9 μέρες ευχαριστώ

...και εξαφανίζομαι για 9 μέρες...

Τίποτα...

...πέρα από μία ερώτηση που θα μου άρεσε να μπορούσα να την κάνω...

How can you tell the sun not to shine, when clouds exist?
How can you tell me not to fall in love, when you exist?

Ας το φωνάξουμε μαζί(Ενορχηστρωμένο)

Τα λόγια δημιουργήθηκαν δύο μέρες πριν την πρωτοχρονιά και γι' αυτό ίσως ακουστούν παράδοξα κάποια πράγματα.

Πάντως θέλω να πω κάτι...
Τώρα...
15 λεπτά πριν αποχωρήσω...
Στο μυαλό μου ήρθε μια φράση που είχα πρωτοσυναντήσει στον Αρκά και έλεγε "κράμα αθωότητας και προστυχιάς"...
Το γιατί το σκέφτηκα αυτό θα το κρατήσω για μένα.

Ουσιαστικά όμως, ήθελα να πω ότι εκεί έξω, στους δρόμους που παίζαμε μικροί, γίνεται πόλεμος. Ίσως για όσους σκέφτονται "έχει λεφτά ο μπαμπάς" να μην το βλέπουν και να μην τους νοιάζει κιόλας. Υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα να καταντήσω τρελός μετά από όλο αυτό...

Διάβασα στο blog της Ag'o το σχόλιο του Leviathan...
"είναι τραγικές οι εικόνες που έρχονται από την περιοχή... και απορώ δε μπορεί κάποιος να τους σταματήσει...?????[...]"

Και πρέπει κάποια στιγμή να ενημέρωσω και το προφίλ του AttikiOnAir στο LastFM με τα καινούρια τραγούδια...

Εγώ πήγα πάντως...

Ήθελα από προχτές να το αναρτήσω αυτό. Όμως με αυτό που έγινε και σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να το κρατήσω άλλο μέσα μου. Δεν υπάρχει και λόγος άλλωστε...
Ξεκινάμε από Πεύκη...
Συνεχίζουμε με Ηράκλειο...
Επιστρέφουμε για λίγο στο Μαρούσι...
Πεταγόμαστε, για λίγο πάλι, στα όνειρά μου...
...και καταλήγουμε στον Κορυδαλλό..
...και στο Ρέντη...
...και τελικά πίσω στο Μαρούσι...

Ένα δικό μου σημείο ζωής...

Η ζωή δε μπορεί να μοιραστεί σε 4 διαστάσεις.
Και όσο κι αν έχουμε γεμίσει με ήλιους που δύουν, τις τελευταίες μέρες δεν έχω δει κανέναν. Βλέπω πάντα έναν ήλιο. Αλλά ποτέ να δύει! Πάντα να ανατέλλει! Πάντα! Κι αυτά τα φώτα της πόλης, ακόμη και στις 2 και στις 3 και στις 4 και στις 5 το ξημέρωμα δίνουν πάντα έναν κατάλληλο φωτισμό. Ένα υπέροχο φως(ή Φως λόγω της χτεσινής μέρας) για να σηκώσεις το χέρι σου στα τζάμια των αυτοκινήτων και να ζωγραφίσεις με το δάχτυλό σου πάνω στην υγρασία ένα χαμογελαστό προσωπάκι. Ένα μικρό "καλημέρα" για αυτόν που θα το βρει μόλις ξυπνήσει...

Stereo Nova - Σημείο Ζωής
Κοίταξε πώς δύει ο ήλιος σα σφαίρα
οι άνθρωποι φεύγουν μέσα σε τρένα
η επανάληψη της κίνησης, σημείο ζωής
με χτυπάει σα σφαίρα, πέφτω καταγής

Στο πέρα τού κόσμου, τις άδειες ταράτσες
τα όνειρά μου καθρεφτίζονται απάνω στους χάρτες
κι από τα σύννεφα δείχνουν πως η μέρα τελειώνει
είμαι τόσο μόνος που κανείς δε με γλυτώνει

Μακριά απ' όλα αυτά, μητέρα, που υποσχέθηκα να κάνω
πόσα χρόνια ακόμα μένουν μέχρι να πεθάνω;

Να φέρουμε στον κόσμο τουλάχιστον ένα παιδί
ή ν' αγοράσουμε καλύτερα μια γάτα ή ένα σκυλί
να υπενθυμίζει μια [άπαρτη] σχέση
αυτή που είχα κι αυτή που ελπίζω να έρθει

Μόνο γι' αυτή τη στιγμή ας ήμουν γλάρος
να πετούσα από πάνω μου αυτό το ηλίθιο βάρος
[...] πάνω απ' τα φύλλα της χλόης
αναζητώντας τη χαμένη τιμή μιας πόλης

Πόσο βαθύς είναι αυτός ο ορίζοντας;
ο σκύλος μου πέφτει από διάστημα δύοντας
μέσα στον πόλεμο η καρδιά του χτυπάει
μ' ένα κοχύλι μού τηλεφωνάει
της μοναξιάς το [απέρριτο] πέλαγος
σε κοιτάζω πάλι με δέος

Μόνο γι' αυτή τη στιγμή ας ήμουν γλάρος
να πετούσα από πάνω μου το ηλίθιο αυτό βάρος
[...] πάνω απ' τα φύλλα της χλόης
αναζητώντας τη χαμένη τιμή μιας πόλης

ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ

-Πώς σε λένε φίλε;
-Δεν ξέρω
-Πώς γεννήθηκες;
-Δεν ξέρω
-Πώς τα κατάφερες να περπατήσεις ενώ ήσουν ακόμη μωρό;
-Δεν ξέρω
-Πώς είσαι; Είσαι καλά;
-Δεν ξέρω
-Πώς τα κατάφερες να δακρύσεις όταν σε πλήγωσαν;
-Δεν ξέρω
-Πώς τα κατάφερες να χαμογελάσεις όταν πήρες το απολυτήριο του σχολείου;
-Δεν ξέρω
-Πώς τα κατάφερες να αντέξεις τους ανθρώπους;
-Δεν ξέρω
-Πώς τα κατάφερες να μείνεις ο εαυτός σου;
-Δεν ξέρω
-Πώς αμύνθηκες στους εχθρούς σου;
-Δεν ξέρω
-Πώς μεγάλωσες έτσι;
-Δεν ξέρω
-Πώς τα κατάφερες να ζήσεις τόσον καιρό;
-Δεν ξέρω
-Πώς...
-...Δεν ξέρω. Δεν είμαι από εδώ.

ΣΟΦΟΤΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΣΟΦΙΑ. ΠΩΣ ΑΛΗΘΙΝΑ ΣΟΦΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ Ο ΘΕΟΣ.Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΟΦΙΑ ΠΟΛΥ ΛΙΓΗ ΑΞΙΑ ΕΧΕΙ Η ΜΑΛΛΟΝ ΜΗΔΑΜΙΝΗ. ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ. ΜΙΑ ΔΕΙΛΗ Κ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΕΝΗ ΦΥΣΗ,ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ. ΟΣΟ ΜΟΥ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΛΙΓΗ ΖΩΗ Κ ΔΥΝΑΜΗ,ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΨΩ ΝΑ ΦΙΛΟΣΟΦΩ Κ ΝΑ ΔΕΙΧΝΩ ΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ Κ ΝΑ ΠΡΟΤΡΕΠΩ ΟΠΟΙΟΝ ΣΥΝΑΝΤΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣ ΜΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΣ: ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ ΟΣΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΧΡΗΜΑΤΑ,ΔΟΞΑ Κ ΤΙΜΕΣ Κ ΝΑ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ,ΤΗΝ ΦΡΟΝΗΣΗ Κ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ."ΣΩΚΡΑΤΗΣ

...που δεν τη βρήκα πουθενά...

Στενοχωριέμαι...
Είναι τόσο τεράστιο το internet...
Έχει τόσα πράγματα αλλά όχι την ιστορία που έψαχνα...
Έχει διάφορα παραμύθια αλλά όχι αυτά που διάβαζα όταν ήμουν μικρός...
Έχει διάφορα βίντεο με παραμύθια αλλά όχι αυτά που έβλεπα όταν ήμουν σωματικά παιδί...
Μπορείς να βρεις από τσόντες μέχρι θρησκευτικά βίντεο αλλά όχι τον έρωτα ή το Θεό.
Μπορείς να βρεις από φωτογραφίες μέχρι εικόνες αλλά όχι τέχνη ή αναμνήσεις.
Μπορείς να συμπαθήσεις ή να πληγώσεις αλλά όχι να αγαπήσεις ή να είσαι σίγουρος για το τι κάνεις.
Μπορείς...
Πολλά μπορείς...
Αλλά δε μπορείς να ζήσεις μπροστά σε έναν υπολογιστή.
Η ζωή είναι εκεί έξω.
Εκεί που οι γραμμές αυτές δεν υπάρχουν.
Εκεί που τα ξημερώματα έχουν νόημα.
Εκεί που τα παραμύθια τα έλεγαν οι γιαγιάδες και όχι οι(πώς τους λένε;) Σύμπακτοι Δίσκοι.
Εκεί που δε χρειαζόμασταν απαλές κουβέρτες γιατί το σπίτι μας ήταν ζεστό με αγάπη.
Εκεί που τα δάκρυα δεν έφταναν ποτέ στο χώμα γιατί όλο και κάποιος υπήρχε να μας τα σκουπίζει.
Εκεί που οι ζωγραφιές μας γινόντουσαν με το χέρι και όχι με έναν αρουραίο(ή ποντίκι ή όπως το λένε τέλος πάντων).
Εκεί που η νύχτα ήταν τόσο σκοτεινή που δεν έβλεπες πού πηγαίνεις αν δεν είχες το φως του φεγγαριού για παρέα.
Εκεί, που οι ιστορίες του Ζορρό, του Ρομπέν των δασών και των άλλων ηρώων των σπηλαίων δε χρειαζόντουσαν για να σε προστατεύσουν.
Ακόμη κι αυτό βρήκα και σκεφτόμουν να το αναρτήσω. Μα δεν υπάρχει περίπτωση. Όπως είπε κι ένας φίλος μου "Αν η επόμενη γενιά πάει κατά διαόλου, δε θα πάμε κι εμείς μαζί της".

...
Κι όλο αυτό προέκυψε αναζητώντας κάτι στο internet.
Μια ιστορία για δύο φίλους...

2009... όνειρα, ελπίδες, αγκαλιές και φώτα

Κι υπάρχουν κάποια βράδια που έγιναν μέρες.
Και κάποιες μέρες που έγιναν βράδια.
Και κάποια όνειρα που χάθηκαν,
ενώ άλλα πραγματοποιήθηκαν.

Και κάποιοι άνθρωποι βοήθησαν,
ενώ άλλοι τα παράτησαν πριν ξεκινήσουν.
Και όλα αυτά είχαν το χρόνο τους για να γίνουν,
αν και πολλά από αυτά δεν κατάφεραν να μείνουν.

Και οι ζωές...
κι αυτές συνέχισαν.
Και οι ψυχές...
και αυτές χάλασαν.

Κι όμως κάποιοι προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα.
Κάποιοι συνέχισαν να ονειρεύονται.
Κάποιοι... απλά αγάπησαν τη Ζωή.
Κάποιοι... έζησαν το όνειρο γιατί το άξιζαν να το ζήσουν.

Κάποιοι άνθρωποι...
απλά συνέχισαν τη ζωή τους.
Κάποιοι άλλοι...
όπως κι εγώ...
αγκαλιαστήκαμε από ανθρώπους που δεν ξέραμε καν πως ήταν εκεί.

Κι αυτή η αγκαλιά κράτησε πολύ.
Και κρατάει ακόμη.
Και δε χάλασε ούτε στιγμή από την ώρα που ήρθε το έτος.
Και τα όνειρα των ανθρώπων συνέχισαν.

Κάποιοι βρήκαν αφορμή να γελάσουν.
Άλλοι βρήκαν αφορμή να γελάσουν με τα όνειρα.
Κάποιοι γονάτισαν.
Άλλοι αγκαλιάστηκαν και συνέχισαν να προχωράνε μες στο πλήθος...
...λέγοντας τις ιστορίες τους σε όσους ήθελαν να τις ακούσουν...

Έχουμε χαθεί σε ένα σύμπαν φεγγαριών...

Κάποιοι άνθρωποι είναι αστέρια. Παράγουν το δικό τους φως και λάμπουν στο σκοτάδι του κόσμου.
Άλλοι παλι είναι φεγγάρια. Χρειάζονται το φως των άλλων ανθρώπων για να λάμψουν κι αυτά λίγο. Ακόμη κι αν είναι μεγαλύτερα...

Αγάπησέ με μια φορά γι' αυτό που είμαι...

Και αν μεγαλώσει ο έρωτας,αντίθετα
εγώ θα μείνω ζωντανός όπως όταν γεννήθηκα.

Yiruma - Love me

Αυτά ήθελα να γράψω...

Τα βράδια μεγαλώνουν οι μνήμες, τα όνειρα, οι σκέψεις, οι καρδιές, οι αγάπες, οι φιλίες, η πίστη.
Τα βράδια έχει άλλο ήχο η κιθάρα, η μελόντικα, η φλογέρα.
Και το ξημέρωμα έχει άλλο ήχο όταν βρέχει όπως σήμερα που το είδα. Κι ελπίζω να το δω και αύριο.
Και η ζωγραφική έχει άλλο σχήμα όταν ξεκινάς ξανά μετά από 18 χρόνια, επειδή είδες ένα ντοκιμαντέρ με τον Μονέ στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ. Ένα σχήμα σαν και το παραπάνω ας πούμε...
Όπως επίσης, η δωρεά έχει άλλη έννοια όταν τη ζητάει κάποιος με ένα από τα μεγαλύτερα έργα στο διαδίκτυο*.
Ήταν υπέροχη η νύχτα. Και ο ήλιος το ίδιο, και ας μην φάνηκε.
Ήταν υπέροχα τα όνειρα και ας μη θυμάμαι κανένα τους.
Ήταν υπέροχη η παρέα της και ας στενοχωρήθηκα τελικά.
Θα είναι υπέροχα αύριο αν δω το ξημέρωμα...
Θα ήταν υπέροχα αν είχα δει τη Δημιουργία πριν το εξημέρωμα...

Ο ήλιος είναι ένα άστρο μακρυνό...

Και έφτασε το σήμερα. Και θα τα καταφέρω! Ξύπνησα πολύ ωραία. Όχι με την καλημέρα της Ag'o, αλλά πάρα πολύ ωραία. Είναι ωραίο να σου λέει μια φίλη σου ότι θέλει να σε δει, ακόμη και μόνο σου. Ότι φεύγει ταξίδι αλλά με το νέο χρόνο θέλει να σε δει. Και είναι η ίδια φίλη που με είχε πάρει τηλέφωνο στα γενέθλιά μου να μου ευχηθεί και ήταν πραγματική έκπληξη και μου είπε "ε, τουλάχιστον γενέθλια και γιορτές μιλάμε. χεχε". Ονειροπαγίδα, καλοτάξιδι! Και είμαι χαρούμενος που σε αποκάλεσα φίλη μου. Χαρούμενος και μάλλον περήφανος! Και ακόμη περιμένω ένα καινούριο βράδυ που θα είμαστε οι 2 μας ή μαζί με τον Jimprift. Έχουμε μια υπέροχη νύχτα να διανύσουμε. Μια υπέροχη νύχτα που θα κάνουμε το ταξίδι μας ξεκινώντας από το Μοναστηράκι, περπατώντας μέχρι το Θησείο, μέχρι πάνω, ψηλά στον πεζόδρομο, για να δώσουμε παράσταση στο Ηρώδειο. 5 η ώρα τα χαράματα. Όπως τότε με τον Jimprift και εκείνο το κλεμμένο ποδήλατο...

Και σε αυτό το σημείο, τώρα δηλαδή, αποφάσησα να ονομάσω την ανάρτηση αυτή έτσι... "Ο ήλιος είναι ένα άστρο μακρυνό"... Το φως του όμως... Η ζέστη του... Η αγάπη του... Δεν είναι τίποτα μπροστά στην αγάπη των ανθρώπων... Μπροστά στην αγάπη του κηπουρού για τα φυτά του. Μπροστά στην αγάπη του βοσκού για τα ζωντανά του. Μπροστά στην αγάπη του Θεού για τα παιδιά Του...

Οι αγαπημένοι μας, ακομα κι αν δεν βρίσκονται ανάμεσά μας, υπάρχουν και ζουν μέσα μας. Η αγάπη μας γι' αυτούς δε χάνεται ποτέ. Τη νιώθουν, σ' όποια ζωή κι αν ξυπνούν... Εγώ αυτό κατάλαβα από αυτούς τους στίχους και από αυτές τις εικόνες... Άσχετο, αν δε με παρηγορεί τίποτα τέτοιο.

Σπάνια παίρνουμε αυτό που μας αξίζει και αντίστοιχα δίνουμε...
Συνήθησα να δίνω σε άτομα που ξέρω ότι δε θα πάρω πολλά...
Συνήθησα να μου αφήνουν το χέρι...

Απίστευτη μουσική, φοβερός στίχος... Ο πιο άδοξος και άδικος από τους έρωτες... όταν συμβαίνει αυτό. Ας θυμόμαστε και ας συνεχίζουμε. Ας απολαμβάνουμε και ας χαιρόμαστε το κάθετι γύρω μας...

Κανείς δεν είναι τέλειος...

        Πραγματικά ωραία δικαιολογία...
        Όποιος το σκέφτηκε, αν το σκέφτηκε για δικαιολογία δηλαδή και όχι για ενθάρρυνση, πρέπει να ήταν πολύ ικανοποιημένος με τον εαυτό του. Εγώ όμως δεν είμαι. Πιστεύω ότι μπορώ να γίνω τέλειος. Και αυτό δεν τελειομανία με τη γνωστή έννοια. Όταν λέμε ότι κάποιος είναι τελειομανής, εννοούμε πως ξεκίνησε κάτι και θέλει ως και την παραμικρή λεπτομέρεια να είναι τέλειος. Εμένα δε με ενδιαφέρει να είμαι τέλειος σε όλα. Μόνο σε αυτά που με ενδιαφέρουν. Και όχι να είμαι συνέχεια τέλειος. Απλώς να ξέρω πως μπορώ να το επιτυχω. Παράδειγμα τα τραγούδια "EvAngelica" και "Η ανάσα μου" θεωρώ πως είναι από τα καλύτερά μου τραγούδια μαζί με το "Electric Era". Τα υπόλοιπα ήταν κατώτερα αυτών, κατά την προσωπική μου γνώμη, αλλά θεωρώ πως έχω ανεβάσει αρκετά τον πήχη και άρα ξέρω πού μπορώ να φτάσω και είμαι ικανοποιημένος με τον εαυτό μου. Όχι τόσο ικανοποιημένος ώστε να σταματήσω να φτιάχνω μουσική βέβαια... Άλλωστε, λίγο-πολύ, έχει γίνει πλέον τρόπος έκφρασης το τραγούδι μου. Πάντα ήταν το τραγούδι γενικά, αλλά τα τελευταία χρόνια τα τραγούδια μου ειδικότερα.
        Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως κάποια πράγματα δεν τα κάνω αρκετά καλά και με ενδιαφέρουν. Και σκέφτομαι "μπορείς να τα καταφέρεις;".Απαντάω λοιπόν στον εαυτό μου "Ναι μπορώ. Αύριο θα το κάνω". Και σαν το δικηγόρο του διαβόλου ξανασκέφτομαι "Ωραία! Αν μπορείς αύριο, ξεκίνα από σήμερα και συγκεκριμένα από τώρα!".
        Όλοι μας, ανάλογα τον επιλογών μας, φτιάχνουμε το παρελθόν που θα έχουμε όσο μεγαλώνουμε. Όλοι, αν όχι οι περισσότεροι, έχουν στο παρελθόν τους κάποια πράγματα που ντρέπονται να πουν. Εγώ τα είπα όλα κατά καιρούς και σε διάφορους. Απλώς, τώρα πια, μένει να δείξω ό,τι έμαθα το μάθημα που μου δίδαξε η ζωή, και ακόμη μου διδάσκει. Έχω να δείξω ότι πρόσεχα στο μάθημά της. Έχω να δείξω ότι πρόσεχα τα πουλάκια που περνούσαν απ' έξω καθώς εκεί είναι το μάθημα της ζωής. Έχω να δείξω ότι όχι μόνο τα είδα, αλλά τα έζησα κιόλας. Έχω πολλά να μάθω ακόμη. Ξέρω πολλά... Είδα πολλά... Μα θέλω και άλλα να γνωρίσω που, όμως, να αφορούν τον κόσμο του Θεού. Θα τα καταφέρω καλύτερα λοιπόν σε λίγες ώρες που θα ξυπνήσει τούτο το κορμί για να αντικρίσει τον ήλιο. Να δούμε τι θα μας πει κι αυτός για τη νύχτα. Κι ελπίζω να μη γελάσει...

...σα να είμαστε παιδιά!

Απλά είναι κρίμα αυτή η πόλη να 'χει γεμίσει προστάτες
και αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι να είναι αποστάτες
και να επιδιώκουν κάποια εύκολα λεφτά
γιατί νομίζουν πως νοικιάζουν ευτυχία με αυτά.

Στα Χριστούγεννα η χαρά και στο χειμώνα
βρίσκεται τη μέρα που πέφτουν τα χιόνια
βρίσκονται τη νύχτα που ξεκινάει να χιονίζει
βρίσκεται στο χιόνι που μας καλωσορίζει

Και ενώ ούτε φέτος ήρθε έτσι η χαρά
γιορτάζουμε την έλευση του ενός Θεού ξανά
Ενός Χριστού νεογέννητου πάντα ξαναγεννιέται.
Πάντα ο ίδιος και ποτέ μα ποτέ δεν ξεχνιέται.

Και είναι αλήθεια ωραίο να περπατάς και να γελάς
και τον κόσμο που δεν ξέρεις να τον χαιρετάς
και να σου απαντά με ένα χαμόγελο.
"Καλά χριστούγεννα" και ως τα αυτιά το χαμόγελο.

Και να ρωτάνε "μα καλά δεν κρυώνει η καρδιά;"
και να απαντάς εσύ "όχι. αλλά να είσαι καλά"
"Καλά Χριστούγεννα και σ' ευχαριστώ"
και να σου λένε "γιατί; Εγώ σ' ευχαριστώ".

Είναι Χριστούγεννα! Και πια τα έχω όλα.
Υγεία, φιλία, Θεό, πίστη. Απ' όλα.
Τι μένει να ζητήσω από τη νέα χρονιά;
Να γίνουμε όλοι σα να 'μαστε παιδιά!

Να συγχωρήσουμε όσους μας πλήγωσαν παλιά.
Να αγαπήσουμε σα να αγαπάς πρώτη φορά.
Να τα ξεχάσουμε όλα. Κυρίως τα κακά.
Και να γιορτάσουμε την έλευση του ενός Θεού ξανά.

Είναι Χριστούγεννα. Δεν ξέρω αν το είπα.
Και λέω να το γιορτάσουμε μ' αγάπη και κοίτα
να γεμίσεις με αγάπη την καρδιά
και να τη δώσουμε σα να είμαστε παιδιά!

Γιατί το αξίζει ο κόσμος να αγαπήσουμε ξανά
να ερωτευτούμε τη φύση και αυτήν την παγωνιά
που είναι ιδανική να ζεσταθεί η καρδιά
και να αγγίξουμε ανθρώπους σα να είμαστε παιδιά!

Μη με ρωτήσετε πώς δημιουργήθηκε το παραπάνω...
Δεν ξέρω από πού ήρθε... απλά... τσουφ... το έγραψα!

Δαυίδ

Χαμένα όνειρα - Θοδωρής Αθερίδης
Χαμένα όνειρα μες στον υπόγειο ηλεκτρικό
Ψάχνω ποιος είμαι, τι μου συμβαίνει, πώς θα τη δω
Το αύριο βγαίνει από το σήμερα και θα χαθώ
μέσα στην κάπνα, μέσα στο τούνελ σαν τρωκτικό

Υπάρχουν μόνο 3 άτομα στον κόσμο που μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει η λέξη Γολιαθ για μένα. Δεν είναι κάποιος που νικήθηκε στον αγώνα απέναντι στον Δαυίδ. Είναι κάτι που έγραψα παλιά. Έγραψα ένα ποίημα πριν από τρία χρόνια. Ένα πόίημα με τίτλο "ΓΟΛΙΑΘ". Δε μιλούσε για πολέμους, δε μιλούσε για μάχες, δε μιλούσε για τίποτα κακό. Μιλούσε μόνο για 3 κοπέλες. Κανείς δεν το διάβασε ποτέ πέρα από αυτές τις 3. Και δε νομίζω να θυμούνται καν την ύπαρξή του...
Τέλος πάντων...
Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι επιτέλους θα περάσω χαρούμενα Χριστούγεννα! Και ότι, όπως με είχε συμβουλέψει η Ν. "Δε θα τελειώσει έτσι! Θα τελειώσει όπως θέλω εγώωωωωωωΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ".

Και δείτε και αυτό που είναι πολύ ωραίο.
Βασικά αυτό που ήθελα να σας πω είναι...
...είναι το ίδιο με αυτό που ήθελα να σας ευχηθώ. Σε όλους!
Να περάσετε χαρούμενα, ευλογημένα και γεμάτα αγάπη Χριστούγεννα! Τουλάχιστον εγώ θα κάνω το κομμάτι μου. Ελπίζω και στη δική σας βοήθεια! Να αγγίξετε κι εσείς τους δικούς σας ανθρώπους!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!!!!!!!
ΚΑΙ
ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!!!!!!!!!

Κάνω όνειρα για τις μέρες που θα' ρθούνε...

...όσο κι αν έμεινε "μια μέρα ακόμα"

Καληνύχτα...

Αύριο θα τα καταφέρω καλύτερα :)

Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν

Ούτε οι 10 από αυτούς δε με ξέρουν
Μνήμες του παρελθόντος
και εφιάλτες
Μουσική στο τέρμα
Πόνος στο ρεύμα
Αναστεναγμός
Και συνεχίζουμε
τα πλήκτρα ακούγονται
παρά τη μουσική
τα πλήκτρα ακούγονται
δε με νοιάζει να έχουν νόημα τα λόγια
το μυαλό μου αδειάζω
αμαρτίες πετάω στο χώρο
αδειάζω το μυαλό μου
και γεμίζω εμπείριες
γεμίζω τη νύχτα
κανόνισα το μεθαύριο να ξεκινήσει όμορφα
παραδίνομαι στο σκληρό ροκ
και την ηλεκτρική κιθάρα
παραδίνομαι
αφήνομαι
πέφτω
βυθίζομαι
ακούω
νιώθω
μυρίζω
κι η ζωή μυρίζει όμορφα
και ο άστεγος στο δρόμο το ίδιο
δεν είναι βρώμικη η ζωή
ούτε αυτός είναι
ακούω ένα θάνατο στο Σαράγεβο
και πιστεύω
πιστεύω πως κάπου εδώ
μέσα σε αυτή τη μουσική
είναι κρυμμένη μια αλήθεια
κάπου εδώ
που πεθαίνει η λογική μου
και ανασταίνεται ο αναστενασμός μου
ανασταίνεται η αλήθεια μου
ανασταίνεται η συγγνώμη μου
πεθαίνω για λίγο
για να ξαναφτιάξω τον εαυτό μου
μια αιωνια μάχη
το πρόσωπό μου κολλημένο
πρωσηλλωμένο στην ίδια οθόνη
αριστερά ή δεξιά γυρνώντας
το ρυθμό της μουσικής χάνοντας
ό,τι κι αν γίνει
ό,τι κι αν χρειαστεί να γίνει
δε θα καταλάβει κανείς
ούτε εγώ δεν καταλαβαίνω τι γράφω
κι όμως είμαι τόσο σίγουρος
πως τα λόγια αυτά θα βγάζουν ένα νόημα
όταν περάσει ένας χρόνος από το τώρα.
Ένας χρόνος και κάτι μήνες.
Γιατί αυτή τη στιγμή
αυτή η ίδια στιγμή
αυτή η στιγμή που μόλις πέρασε
είναι η στιγμή που γράφω
και σε αντίθεση με όταν γράφω συνήθως
τώρα δεν έχω αισθήματα
δεν έχω συναισθήματα
τίποτα να με θολώνει
ακούω
σκέφτομαι
επιλέγω
καταλήγω
μόνο για λίγο
ακούω
πιστεύω
σκέφτομαι
και καταλήγω να αγαπάω στο τέλος
καταλήγω να προστατεύω στο τέλος
ό,τι πιο ιερό
ό,τι πιο όμορφο
το μόνο που δε δέχτηκε την πρότασή μου
ποτέ μα ποτέ
παρά το γράμμα
παρά το ποίημα
δε δέχτηκε ποτέ
και αυτό θα προστατεύσω
ό,τι πιο όμορφο
ό,τι πιο εύθραυστο
ό,τι πιο....

Μου λείπεις αλητόφατσα

Μου λείπουν οι συζητήσεις μας...
Μου λείπει η υπέροχη φωνή σου που ποτέ δεν παραδέχτηκες ότι ήταν υπέροχη και γενικά ποτέ δε σου άρεσε.
Μου λείπει που σου είχα πει να μου τραγουδήσεις και μου είπες ότι τραγουδάς μόνο στο μπάνιο(γέλια).
Μου λείπει που μιλούσαμε 2 ώρες στο τηλέφωνο προσπαθώντας να κάνουμε format στο laptop σου.
Μου λείπει που παίζαμε SL μαζί.
Μου λείπει που ψάχναμε μαζί για να βρεις δουλειά και τελικά τα κατάφερες! Μόνη σου!
Μου λείπει η γνώμη σου.
Μου λείπει το χαμόγελό σου.
Μου λείπουν τα δάκρυά σου.
Μου λείπει που, πριν ακούσει άλλος τα τραγούδια μου, τα έστελνα σε εσένα, πριν πέσω για ύπνο και το πρωί που ξυπνούσα, έβλεπα την απάντησή σου "Είναι υπέροχο!!!!!! Συγκινήθηκα!!!".
Μου λείπεις αλητόφατσα...
Μου λείπεις Π.
Θα επιστρέψω κάποτε.
Σου το υπόσχομαι!
Ακόμη κι αν χρειαστεί να φτάσω ως την άλλη άκρη της Ελλάδας.
Μου λείπεις αλητόφατσα...
Άκουσα το τραγούδι σου σήμερα με το που ξύπνησα.
Και μου έλειψες περισσότερο...

Άνθρωποι

Άκούστε το πατώντας εδώ...

Τα άστρα κοιτάζουν από ψηλά
ένα δρόμο χωρίς όρια
Και ο εαυτός μου
μια αιώνια μάχη
ανάμεσα στο καλό και το κακό
μια αιώνια κατανάλωσης ενέργειας
που μπορεί να φέρει καταστροφή
ή δημιουργία
Τα δέντρα λυγίζουν στον άνεμο
Έχει άπνοια και όμως λυγίζουν
Υποκλίνονται αν θες
Στο φεγγάρι
ή στον ήλιο
μα είναι ακόμη μεσάνυχτα;
Ακούω τα φύλλα των δέντρων
όσο κι αν προσπαθούν να κρύψουν τη ζωντάνια τους
Σήμερα
αύριο
ενώνοντας τις δύο οντότητες
μέσα σε λίγες ώρες
Καλωσορίζοντας τις δύο θερμότητες
της νύχτας και της μέρας
του ξημερώματος
της αλήθειας
του φωτός.