Τετάρτη, 21 Μαΐου 2008

Λίγο πριν τη δημιουργία ενός νέου blog...

Μια γνωστή ιστορία υπάρχει με έναν στρατιώτη που γύρισε τελικά από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Τηλεφώνησε τους γονείς του από το Σαν Φρανζίσκο:

-Μαμά, μπαμπά, γυρίζω στο σπίτι, αλλά θέλω να ζητήσω μια χάρη, έχω ένα φίλο και θέλω να έρθει κι αυτός.
-Φυσικά, χαρά μας να μας τον γνωρίσεις.
-Πρέπει να ξέρετε κάτι όμως, πάτησε μια νάρκη και έμεινε ανάπηρος, έχασε το ένα του χέρι και ένα πόδι. Δεν έχει πού να μέινει τώρα και θα ήθελα να μείνει μαζί μας.
-Πολύ άσχημο αυτό παιδία μου, ίσως του βρούμε κάποιο μέρος για να μείνει.
-Όχι, θέλω να ζήσει μαζί μας...
-Γιέ μου, μίλησε ο πατέρας στο τηλέφωνο, δε καταλαβαίνεις τί ζητάς, ένας άνθρωπος με τέτοια αναπηρία θα ήταν μεγάλο βάρος για εμάς. Έχουμε τις δικιές μας ζωές, δε μπορούμε να αφήσουμε αυτόν να μας ανακατέψει. Καλύτερα να ξεχάσεις τον φίλο σου, έλα σπίτι σου, και αυτός θα βρεί το δρόμο του.
Σε αυτό το σημείο έκλεισε το τηλέφωνο, και οιγονείς δεν ξανάκουσαν τον γιο τους. Σε λίγες μέρες όμως είχαν μια κλήση από την αστυνομία του Σαν Φρανσίσκο, και έμαθαν οτι ο γιός τους έπεσε από μια πολυκατοικία. Η αστυνομία υπέθεσε οτι ήταν αυτοκτονία. Οι γονείς του νεκρού στρατιώτη πήγαν αμέσως στο νοσκομείο για αναγνώριση. Εκεί έμαθαν κάτι νέο: ο γιος τους είχε χάσει ένα χέρι κι ένα πόδι στο Βιετνάμ.

Πηγή: Urban Legends


Τους γονείς που μας μεγαλώνουν σπάνια τους επιλέγουμε.
Επιλέγουμε όμως τους φίλους που θα μας συντροφέψουν.
Εκμεταλλεύσου το...

Δεν υπάρχουν σχόλια: