριες.
Αλλά όλα αυτά βεβαίως δεν επιστρέφουν τον Αποστόλη σπίτι του. Καλό ταξίδι φιλαράκι, τσάμπα κι άδικα.

Πηγή:Βαβυλώνα

---

Το μόνο σχόλιο που θέλω να κάνω είναι ότι μέχρι στιγμής όσο περνάει ο καιρός αγαπάω πιο πολύ και πιο έντοντα. Είχα παρόμοιο τηλεφώνημα... Αυτό όμως νιώθω ως λύση... Να αγαπήσω περισσότερο. Ίσως πάλι να είναι απλα τα λόγια ενός τρελού αυτά... Όμως είναι δικά μου... Τρελά ή όχι... Είναι δικά μου...

Μήπως γυρίσεις

Παλεύω στο σκοτάδι οι αναμνήσεις
Η ψυχή μου συναντιέται με τις τύψεις
Τέτοιες ώρες το μυαλό μου αναπολεί
κάθε στιγμή που μοιραστήκαμε μαζί

Στο παράθυρο μου στάζουνε οι σκέψεις
μα δεν χάνονται ούτε σβήνουν οι δυο λέξεις
Και εγώ ψάχνω τη μορφή σου στο σκοτάδι
όπως κάνω πια συνήθως κάθε βράδυ

Μοιραίο το όνειρο μου θα παραμείνει
σαν ένα πνεύμα ιερό που δεν μ' αφήνει
Θα συνεχίσει να μου παίρνει το μυαλό
και να με αφήνει κάθε βράδυ μοναχό

Να νοσταλγώ, κάθε στιγμή
κάθε στιγμή που μοιραστήκαμε μαζί
Να αφουγκράζομαι τους ήχους της σιωπής
μήπως γυρίσεις πάλι πίσω να με βρεις

Και αναρωτιέμαι με τους ήχους της σιωπής
μήπως γυρίσεις πάλι πίσω να με βρεις

Παραμιλώ, αυτό το πάθος με ματώνει
με εγκλωβίζει, με τρελαίνει, με σκοτώνει
Ατέλειωτο μαρτύριο που με δαμάζει
μία φωνή που το όνομα σου μου φωνάζει

Σαν μια θηλιά που με πνίγει το άρωμα σου
σαν εφιάλτης στα όνειρα μου η σκιά σου
Με βασανίζει η θύμηση σου
και αναζητώ όπως κάθε βράδυ τη μορφή σου

Και απελπίζομαι, αφόρητα πονώ
Δεν θα σε βρω όσο πολύ και αν σε ποθώ
Θα παραμείνω σιωπηλός και πικραμένος
Όρθιος να στέκομαι μα στερημένος

Και ενώ στο τζάμι συνεχίζουνε οι σκέψεις
να γράφουν μάταια τις ίδιες πάντα λέξεις
Εγώ κοιτώ μήπως σε βρω στο ουρανό
και αν δε σε βρω και γι απόψε θα χαθώ

Και αναρωτιέμαι με τους ήχους της σιωπής
μήπως γυρίσεις πάλι πίσω να με βρεις

Σκέψεις ξημερώματα...

    Σήμερα το ξημέρωμα γυρνούσα σπίτι περπατώντας. Η ώρα ήταν περίπου 2. Έφτασα σπίτι και βρήκα ξύπνιους τους γονείς μου και μερικούς, συνδεδεμένους στο internet, φίλους. Μάλιστα ο ενας ήταν το πλέον απίστευτο γεγονός πως βρισκόταν ξύπνιος τέτοια ώρα. Τελικά, αποκτώντας μια ρομαντική διάθεση που πήγαζε από την καρδιά μου, σκεφτόμενος τις δυσάρεστες καταστάσεις που έχουν καταλάβει τη ζωή μου τις τελευταίες μέρες, φτάσαμε παρέα μέχρι τις 4 το ξημέρωμα. Μ' αυτόν και με έναν άλλον φίλο.
    Όσο είμαι ξύπνιος φροντίζω η μπαλκονόπορτα και το πατζούρι να είναι ανοιχτά. Να βλέπω έξω τη φύση. Και όταν έρθει η ώρα να νικήσει ο ύπνος και η νύστα στο σώμα μου, σηκώνομαι, βγαίνω στο μπαλκόνι, ρίχνω μια ματιά έξω, κοιτάω τον ουρανό, κοιτάω τη γή,γυρνάω την πλάτη, ρίχνω ένα τελευταίο βλέμμα σαν να εύχομαι "θα τα ξαναπούμε σε μερικές ώρες. Θα ξανάρθω." και μετά κλείνω την κλειδαριά του πατζουριού. Τακ......... Τακ.........
    Χτες, μαζί με την προηγούμενη ευχή έκανα και μια ακόμη σκέψη καθώς το φως της νέας μέρας είχε ήδη αρχίσει να παλεύει με το σκοτάδι της νύχτας.Τι θα γινόταν αν σήμερα,Κυριακή 29 Ιουνίου 2008, δεν ξημέρωνε; Αν ο ήλιος δεν σηκωνόταν ψηλά στον ουρανό; Τι θα έλεγαν οι άνθρωποι; Πώς θα αντιδρούσαν; Και κυρίως πώς θα αντιδρούσαν τα ζώα που όσο να' ναι είναι πιο κοντά στη φύση από ότι οι άνθρωποι;
    Σήμερα το απόγευμα, αυτή τη στιγμη, επέλεξα να γράψω αυτή τη σκέψη σε αυτήν την ανάρτηση. Έπρεπε φυσικά να την προετοιμάσω κατάλληλα. Να βρω μια εικόνα που να περιγράφει κάτι αντίστοιχο. Κι αν όχι εικόνα, ένα τραγούδι. Κι αν όχι τραγούδι, τότε ένα κείμενο που να μου δείχνει πως έχει κάνει κι άλλος την ίδια σκέψη με εμένα σε αυτόν τον κόσμο κάποτε στο παρελθόν. Αναζήτησα λοιπόν τη φράση "No Sun Today".

Κι έπεσα στο παρακάτω τραγούδι των Linking Park:

Grey Daze - Sometimes

Sometimes things just seem to fall apart
Κάποιες φορές τα πράγματα μοιάζουν να γκρεμίζονται
When you least expect them too
Όταν το θεωρείς το πλέον απίθανο να συμβεί
Sometimes you want to pack up and leave behind
Κάποιες φορές θες να τα μαζέψεις και να τα αφήσεις όλα πίσω
All of them and all their smiles
Όλα αυτά και όλα τους τα χαμόγελα

I don't know what to think anymore
Δεν ξέρω πια τι να σκεφτώ
Maybe things will get better
Ίσως τα πράγματα να πάνε καλά
Maybe things will look brighter
Ίσως τα πράγματα να γίνουν πια φωτεινά
Maybe maybe maybe
Ίσως ίσως ίσως

Sometimes people surprise you
Μερικές φορές οι άνθρωποι σε εκπλήσσουν
(And people surprise me)
(Και άνθρωποι εκπλήσσουν εμένα)
Well I guess that's the price we pay
Λοιπόν... υποθέτω πως αυτό είναι το τίμημα
For wanting so badly
Όταν θες κάτι τόσο πολύ

I don't know what to think anymore
Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πια
Maybe things will get better
Ίσως τα πράγματα να πάνε καλά
Maybe things will look brighter
Ίσως τα πράγματα να γίνουν πια φωτεινά
Maybe maybe maybe
Ίσως ίσως ίσως
I don't know what to think anymore
Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πια
Maybe things will get better
Ίσως τα πράγματα να πάνε καλά
Maybe things will look brighter
Ίσως τα πράγματα να γίνουν πια φωτεινά
Maybe maybe maybe
Ίσως ίσως ίσως

I don't know what to think anymore
Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πια
Maybe things will get better
Ίσως τα πράγματα να πάνε καλά
Maybe things will look brighter
Ίσως τα πράγματα να γίνουν πια φωτεινά
Maybe maybe maybe
Ίσως ίσως ίσως
Μερικές φορές μερικές φορές μερικές φορές

Χτες βράδυ...

...όταν ο ήλιος είχε χαθεί. Ξημερώματα. 3 το πρωί. Αν μου άρεσε το αλκοόλ θα ήμουν στην 3η φιάλη. Αν ήμουν ναρκωμανής θα ήμουν στη 3η δόση. Αν ήμουν καπνιστής θα ήμουν στο 3ο πακέτο. Δεν είμαι τίποτε από αυτά όμως. Είμαι απλά άνθρωπος. Με τα δικά μου βάσανα, με τις δικές μου σκέψεις και με τα δικά μου όνειρα. Με τα δικά μου φτερά.
Άνοιξα το πατζούρι. Άναψα το φως. Πήρα το τετράδιό μου και το στυλό. Κάθισα κάτω. Και κοίταξα ψηλά...

"Ευαγγελία - Το νόημα"
Ήρθε μάλλον η ώρα να δείξω με πράξη
όσα τόσα χρόνια ο εαυτός μου μαθητεύει και διδάσκει.
Μόνο μ' ένα αστέρι στολισμένος ο ουρανός.
Αναπαράγει το ηχείο τη φωνή ενός που αποκαλείται "Ομήρου Απόγονος".

Μέσα από τις στάχτες των λαθών μας θ' αναγεννηθώ.
Αφού λέω ότι μπορώ, τότε καθήκον μου να το κάνω, να σωθώ.
Μ' αυτό το σώμα θα παλέψω. Που τώρα ακουμπώ στον τοίχο τον λευκό.
Που τώρα τα πόδια του κοιτούν τον ουρανό.

Σκοτείνιασε η νύχτα απόψε πιο πολύ.
Άναψα μια λάμπα μα δεν ήταν αρκετή.
Το σκοτάδι που αντίκρυζα και με πόναγε ήταν στη ζωή
και όχι στην ίδια τούτη τη νυκτί.

Τελικά το τραγούδι μου Ευαγγελία είναι αυτό ακριβώς. Ευαγγελία.
Με όλη την έννοια της λέξης. Δεν είναι μαγεία η διαδικασία.
Κατάφερα όμως να προσδώσω σ' ένα τραγούδι όλο το φως μου
ώστε στο σκοτάδι να το ανακαλύψει εκ νέου ο εαυτός μου.

Υπομονή χρειάζεται να κάνω. Κι εντάξει δε θα γκρεμίσω.
Μα κι ό,τι έχτισα, να γκρεμιστεί δε θα τ'αφήσω.
Συνεχίζω να είμαι ο εαυτός μου. Δεν είμαι από ανθρώπους απειλούμενος.
Συνεχίζω να είμαι ακόμη ευτυχισμένος... κι ας μην είμαι χαρούμενος.

Ακούστε το τραγούδι Evangelica(Remaster) και θα καταλάβετε τον τελευταίο στίχο καθώς και γιατί λέω ότι αντανακλά το φως μου. Καλή συνέχεια

Με αγκαλιάζει μυρωδιά καινούργιας μέρας

Ομήρου Απόγονοι

Άλλο ένα βράδυ παλεύω με αυταπάτες,
σβήνω από το νου μου αυτά που χρόνια νοσταλγώ.
Δεν ελπίζω, μέσα από της φωτιάς τις στάχτες
θα βρω τη δύναμη να φύγω, να χαθώ.

Νιώθω το αίμα να καίει τα σωθικά μου,
ακούω τραγούδια που έλεγα μικρός.
Μια σκέψη φτάνει, να γλιτώσω τα όνειρα μου,
Μα είναι βαρύς ο θάνατος, πολύ αργός.

Οι εικόνες όμορφες στοργής μικρού σπιτιού.
Αχ, η ζεστή γλυκιά αγκαλιά μικρής μητέρας.
Μοιάζουν με όραμα σε σφαίρα χωρισμού,
σε ξυπνάει μυρωδιά καινούργιας μέρας.

Στάλες βροχής στο τζάμι φτιάχνουν μια εικόνα.
Μοιάζει μ'αυτή που κάποτε χαράζατε για μένα.
Και ας ήταν άνοιξη και ας ήταν και χειμώνας,
όλα ήταν όμορφα από αγάπη στολισμένα.

Το ξέρω λάθη δεν χωράνε στη ζωή μου,
τώρα είμαι μόνος μου σαν μαύρο ξωτικό.
Πρέπει να κλάψω,να καλύψω την οργή μου,
στο παραμύθι να'μαι εγώ ο αρχηγός.

Να ζήσω,να υπάρχω, να μαθαίνω,
φτιαχνοντάς στίχους και περνάει ο καιρός.
Να τραγουδώ στα σκοτάδια θα επιμένω,
υπερασπίζοντας αυτά που αγαπώ.

Μυρωδιά καινούργιας μέρας,
πλημμυρίζει τα όνειρα μου.
Παντού αέρας,
που σκοτώνει τη φτωχή καρδιά μου.

Είναι εκείνες οι στιγμές,που το σώμα μου πεθαίνει
και η ψυχή μου φτερουγίζει σαν χαμένη,
σε τόπους μακρινούς και έρημους.
Δρόμος η καρδιά μου και οδηγός ο νους.

Φαντασία αρρωστημένη, χρόνια φυλακισμένη,
ποτέ δεν τόλμησες να απλώσεις μακριά το χέρι.
Σε σταμάταγε του φόβου ο θυμός,
ήτανε γύρω σου ο κόσμος σκοτεινός.

Φυλακιζόσουνα στα θα,πρέπει και μη,
με χίλιους τρόπους έψαχνες μια αφορμή.
Και έτσι μια νότα σε ταξίδεψε μακριά.
Έφυγες,χάθηκες, ξανάγινες παιδί.

Θαρρείς πως μοιάζαν όλα αγνά, αληθινά,
σαν το τραγούδι ενός πουλιού μες το κλουβί.
Τώρα σου φαίνεται ο αέρας καθαρός,
μπορείς ξανά ονειρευτείς πάνω στ'αστέρια.

Και μη φοβάσαι αν είναι ο κόσμος σου φτωχός,
καρδιάς χρυσάφι κατοικεί στα δυο μου χέρια.
Γι'αυτό λοιπόν σου φωνάζω δυνατά,
πως σ'αγκαλιάζει μυρωδιά καινούριας μέρας.

Μυρωδιά καινούργιας μέρας,
πλημμυρίζει τα όνειρα μου.
Παντού αέρας,
που σκοτώνει τη φτωχή καρδιά μου.

---

Πιστεύω πως την ανάρτηση αυτή τη δημοσιεύω ακριβώς στην ώρα της.
2 η ώρα το ξημέρωμα.
Ξημερώματα Κυριακής.
Σε 5 ώρες θα ξεκινήσουν οι χριστιανοί να προσέρχονται στις εκκλησίες για να λατρέψουν τον Θεό και να προσευχηθόύν για ακόμη μια φορά σε αυτόν.
Σε 5 ώρες κάποιοι θα επιστρέφουν στο σπίτι τους μετά από το ξενύχτι του Σαββάτου.
Σε 5 ώρες, πολλά μωρά θα έχουν γεννηθεί.
Σε 5 ώρες, πολλοί άνθρωποι θα έχουν πεθάνει.
Σε 5 ώρες θα έρθουν άσχημα και καλά μαντάτα.
Όπως και να έχει όμως με αγκαλιάζει ήδη η "Μυρωδιά καινούργιας μέρας"

Σε χρειάζομαι

Μια φορά με μια βαρκούλα σε μια θάλασσα
Μες στο κύμα δάκρυ στη ζωή μου χάλασα
Μέρα νύχτα, νύχτα μέρα ίδια πράγματα
Κι έφτασες εσύ κι αρχίσανε τα τραύματα

Σε χρειάζομαι γιατί σ' αγαπώ
Πώς να σου το πω
Πάω να τρελαθώ σε χρειάζομαι
Γιατί σ' αγαπώ
Πώς να σου το πω
Πάω να τρελαθώ σε χρειάζομαι

Τώρα ό,τι και να γίνει δίπλα μου εσύ
Μες στην έρημη ζωή μου είσαι όαση
Δεν ακούω εγώ του κόσμου τα λεγόμενα
Αχ και να 'μαστε μαζί τα χρόνια τα επόμενα

Σε χρειάζομαι γιατί σ' αγαπώ

---

Και αύριο...
με την έλευση της νέας μέρας...
θα έρθει και ένα άλλο τραγουδάκι που άκουσα...
Αν βρω και το βίντεο κλιπ χαρούμενος θα είμαι...

Μπορώ!

"Δε γίνονται θαύματα πλέον. ίσως παλιά αλλά όχι πια".
Ναι... καλά... (δε) Λυπάμαι που θα σας χαλάσω τις οφθαλμαπάτες αλλά γίνονται. Είναι κάποια πράγματα που λέγονται φιλία και αγάπη. Όχι ερωτική πλάνη. Αγάπη... Τόσες φορές το έχω αναφέρει κι ακόμη δεν το έχω αποδώσει/εξηγήσει σε κατανοητή μορφή. Αδιάφορο όμως για τώρα. Φιλία! Από τα μεγαλύτερα θαύματα! Το παρακάτω μου το έστειλε μια φίλη λέγοντάς μου "Μου θύμισε εσένα". Το άκουσα. Και πράγματι μου θύμισε εμένα. Και αν έχετε ακούσει τα τραγούδια μου θα το διαπιστώσετε κι εσείς. Θα μπορούσαν οι στίχοι να ήταν δικοί μου. Λοιπόν, καλημέρα και όσοι πήρατε το θαύμα σας σήμερα αξιοποιήστε το. Οι υπόλοιποι ζητήστε το για να το λάβετε. Μην το ζητήσετε από εμένα όμως. Από τον Θεό. Εγώ απλώς υπηρέτης είμαι... Που καμιά φορά φεύγει από το κάστρο και αναγκάζω τον Βασιλιά να έρθει να με μαζέψει :) Καλημέρα

I can be

Now I feel that this hold of mine has taken many forms
Still sometimes the rain can turn into a waterfall
The prettiest things can come out of the coldest mind, yeah
And even with broken wings, sometimes you find your way to fly

It’s time to be bigger bigger, stronger stronger, harder harder
It’s time to be bigger bigger, stronger stronger, harder harder
It’s time to be

Now I feel that this soul of mine has had its many tolls, yeah
Still sometimes the pain is what we need for us to grow, yeah
So when it’s time for me to look into my deepest side
I will, I will find a way to hold onto the love inside

It’s time to be bigger bigger, stronger stronger, harder harder
Yes, I can be bigger bigger, stronger stronger, harder harder
Yes, I can be bigger bigger, stronger stronger, harder harder
Yes, I can be bigger bigger, stronger stronger, harder harder
Yes, I can be

See I can be anything I want to be
All I have to do is put my mind to it and I can do it
So what I want you to do is put your fist to the sky and say it with me:

I can be bigger bigger, stronger stronger, harder harder
Yes, I can be bigger bigger, stronger stronger, harder harder
Yes, I can be bigger bigger, stronger stronger, harder harder
Yes, I can be bigger bigger, stronger stronger, harder harder
Yes, I can be
I can be

Κάτι μικρό αλλά μεγάλο

Έχω όρεξη απόψε να γράψω πολύ
μα δε θα γράψω για μένα ούτε για νύχτα τρελή.
Θα γράψω κάτι για όλους τους ανθρώπους
Θα γράψω κάτι και γι' αυτούς που δεν κάνανε κόπους.

Τι κι αν είσαι παιδί; Τι κι αν είσαι μεγάλος!
Τι κι αν είσαι παππούς; Τι και να θα γίνεις άλλος!
Τι και αν το ξέρεις; Τι κι αν θα το μάθεις!
Καλύτερα να το δείξω παρά να το πάθεις!

Κάθε λάθος που κάνεις είναι ένα ακόμη λάθος
Ένα λάθος που βγάζει απ' τη ζωή σου το πάθος.
Το πάθος ν' αμυνθείς, να πολεμήσεις.
Τα όνειρα που έκανες παιδί τώρα να αγγίξεις.

Γιατί βλέπεις, κάθε λάθος που κάνεις
κι άλλο δικαίωμα χάνεις
να πεις "εγώ δεν..."
Άνθρωπε! Τι δεν;

"Εγώ δεν έκανα ποτέ..." κι εκεί τελειώνει η φράση.
Και αν το συνεχίσεις τελειώνει κι η φάση.
Κι αν το γράψεις, το σβήνεις.
Μα αν το πεις, τότε το αφήνεις;

Δε μπορείς να διορθώσεις πάντα ένα λάθος.
Δε μπορεί να κερδίζει πάντοτε ο δράκος.
Να προσέχεις τι λες, πολύ πριν το πεις.
Τα όνειρά σου να ζεις, πολύ πριν τα δεις.

Γιατί εκεί είναι η ευτυχία: στα όνειρα που κάνεις.
Εκεί είναι η μαγεία: στις ευκαιρίες που χάνεις.
Γιατί τότε εκτιμάς καλύτερα ό,τι έχεις.
Κι αν δεν το εκτιμήσεις, σκέψη δεν κατέχεις.

Τα όνειρά σου θυμήσου!
Ό,τι έκανες θυμήσου.
Ό,τι κατέστρεψες θυμήσου!
Και εγώ είμαι μαζί σου.

Σ' αυτή την αναζήτηση εγώ είμαι μαζί σου.
Εγώ σε υποστηρίζω αρκεί να είναι η ζωή σου.
Αυτό που ακολουθείς η γη να το αντηχεί
και τα βήματά σου να φωνάζουνε ψυχή.

Τη δική σου ψυχή που έφτιαξε τα όνειρα
αυτά που δημιούργησες ή που μοιάζουν με τ' ακόλουθα:
Να πετάξεις στο φως, να οδηγήσεις στο φως,
να πιστέψεις ακόμη και αν είσαι τυφλός.

Αυτά είναι τα δικά μου και για μένα και για σένα
και για όποιον ψάχνει Ιθάκη σαν τον Οδυσσέα.
Το χέρι μου κουράστηκε, το ίδιο και η πένα
μα εγώ θα συνεχίσω ως κάποια νεολαία.

Πάμε, τρίτη σελίδα, και εγώ συνεχίζω,
τη νύχτα ξεγελώ και τον ήλιο αγγίζω.
Αγγίζω το Θεό και τις πεταλούδες.
Δεν το λέω για μένα. Δεν είναι ελπίδες φρούδες.

Πίστεψέ το κι εσύ ότι μπορείς να Τον αγγίξεις.
Δείξε Του κι εσύ ότι μπορείς να Τον αφήσεις
τη ζωή σου να οδηγήσει στο φως
και τα όνειρά σου να αγγίξει ο ουρανός.

Τα όνειρά σου φτιάξε μόνος κι η ζωή σου να'ναι δρόμος
κι όσα σκέφτηκες διαβάζοντας να τα μάθει ο Κρόνος.
Ένας πλανήτης από τον ήλιο μακρινός
μα στο πιο βαθύ σκοτάδι θα λάμψει το φως.

Ακολούθα τις αρχές σου και φτιάξε τα όνειρά σου
ακολούθα όσα σκέφτηκες αφού ήρθα κοντά σου.
Δε λέω ότι τώρα πια θα αλλάξω τα μυαλά σου.
Δείχνω απλώς σε Αυτόν που ήτανε κοντά σου.

Μη με πιστέψεις αλλά τις σκέψεις σου μη δέσεις.
Κοίτα χαμηλά, σου εγγυώμαι, δε θα πέσεις.
Υπάρχει, αν το κοιτάξεις, ένα φως στη σκιά σου.
Είναι το ίδιο φως που κατοικεί και στην καρδιά σου.

Αυτή η καρδιά που πληγώθηκε πολύ
από όταν έφτασες στη γη
είναι ακόμη εκεί
και κατοικεί εκεί που άφησες αυτή τη χορδή

Τη χορδή μιας κιθάρας που έπαιζε μουσική
και τώρα έγινε πιο όμορφη κι αυτή.

Κι αυτή η στροφή
    τελευταία στροφή
Καληνυχτίζω εδώ
    και σε αφήνω στο Θεό
Δεν έχω άλλο οδηγό
    μόνο το δικό μου εαυτό.
Τελειώνει η ψυχή
    σε αυτή τη γραμμή.

Έχεις τον τρόπο...

Κι έχεις τον τρόπο - Γιάννης Σαββιδάκης
Ανάμεσα στο γέλιο και στο δάκρυ
έμαθα την αγάπη σου να ζω
κρατιέμαι απ’ του ονείρου μου την άκρη
κι έξω από την αλήθεια
μέσα στα παραμύθια σου πετώ

Κι έχεις τον τρόπο να με τρελαίνεις
να με σκοτώνεις να μ’ ανασταίνεις
και σαν σκιά σ’ ό,τι κι αν κάνεις μαζί με παίρνεις

Kι έχεις τον τρόπο να με τρελαίνεις
να με σκοτώνεις να μ’ ανασταίνεις
και σαν μωρό στις αμαρτίες σου σ’ ακολουθώ

Τη μια βλέπω σωστά την άλλη λάθος
και πέφτω απ’ τη λύπη στη χαρά
η φυλακή μου έγινε το πάθος
η δύναμή μου όλη
χάνεται στη δική σου αγκαλιά

---

"Έξω από την αλήθεια [...] σαν μωρό στις αμαρτίες σου σ’ ακολουθώ"
Σκέψου απλά: σίγουρα υπάρχει κάποιος στον κόσμο αυτόν που είναι έτοιμος ακόμη και στις αμαρτίες σου να σε ακολουθήσει. Γιατί λοιπόν αυτού του κάποιου, ακόμη κι αν δε μας έχει αποκαλυφθεί, να μην του δείχνουμε αμαρτίες αλλά καλοδιάθετες πράξεις; Και δεν εννοώ να κρύβουμε τις αμαρτίες μας. Απλά να προσπαθούμε να μην τις κάνουμε...

---

Ωραία τα κατάφερα πάλι... Αναρωτιέμαι πώς δεν με έχει πάρει κανένα πολιτικό κόμμα να με έχει για προπαγάνδα... Κοιτάξτε τι τραγούδι πήρα, και τι επέλεξα να σχολιάσω... Το μόνο που με παρηγορεί είναι πως βάζω τον εαυτό μου στο ίδιο τσουβάλι με τους αναγνώστες. Κάτι που δε γίνεται στις προπαγάνδες... Αν και προσπαθώ το τσουβάλι να δείξει τον αληθινό ουρανό και τα αληθινά αστέρια. Και δυστυχώς αυτή η υπόσχεση δίνεται και από τις προπαγάνδες...

ΣΤΙΓΜΗ 15

ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΩΡΑ ΑΥΤΗ
ΚΑΙ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ ΞΑΝΑ ΤΗ ΓΗ
ΚΡΑΤΗΣΟΥ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΜΗ ΛΕΣ ΓΙΑΤΙ
ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΕΠΕΣΑΝ ΧΩΡΙΣ ΕΥΧΗ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ
ΑΕΡΑΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ
ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΙΑ ΑΥΡΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ
ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙ ΜΑΚΡΙΑ

ΖΕΣΤΟΣ ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
ΚΙ ΟΙ ΝΟΤΕΣ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΑ ΑΠ' ΤΗ ΦΩΤΙΑ
ΜΗΝ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ ΑΠΟΨΕ
ΜΗΝ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ
ΤΟ ΦΩΣ ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ ΤΗΣ
ΣΤΙΓΜΗΣ ΑΥΤΗΣ

ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ
ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ
ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΡΑΓΕ "ΕΓΩ", "ΕΣΥ", "ΕΚΕΙΝΟΣ"
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΓΙΑ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ
ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΤΡΕΨΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΤΕΙ
ΤΟ ΚΑΘΕΤΙ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΑΡΧΑΙΟ ΡΟΥΧΟ ΠΟΛΥΦΟΡΕΤΟ
ΠΟΥ ΕΝΤΥΝΕ ΕΝΑ ΣΩΜΑ ΓΥΜΝΟ ΠΙΑ ΟΛΟΓΥΜΝΟ
ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΓΕΛΑΣΑΝ ΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ
ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΑΠΛΩΣ Η ΣΚΙΑ ΜΙΑΣ ΣΚΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ
ΚΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΞΑΝΑΓΙΝΑΝ ΠΟΙΗΣΗ
ΚΙ ΟΤΑΝ ΞΗΜΕΡΩΣΕ Η ΟΓΔΩΗ ΜΕΡΑ
ΔΕ ΝΥΧΤΩΣΕ ΠΟΤΕ ΠΙΑ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ
ΑΕΡΑΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ
ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΜΙΑ ΑΥΡΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ
ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙ ΜΑΚΡΙΑ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ...

Το τραγούδι ονομάζεται Στιγμή και είναι από το συγκρότημα Chromatic Romance. Παρότρυνση από τον JimPrift το άκουσμα του συγκεκριμένου τραγουδιού. Ακούστε το κι εσείς...
Δένει καταπληκτικά με την προηγούμενη ανάρτηση...