Όπου υπάρχει αγάπη είναι άχρηστοι οι νόμοι...

-Ναι γέροντα, αλλά δεν κάνουν όλοι έτσι... πόσοι έχουν τέτοια αισθήματα; Εδώ οι άλλοι δε νοιάζονται... όχι να βοηθήσουν, αλλά αντίθετα και να τον πεθάνουν τον άλλο... να μην ξοδευτούν να βάλουν ένα κάγκελο και ας γίνονται ατυχήματα και σκοτώνονται οι άνθρωποι, ενώ δουλεύουν... και αν τραυματισθεί κανένας να πουν και ψέματα, για να μην του πληρώσουν την ασφάλεια...
Κουνούσε στεναχωρημλένος το κεφάλι ο γέροντας και είπε:
-Αν τα πράγματα δε μοιράζονται με το Ευαγγέλιο, θα μοιραστούν με το μαχαίρι... Βέβαια ο καλός Θεός θα ξαναφέρει πάλι μετά το Ευαγγέλιο.

---

Και μια ερώτηση στον εαυτό μου...
Διάβασα αρκετές σελίδες για να φτάσω στο παραπάνω απόσπασμα του βιβλίου "Ο πατήρ Παϊσιος μου είπε". Το ερώτημα είναι "Γιατί τις διάβαζα;". Γιατί ήθελα και ένιωθα την ανάγκη να το κάνω; Ή μήπως γιατί έψαχνα κάτι για να γεμίσω το blog και να λέω πως το γέμισα με κάτι σπουδαίο; Αν και... το σπουδαίο ήταν ο γέροντας. Κι η αγάπη του. Όχι εγώ που κάθομαι στην καρέκλα μου και πατάω κουμπάκια για να το δημοσιεύσω στο blog. Το δημοσίευσε άλλος άλλωστε σε κανονικό βιβλίο. Εμένα πόσοι με ξέρουν; Το βιβλίο όμως θα το βρουν σίγουρα περισσότεροι.

Ο Χαρτοπαίκτης

Το κείμενο "Ο χαρτοπαίκτης" είναι μία από τις μεταφράσεις που πραγματοποίησε εν ζωή ο Κ.Καρυωτάκης. Γι' αυτό υπήρχε ένα κενό στο blog από τις 22/9, γιατί το ετοίμαζα ώστε να είναι αναγνώσιμο από τη σάρωση. Καλή ανάγνωση...
Κατεβάστε εδώ

180 + 1 Αναρτήσεις

Είμαστε έξω, ο καθένας παίρνει το λεβιέ του. Ο Ρεσνύκ ισιώνει το κεφάλι του, κατεβάζει τον μπερέ στ' αυτιά και σηκώνει τα μάτια στον χαμηλό, γκρίζο ουρανό, απ'όπου στροβιλίζεται το αμείλικτο χιόνι: "Εαν είχα ένα σκυλί, δε θα το έβγαζα έξω" από το βιβλίο "Εαν αυτό είναι άνθρωπος". Θα δώσω μια μικρή εξήγηση τι σημαίνουν τα παραπάνω λόγια για όσους δε διαβάσουν το βιβλίο.
    Έχουν κλείσει τον συγγραφέα και άλλους σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Μία το ξημέρωμα η ώρα. Αέρας, χιόνι, καταιγίδα. Και οι συγκεντρωμένοι στο στατόπεδο διατάζονταινα βγουν για να συνεχίσουν το ταξίδι τους σε ένα ακόμη μέρος για το οποίο δε γνωρίζουν τίποτα. Τίποτα πέραν του ότι κι εκεί δε θα νιώθουν, γιατί δε θα είναι, ελεύθεροι. Και τότε λέει ένας συγκρατούμενος τα παραπάνω λόγια υπονοώντας "ούτε το σκυλί μου δε θα έβγαζα έξω... εμάς γιατί μας συμπεριφέρονται χειρότερα κι από σκυλιά;"

Να ζεις, ν'αγαπάς και να μαθαίνεις... - Μέρος 2ο

    Αλλά το πραγματικά υψηλό επίπεδο είναι αυτό, για το οποίο θέλω να σας μιλήσω σήμερα. Εκεί που μπορείς να ανταλλάξεις πράγματα και να ζήσεις μια σχέση, κι αυτό είναι η στενή επαφή. Εδώ δίνουμε και παίρνουμε χωρίς εκμετάλλευση του άλλου. "Δε θέλω να σε χρησιμοποιήσω, θέλω να σε αγαπήσω. Θέλω να σε ζήσω. Θέλω να σε γνωρίσω, να σε μυρίσω, να σε αγγίξω. Θέλω να μεγαλώσω μαζί σου. Θέλω να χορέψω, να κλάψω μαζί σου. Θέλω να σε χαϊδέψω". Όπως είπα και πιο πριν όμως, αυτή η επαφή θα απαιτήσει όλη σας την ενέργεια.
    Η αναζήτηση της στενής επαφής είναι ρίσκο και πιθανόν να προκαλέσει πόνο. Όμως ο μοναδικός τρόπος που έχεις να δεις τον εαυτό σου και να αναπτυχθείς, είναι μέσα από μια στενή σχέση. Στο βιβλίο μου "Αγάπη" έχω γράψει: "Όταν σ'αγαπώ κι εσύ μ' αγαπάς είμαστε σαν καθρέφτης ο ένας του άλλου, και καθώς καθρεφτιζόμαστε ο ένας μέσα στον άλλο, κοιτάζουμε το άπειρο. Αν θέλω να γνωρίσω τον εαυτό μου, δε θα τα καταφέρω ζώντας μόνος μου. Θα τον γνωρίσω από τις αντιδράσεις σας απέναντί μου - από τις αντιδράσεις του καθένα χωριστά, κι αν έχω φτάσει ν' απομακρύνω άλλους, καλά θα κάν να κοιτάξω καλύτερα τον εαυτό μου. Πόσους ανθρώπους δεν ξέρουμε που κατηγορούν τους πάντες εκτός από τον εαυτό τους; η κοινωνία είναι εναντίον τους, η γραμματέας είναι εναντίον τους, τα παιδιά είναι εναντίον τους. Ακόμη κι ο Θεός. Αν είναι αλήθεια όλα αυτά, μήπως τελικά έχουν αυτοί κάτι που απομακρύνει τους ανθρώπους; Μήπως θα έπρεπε να κοιτάξουν καλύτερα τον εαυτό τους; Ένας θαυμάσιος τρόπος να κοιτάξεις τον εαυτό σου είναι μέσα από την αντανάκλαση των αντιδράσεων του άλλου απέναντί σου.

Να ζεις, ν'αγαπάς και να μαθαίνεις...

Κεφ.4
Το ουσιαστικό είναι αόρατο στο μάτι
Σελ.132

Ελευθερία σημαίνει να επιλέγεις και να προτιμάς κάποιες λύσεις, φτάνει να δέχεσαι την ευθύνη της ελευθερίας σου. Και όταν δοιμάσεις τις λύσεις σου και δεν τις βρίσκεις του γούστου σου, μην τα βάζεις με μένα. Βάλ' τα με τις επιλογές σου και δοκίμασε κάποια εναλλακτική λύση.
Εσύ αποφασίζεις, παίρνεις τα πινέλα σου, διαλέγεις τα χρώματά σου, ζωγραφίζεις τον παράδεισό σου και μετά ζεις σ' αυτόν. Ζωγράφισε την κόλαση, αν το προτιμάς, μα μην κατηγορείς εμένα γι' αυτό. Μόνο εσύ μπορείς να έχεις την ευθύνη για τη μη βίωση της ζωή σου. Ξέχνα αυτό που ήταν. Μπες μέσα σ' αυτό που είναι! Θα το φροντίσει αυτό η στιγμή. Η ζωή δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο, αποτελεί μέρος της ευρύτερης εμπειρίας και συνεχώς επηρεάζει και επηρεάζεται από την κάθε νέα στιγμή. Δε σου αρέσει αυτό που βρίσκεσαι; Άλλαξέ το! Γίνε κάποιος άλος. Κάνε για μια φορά αυτό που θέλεις και μάθε από τις συνέπειες.

Συνεχίζεται...

Η συναισθηματική Νοημοσύνη - Μέρος 2ο

  Όπως συμβαίνει πολύ συχνά σε πεντάχρονα παιδιά με μικρότερα αδελφάκια, έτσι κι ο Λεν έχασε την υπομονή του με τον Τζέι, τον αδελφό του που είναι δυόμισι χρόνων, γιατί κάνει άνω κάτω όλα του τα τουβλάκια την ώρα που παίζουν. Παρασυρμένος από ένα κύμα οργής, ο Λεν δαγκώνει τον Τζέι, ο οποίος ξεσπάει σε κλάματα. Η μητέρα του, θυμωμένη ακόμα, αρνείται να τον παρηγορήσει.
  Όμως ο Λεν δέχεται παρηγοριά από μια αναπάντεχη πηγή: τον Τζέι, ο οποίος, παρότι ήταν ο πρώτος θιγμένος της υπόθεσης, έχει τώρα τόση έγνοια για τα δάκρυα του μεγαλύτερου αδελφού του, που αναλαμβάνει μια εκστρατεία για να τον καθησυχάσει. Η στιχομυθία είναι κάπως έτσι:
  "Λεν, μη", εκλιπαρεί ο Τζέι. "Σταμάτα να κλαις, αδελφούλη. Έλα μην κλαις",
  Όμως ο Λεν εξακολουθεί να τσιρίζει. Μιας και η ικετευτική του παρέμβαση αποδείχθηκε αναποτελεσματική, ο Τζέι παρακαλεί τη μητέρα τους για λογαριασμό του Λεν: "Μαμά, κλαίει Λεν! Κλαίει Λεν. Κοίτα. Να, κοίτα, κλαίει Λεν".
  Και τότε, γυρίζοντας προς τον Λεν, ο Τζέι υϊοθετεί έναν μητρικό τρόπο, χτυπώντας τον οδυρόμενο αδελφό του φιλικά στον ώμο, ενώ τον καθησυχάζει τρυφερά:"Έλα, Λεν, κοίτα. Όχι κλαίει Λεν. Μη, έλα".
  Οι λυγμοί του Λεν συνεχίζονται παρά τι παρηγοριές. Έτσι, ο Τζέι δοκιμάζει μια άλλη τακτική κι αρχίζει να μαζεύει τα τουβλάκια στο σακουλάκι τους, με μια φιλική φράση: "Αχ, μαζέψουμε τουβλάκια για Λεν, ε;".
  Παρ'όλα αυτά, τα δάκρυα συνεχίζονται. Ο πολυμήχανος Τζέι δοκιμάζει άλλη μια τακτική, τον αντιπερισπασμό. Δείχνοντας στπμ αδελφό του ένα αυτοκινητάκι, ο Τζέι προσπαθεί να αποσπάσει την προσοχή του από την ασήμαντη τραγωδία που μόλις τον βρήκε. "Κοίτα, ανθρωπάκι, Λεν. Ποιος είναι; Ποιο είναι τούτο, Λεν;".
  Ο Λεν δε δείχνει να ενδιαφέρεται. Είναι απαρηγόρητος. Τα δάκρυά του δεν έχουν τελειωμό. Χάνοντας την υπομονή της, η μητέρα του ανατρέχει στην κλασική απειλή των γονιών. "Θέλεις να τις φας τώρα;", στην οποία ο Λεν απαντάει ένα διστακτικό "όχ".
  "Τότε, κόφ'το, σε παρακαλώ", λέει η μαμά του σταθερά, αν και κάπως οργισμένα.
  Μέσα στα αναφιλητά του ο Λεν καταφέρνει να ξεστομίσει ένα αξιοθρήνητο "Προσπαθώ".
  Αυτό υποκινεί το ύστατο τέχνασμα του Τζέι: δανείζεται τη σταθερότητα της μαμάς και τη φωνή της εξουσία, και απειλεί:"Σταμάτα, Λεν. Ξύλο ποπό σου!".

---

Η συναισθηματική Νοημοσύνη - Μέρος 1ο

[...] είναι παρατηρημένο, όσο και τραγικό, ότι η ενσυναίσθηση απουσιάζε από τους δράστες των πιο αποτρόπαιων εγκλημάτων. Υπάρχει μια κοινή ψυχολογική μειονεξία στους βιαστές, στους παιδεραστές και σε πολλούς εκφραστές της οικογενειακής βίας: είναι ανίκαν οι προς ενσυναίσθηση. Η ανικανότητά τους να συναισθανθούν τον πόνο του θύματός τους, τους επιτρέπει να εξαπατούν τον εαυτό τους με ψέματα που ενθαρύννουν τα εγκλήματά τους. Για τους βιαστές, τέτοια ψέματα περιλαμβάνουν δικαιολογίες όπως: "Οι γυναίκες ευχαριστούνται να τις βιάζουν" ή "Αν αντιστέκεται, σημαίνει πως θέλει να σου κάνει τη δύσκολη". Για όσους κακοποιούν παιδιά: "Δε θέλω να του κάνω κακό, απλώς θέλω να του δείξω την αγάπη μου" ή "Κι αυτή είναι μια άλλη μορφή τρυφερότητας". Για τους πατεράδες που ασκούν σωματική βία: "Αυτό σημαίνει πειθαρχία". Όλες αυτές οι δικαιολογίες προς τον εαυτό συλλέχθηκαν από τα λεγόμενα ανθρώπων που έκανα θεραπεία για τέτοια προβληματική συμπεριφορά και αφορούσαν τα όσα έλεγαν στον εαυτό τους την ώρα που κακοποιούσαν ή ετοιμάζονταν να κακοποιήσουν τα θύματά τους.
[...]Ο βιαστής αρχίζει να σκέφτεται πώς να πραγματώσει τη φαντασίωση, εφοδιάζοντας τον εαυτό του με δικαιολογίες του τύπου: "Δεν κάνω τίποτα κακό, εφόσον το παιδί δεν πάθει σωματικά τίποτα" ή "Αν το παιδί δεν ήθελε να κάνει έρωτα μαζί μου, θα μπορούσε να με εμποδίσει".[...]
[...]Σε ένα από τα πολλά υποσχόμενα προγράμματα θεραπείας, οι επιτιθέμενοι διαβάζουν σπαραξικάρδιες αφηγήσεις γκλημάτων, όπως είναι ταδικά τους, αλλά από την πλευρά των θυμάτων. Επίσης, παρακολουθούν βιντεοταινίες με θύματα που διηγούνται με λυγμούς πώς νιώθει κανείς όταν πέσει θύμα βιασμού. Οι εγκληματίες στη συνέχεια γράφουν για τη δική τους επίθεση από την πλευρά του θύματος, για να φανταστούν πώς ένιωσε το θύμα. Διαβάζουν το κείμενο σε μια ομάδα θεραπείες και προσπαθούν να απαντήσουν σε ερωτήσεις σχετικές με την επίθεση, από την άποψη του θύματος. Στο τέλος ο επιτιθέμενος ζει μια εικονική αναπαράσταση του εγκλήματος, παίζοντας αυτή τη φορά το ρόλο του θύματος[...].

Και τώρα σκεφτείτε τον εαυτό σας λίγο... Σκέψου τη ζωή σου! Τις πράξεις σου!

Εντάξει, δε βίασες ποτέ παιδί...
Μα πες μου, έχεις βιάσει ποτέ μία ψυχή????

Διάβασε εδώ (ή εδώ αν δε λειτουργεί το πρώτο)

Ίσως ως αναγνώστης σκεφτείς "εσύ που τα γράφεις τα σκέφτηκες;".
...Τα σκέφτηκα... &συνεχίζω να τα σκέφτομαι...
Αν είναι όμως να γίνω κάποτε ελεύθερος και γεμάτος με αγάπη, τότε αξίζει να συνεχίζω να το σκέφτομαι και να πονάω βλέποντας πόσο κοντά βρέθηκα στο να γίνω... Βιαστής Ψυχών...
Άλλωστε, κάθε κομμάτι που εμπιστεύεσαι σε έναν άνθρωπο μπορεί να το χρησιμοποιήσει εναντίον σου και να σε βιάσει ψυχικά σιγά-σιγά. Όμως σε έναν βιασμό εμπλέκονται δύο άτομα. Ο βιαστής και το θύμα. Και όσο υπάρχουν θύματα(με την έννοια που προανέφερα) θα υπάρχει πάντα ελπίδα για σωτηρία.
...
Και κάτι ακόμη... Βιαστής γίνεσαι... Θύμα σε κάνουν... Ελπίζω να βλέπεις τη διαφορά αντιστοίχησης του μεριδίου ευθύνης...

Εθνικό θέατρο - 2007/2008

Ο Ηλίθιος

του Φιόντορ Ντοστογέφκσι

Ένας αγνός, αμόλυντος, ευαίσθητος άνθρωπορς "επιστρέφει" στον πολιτισμένο κόσμο, ύστερα από μια θεραπεία που τον υποχρέωσε σε μακρόχρονη απομόνωση. Έχει κρατήσει την αθωότητα και την απλή, καθαρή σκέψη ενός παιδιού. Δυστυχώς όμως γι' αυτόν είναι ενήλικας. Και η κοινωνία των ενηλίκων αιφνιδιάζεται από την ειβολή αυτής της ψυχής, που δεν έχει υποστεί την αλλοτρίωση του καθωσπρεπισμού. Μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος να παραμείνει άφθαρτος και να επιβιώσει μέσα στις καινούριες συνθήκες; Ποιες θα είναι οι συνέπειες της συνάντησης δύο τόσο διαφορετικών κόσμων;

Ο Αίας

του Σοφοκλή

Πώς αισθάνεται ο δυνατότερος άντρας των Αχαιών όταν εκείνοι βραβεύουν το πνεύμα του Οδυσσέα και όχι τη δική του ρώμη; Εξόριστος σ' έναν κόσμο που αλλάζει, ο Αίας, έρμαιο της θείας αλαζονείας, τιμωρείται για τη δική του έπαρση και οδηγείται στην παραφροσύνη και τον εξευτελισμό. Για έναν γενναίο άντρα υπάρχει μόνο μια διέξοδος.Κι αυτήν θα ακολουθήσει. Αλλά ακόμη και το άψυχο σώμα του είναι ικανό να οδηγήσει σε διαμάχες και συγκρούσεις.

Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου

του Βασίλη Μαυρογεωργίου

Στο παγωμένο βασίλειο του βορρά ο βασιλιάς κρατά φυλαγμένη σαν πολύτιμο θησαυρό την ωραιότερη ιστορία του κόσμου.Δύο φιλόδοξοι παραμυθάδες καταφθάνουν εκεί με σκοπό να την ακούσουν. Ο βασιλιάς τούς ανακοινώνει πως έχουν τρεις μέρες για να του αποδείξουν ποιος από τους δύο είναι ο καλύτερος παραμυθάς, γράφοντας από ένα παραμύθι. Σ'αυτόν θα χαρίσει την ιστορία του, ενώ τον άλλον θα τον φυλακίσει για πάντα. Και ξεκινούν. Οι τρεις μέρες περνούν γρήγορα και το πρωί της τέταρτης μαζεύονται όλοι στην αίθουσα του θρόνου, για ν'ακούσουν την απόφασή του..

Παιδικές Αναμνήσεις

  -Ευχαρίστως, είπε το Μικρό Φάντασμα αλλά μόλις έκανε ν'αρχίσει να διηγείται, όσο μπορούσε πιο καλά τις περιπέτειές του, πώς τρόμαξε τον αστυνόμο και πώς φοβήθηκαν οι γυναικες στη λαχαναγορά, πώς μπήκε στο Δημαρχείο και την ιστορία με τον Τόρστενσον και τους Σουηδούς, που δεν ήταν Σουηδοί, έγινε κάτι αναπάντεχο, κάτι που τον έκανε να διακόψει τη διήγησή του, πριν καλά-καλά την αρχίσει.
  Ξαφνικά πίσω από τα πυκνά μαύρα σύννεφα που σκέπαζαν τουν ουρανό βγήκε το φεγγάρι. Ένας δίσκος από αστραφτερό ασήμι.
  Και μία από τις πιο ασημένιες του ακτίνες έπεσε απάνω στο Μικρό Φάντασμα.
  Το Φαντασματάκι ένιωσε μιαν ανείπωτη ευτυχία. Ένιωσε τον εαυτό του ελαφρό και ελεύθερο, πολύ πιο ελαφρό και πιο ελεύθερο από ό,τι είχε νιώσει ποτέ άλλοτε.
  Και τότε ξαφνικά το πρόσεξε:
  -Δεν είμαι πια ούτε μαύριο φάντασμα. Είμαι πάλι φωτεινό. Καλέ είμαι λευκό, λευκό, λευκό, λευκό!
  Η Βάγια-Κουκουβάγια γέλασε και είπε:
  -Σας φαίνεται περίεργο; Αλλά είναι πολύ απλό και αυτονόητο, καλέ μου φίλε. Ο ήλιος ήταν η αιτία που είχατε μαυρίσει και το φεγγάρι σας άσπρισε και πάλι. Έτσι είναι τα πράγματα και νομίζω ότι πρεπει σιγά-σιγά να βρείτε πάλι την ηρεμία σας.
  Αλλά το μικρό Φάντασμα δεν ήξερε πια τι έκανε από τη χαρά του. Δεν άκουγε τι του έλεγε η Βάγια-Κουκουβάγια κι ούτε μπορούσε να ησυχάσει. Όσο κρατούσε η απόκοσμη ώρα των Φαντασμάτων, αυτό χοροπηδούσε απάνω στα τείχη του κάστρου. Χοροπηδούσε από πολεμίστρα σε πολεμίστρα και χαιρότανε.
  Χαιρότανε απερίγραπτα που ήταν πάλι άσπρο όπως άλλοτε.
  Κάτασπρο σαν ανθός. Πιο άσπρο κι από το σύννεφο από ψιλό χιονάκι.

ΤΕΛΟΣ

ΟΤΦΡΙΝΤ ΠΡΟΪΣΛΕΡ - ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑΚΙ