Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν

Ούτε οι 10 από αυτούς δε με ξέρουν
Μνήμες του παρελθόντος
και εφιάλτες
Μουσική στο τέρμα
Πόνος στο ρεύμα
Αναστεναγμός
Και συνεχίζουμε
τα πλήκτρα ακούγονται
παρά τη μουσική
τα πλήκτρα ακούγονται
δε με νοιάζει να έχουν νόημα τα λόγια
το μυαλό μου αδειάζω
αμαρτίες πετάω στο χώρο
αδειάζω το μυαλό μου
και γεμίζω εμπείριες
γεμίζω τη νύχτα
κανόνισα το μεθαύριο να ξεκινήσει όμορφα
παραδίνομαι στο σκληρό ροκ
και την ηλεκτρική κιθάρα
παραδίνομαι
αφήνομαι
πέφτω
βυθίζομαι
ακούω
νιώθω
μυρίζω
κι η ζωή μυρίζει όμορφα
και ο άστεγος στο δρόμο το ίδιο
δεν είναι βρώμικη η ζωή
ούτε αυτός είναι
ακούω ένα θάνατο στο Σαράγεβο
και πιστεύω
πιστεύω πως κάπου εδώ
μέσα σε αυτή τη μουσική
είναι κρυμμένη μια αλήθεια
κάπου εδώ
που πεθαίνει η λογική μου
και ανασταίνεται ο αναστενασμός μου
ανασταίνεται η αλήθεια μου
ανασταίνεται η συγγνώμη μου
πεθαίνω για λίγο
για να ξαναφτιάξω τον εαυτό μου
μια αιωνια μάχη
το πρόσωπό μου κολλημένο
πρωσηλλωμένο στην ίδια οθόνη
αριστερά ή δεξιά γυρνώντας
το ρυθμό της μουσικής χάνοντας
ό,τι κι αν γίνει
ό,τι κι αν χρειαστεί να γίνει
δε θα καταλάβει κανείς
ούτε εγώ δεν καταλαβαίνω τι γράφω
κι όμως είμαι τόσο σίγουρος
πως τα λόγια αυτά θα βγάζουν ένα νόημα
όταν περάσει ένας χρόνος από το τώρα.
Ένας χρόνος και κάτι μήνες.
Γιατί αυτή τη στιγμή
αυτή η ίδια στιγμή
αυτή η στιγμή που μόλις πέρασε
είναι η στιγμή που γράφω
και σε αντίθεση με όταν γράφω συνήθως
τώρα δεν έχω αισθήματα
δεν έχω συναισθήματα
τίποτα να με θολώνει
ακούω
σκέφτομαι
επιλέγω
καταλήγω
μόνο για λίγο
ακούω
πιστεύω
σκέφτομαι
και καταλήγω να αγαπάω στο τέλος
καταλήγω να προστατεύω στο τέλος
ό,τι πιο ιερό
ό,τι πιο όμορφο
το μόνο που δε δέχτηκε την πρότασή μου
ποτέ μα ποτέ
παρά το γράμμα
παρά το ποίημα
δε δέχτηκε ποτέ
και αυτό θα προστατεύσω
ό,τι πιο όμορφο
ό,τι πιο εύθραυστο
ό,τι πιο....

Δεν υπάρχουν σχόλια: